Αν δε μιλάς, σ’ εξουσιάζουν.
Τη σιωπή σου κρίνουν για ανεπάρκεια.

Δεν ξέρεις, δεν πιστεύεις, δε σε ενδιαφέρει.
Άρα εμείς θα κάνουμε δικά μας όσα διάλεξες να μη μας πεις.
Στο κάτω κάτω επιλογή σου,
επιλογή μας κι εμάς, να διαστρέψουμε το είναι σου
με βάση το δικό μας.

Κι αν πάλι τύχει να σε γνωρίσουνε καλύτερα,
τότε θα πούνε, πως μοιάζεις λέει, κάπως μη άνθρωπος.
Στην αυστηρότητα κάποιων ελλειπτικών προτάσεων αρκούνται,
και βγάζουν συμπεράσματα δικά τους, με το νου τους,
που ουδεμία σχέση έχουν με τους λόγους σου και τις αιτίες σου.
Και όσα επέλεξες να παραλείψεις,
όχι από ανικανότητα ούτε κι αλαζονεία,
μένουν εκεί, τώρα με τη σειρά τους,
να εξουσιάζουνε εσένα.

Μα την αλήθεια πως ν’ ακουμπήσεις
αν δε δεχτείς πρώτα πως ο καθένας έχει και τη δική του;
Κι έτσι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,
αν δε μιλάς, σ’ εξουσιάζουνε…