το οβάλ που ναυαγεί

την ηρεμία του καθρέφτη

είναι ένα μάτι με οσμή γάγγραινας

την αυγή

πιέζοντας με δύναμη την άκρη

λευτέρωσα τον άνεμο

ίσως να το γιάτρεψα

θυμάμαι

σ’ όνειρο ήταν η μάνα μου

μου χάιδευε το πρόσωπο

κουνώντας κυκλικά τα δάχτυλα

σαν κάποιον που ανάβει φωνές

στον έρημο βωμό

της γέννησης

με τα δάκρυά της μετέωρα

ανάμεσα στο πυκνό ίσκιωμα,

όπου φυτεύει ρόδα δίχως μίσχο,

και στην πηγή καταμεσής στα στήθη

τα λαβωμένα αστέρια

απ’ όπου αντλούσε φως

da “Il dono di Eraclito’

l’ovale che naufraga

la calma dello specchio

è un occhio in odore di cancrena

all’alba

premendo forte il fianco

ho liberato il vento

forse l’ho guarito

ricordo

c’era mia madre in sogno

mi accarezzava il viso

muovendo in circolo le dita

come chi accende voci

sull’altare deserto

della nascita

con le sue lacrime sospese

tra l’ombra cava

dove piantuma rose senza stelo

e la fonte in mezzo ai seni

gli astri feriti

da cui attingeva luce

*Από την ποιητική συλλογή «Το δώρο του Ηράκλειτου» (2007)(Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου) – Από το Ποιείν http://www.poiein.gr στη Σειρά ‘Σύγχρονοι Ιταλοί Ποιητές #02’] Σχετικός σύνδεσμος http://rebstein.files.wordpress.com