Ακούω ένα στρατό πάνω στη γη
Βροντές αλόγων την οργώνουν
Τα πλευρά τους αφρισμένα αποζητούν
αλαζονική μαύρη πανοπλία
Ο ηνίοχος με περιφρόνηση κυματίζει το μαστίγιο
Μια φλόγα διασπά την κατήφεια των ονείρων τους
Οι κρότοι της καρδιάς τους, κρότοι από αμόνι
Καταφθάνουν κουνώντας θριαμβευτικά τη γκρίζα χαίτη τους
Έρχονται προς τη θάλασσα
κι αυτή πηγαίνει μέσα…
αγάπη μου αγάπη μου αγάπη μου
γιατί μ’ άφησες μόνο;
…………………………
Αναμένω ένα νέο είδος ομορφιάς
Ανυπομονώ να δω πως θα ‘ναι
Θα μπορούσε από μόνη της να υπάρξει;
Πόσο καιρό μετά από μένα;
Πόσο καιρό χωρίς εμένα;
…Αυτο-παρωδία…
Κοροϊδεύω τον εαυτό μου
και το Μέλλον!

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από τη σελίδα του Σπύρου Μαρούλη στο Facebook.