Νομίζω ότι θα μείνω σ’ αυτό
το σεισμικό ρήγμα κοντά σ’ αυτό
το ακόμα ενεργό ηφαίστειο σ’ αυτό
το πάνοπλο φρούριο αντικρύζοντας
έναν ετοιμοθάνατο ωκεανό και
καλύπτεται από βρωμιά
ενώ οι
δρόμοι καίγονται και
τα βράχια πετούν και αέριο πιπεριού
μας πετάει απ’ έξω
μιας
εκεί βρίσκονται οι φίλοι μου

μπάσταρδοι, όχι ότι
ξέρετε τι σημαίνει αυτό,
δεν θα πάει μπάτσος σε αυτό, δεν θα πρέπει
να φοβάμαστε πια, όλοι
γνωρίζουμε τα ίδια τραγούδια, μανιτάρια, πεταλούδες
εμείς όλοι
έχουμε τα ίδια μωρά, σκάψτα
τα δάση είναι μεγάλα.
(1970)

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης