Κανένας νέος χρόνος δεν ήλθε ποτέ στους τόπους μας
Σ’ αυτήν εδώ την οικουμένη των αλύτρωτων παθών
Του βουβού πόνου και των αέναων αναμονών

Ο παλαιός απάνθρωπος κόσμος βάζει τα ρούχα του αλλιώς
Σβήνει τα κεράκια της παντοδυναμίας του
Μέσα στις κόγχες των νεκροκεφαλών
Τραγουδάει τα μεσάνυχτα ακάθιστους ύμνους
Κάνει προπόσεις πίνοντας απ’ τ’ ανοιγμένα κρανία
Και ανάβει με τον ενθουσιασμό του εορτάζοντος πλήθους
Το καντήλι στα μνήματα των γενεών που ακολουθούν

Ο νέος χρόνος που καλωσορίζεται αποχαιρετώντας τον παλιό
Ο τυφλός χρόνος των όμοιων δευτερολέπτων
Των λεπτών και των λειψών ωρών
Που φεύγουν κ’ εξανεμίζονται ανεπιστρεπτί
Με τους ανθρώπους ακατάσχετα ν’ αγωνιούν
Το χαμένο χρόνο τους να βρουν
Είναι ο ίδιος, ο ένας κι αυτός τυραννικός χρόνος
Που κυλάει και γιγαντώνεται ερήμην μας
Μετατρέποντας τις εκδηλώσεις της ζωής
Σε μιαν απέραντη του χρόνου χωματερή

Του χρόνου που περνά, κυλά και χάνεται
Και εκμηδενίζεται απ’ την αρχή
Και ξανά και ξανά και ξανά
Περνά, κυλά και χάνεται
Αφανίζοντας τα πάντα μέσα του
Σε μια αιωνιότητα στιγμών
Που δε διαρκούν
Πεθαίνοντας προτού ακόμα γεννηθούν

Κανένας νέος χρόνος δεν ήλθε ποτέ στους τόπους μας
Σ’ αυτήν εδώ την οικουμένη των αλύτρωτων παθών
Του βουβού πόνου και των αέναων αναμονών

Τα μεσάνυχτα κάθε παραμονής πρωτοχρονιάς
Ένα βαμπίρ μέσα σε κάθε ρολόι
Πεθαίνει κι ανασταίνεται
Και ακάθεκτο συνεχίζει
Με τα δόντια του στο λαιμό μας
Να ρουφά τη διάρκεια των ζωών μας

Αν ίσως μαθαίναμε ανά πάσα στιγμή
Να είμαστε και να υπάρχουμε μαζί
Ο χρόνος θα γονάτιζε μπροστά μας βραδύς
Και τα αλύτρωτα πάθη ίσως τότε λυτρώνονταν
Οι βουβοί πόνοι ίσως εισακούονταν
Οι αέναες αναμονές ίσως τελείωναν

30/12/2015

*Δημοσιεύτηκε στο αθηναϊκό Indymedia.

Ουίλλιαμ Μπλέικ

≈≈≈≈≈
Ακόμη και σήμερα, που η αφθονία ψηφιακού υλικού και το διαδικτυακό εμπόριο επιδρούν στους όρους πρόσληψης της ξένης λογοτεχνίας και η γενικευμένη γλωσσομάθεια διευκολύνει την πρόσβαση στο πρωτότυπο, η μετάφραση εξακολουθεί να επιτελεί μια κρίσιμη και πολύπτυχη πολιτισμική λειτουργία.

Το καθήκον του μεταφραστή είναι πολλαπλό: να καλύψει κενά της βιβλιογραφίας, να αναδείξει άγνωστες φωνές, να εισαγάγει το παγκόσμιο ρεπερτόριο, ανανεώνοντας το εγχώριο, αλλά και να τολμήσει νέες προσεγγίσεις σε έργα θεωρούμενα ως κλασικά. Προτού αναφερθούμε, δειγματοληπτικά, σε ορισμένους τίτλους της φετινής βιβλιοπαραγωγής, καλό θα ήταν να υπενθυμίσουμε ότι καθοριστικό μέρος της μεταφραστικής δραστηριότητας εντοπίζεται και εκτός αυτής, υπό τη σκέπη λογοτεχνικών περιοδικών και εκδηλώσεων.

Ξεχωρίζουμε, ενδεικτικά, το αφιέρωμα που επιμελήθηκε η Μαρία Τοπάλη για τηΜαρίνα Τσβετάγιεβα στην τελευταία «ποιητική», καθώς και την εκδήλωση για τηνΕλίζαμπεθ Μπίσοπ, με τη φροντίδα του Παναγιώτη Ιωαννίδη, στο πλαίσιο των συναντήσεων «με τα λόγια [γίνεται]» τον περασμένο Μάρτιο.

Τη μερίδα του λέοντος, παρατηρούμε, έχουν οι εκδόσεις Γαβριηλίδης. Σημειώνουμε: σε μετάφραση Γιώργου Ξενία, «Τα Ποιήματα του Μικελάντζελο», λιγότερο γνωστή και πιο προσωπική πτυχή της δημιουργίας του. Τη «Φυσική Μουσική», επιλογή τουΓιώργου Λαμπράκου από το σημαντικό έργο του Ρόμπινσον Τζέφερς. Τη συλλογή τουΤζέιμς Μέριλ «Ο μαύρος κύκνος», σε απόδοση Βασίλη Βασιλικού και Γιώργου Χαλδέζου.

Επίσης, από τη Βανέσσα Θεοδωροπούλου, το «Βαθυγάλαζο με τρίγωνο κενό από άμμο» της καταστασιακής Σινογαλλίδας Αλις Μπέκερ-Χο. Νέες προσθήκες, και οι δύο από το Κουκούτσι, στο πλήθος των μεταφράσεων του Γιάννη Λειβαδά: η ποιητική σύνθεση «Ρεμπό» του Κέρουακ, συνοδευόμενη από δεκαοκτώ χαϊκού, και μια επιλογή δεκαέξι ποιημάτων του Ουίλιαμ Μπλέικ. Από τις ίδιες εκδόσεις και «Το σώμα μου όλο ή φωτιά ή πέτρα» της αναγεννησιακής Γκαμπάρα Στάμπα (εισ.-μτφρ. της Αννας Γρίβα). Με τη «Μορφολογία της τελευταίας όχθης» (Εστία), σε μετάφραση Σπύρου Γιανναρά, το ελληνικό κοινό εισάγεται και στο ποιητικό έργο του Μισέλ Ουελμπέκ.

Ο Γιώργος Βαρθαλίτης υπογράφει «Το θαλασσινό κοιμητήρι» του Πολ Βαλερί(Περισπωμένη), καθώς και μια δίτομη έκδοση με ποιήματα του Πόε, «Τα νεανικά» και «Τα ανάλεκτα» (Gutenberg), σε επιμέλεια του πρόωρα χαμένου Δημήτρη Αρμάου.

Εχουμε ακόμη την προσέγγιση σε τρεις κομβικές μορφές της ποίησης του εικοστού αιώνα: το «Αγριόχορτο» της Αννα Αχμάτοβα, σε μετάφραση Δημήτρη Τριανταφυλλίδη(s@mizdat), το «Πένθιμο Μπλουζ και άλλα ποιήματα» του Γ.Χ. Οντεν από τον Ερρίκο Σοφρά (Κίχλη) και την «Ηλιόπετρα» (Gutenberg, μτφρ. Κώστα Κουτσουρέλη), σημαντική σύνθεση του Οκτάβιο Παζ.

Γ.Χ. Όντεν

Για το τέλος, δύο καταθέσεις-σφραγίδες. Αφενός, η προσωπική ανθολογία του Αλέξανδρου Ισαρη, «Εξι Ευρωπαίοι Ποιητές» (Gutenberg), οι Τρακλ, Ταρκόφσκι, Ρίλκε, Μπέρνχαρντ, Γκολ και Μπεν, «παιδιά», όλοι τους, «της Γηραιάς Ευρώπης», συναρμοσμένοι από το «μάτι» του μεταφραστή τους. Αφετέρου, το ξανακοίταγμα του «33x3x33» (Νεφέλη), επιλογή από το έργο του Ε.Ε. Κάμινγκς, που επιμελήθηκε οΧάρης Βλαβιανός, στο πλαίσιο του επίμονου και ενσυνείδητου διαλόγου του με την αγγλόφωνη ποίηση.

*Το κείμενο δημοσιεύεται με τον τίτλο “ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ” στην “Εφημερίδα των Συντακτών” και μπορεί να βρεθεί εδώ: http://www.efsyn.gr/arthro/perifora-se-alli-glossa

Κώστας Βάρναλης

≈≈≈≈≈
Η σύνθετη κρίση της εποχής μας φαίνεται πως από τη μία πλευρά αναμοχλεύει γόνιμα την τρέχουσα ποιητική παραγωγή νεότερων και ωριμότερων ποιητών κι από την άλλη η ποίηση αυτόνομα ακολουθεί τον δρόμο της, την αυτοτροφοδοτούμενη καλλιτεχνική της δυναμική.

Συγκεντρωτικές εκδόσεις

Με νέα έκδοση, φιλολογικά άρτια, των ποιημάτων του Κώστα Βάρναλη, «Απαντα τα ποιητικά 1904-1975» (Κέδρος), ο σύγχρονος αναγνώστης ψηλαφεί τον πηγαίο σαρκασμό, το λυρικό βάθος και το ουμανιστικό βλέμμα της κοινωνικής αγωνίας του ποιητή. Σε άλλο κλίμα και τόνο κινούνται τα «Απαντα ποιήματα» (Παπαδόπουλος) του αισθητιστή της γενιάς του ’30 Αλέξανδρου Μάτσα, με τον αστικό λυρισμό και τον πλάγιο κλασικισμό στην έκφραση.

Με νέα έκδοση, φιλολογικά άρτια, των ποιημάτων του Κώστα Βάρναλη, «Απαντα τα ποιητικά 1904-1975» (Κέδρος), ο σύγχρονος αναγνώστης ψηλαφεί τον πηγαίο σαρκασμό, το λυρικό βάθος και το ουμανιστικό βλέμμα της κοινωνικής αγωνίας του ποιητή.

Σε άλλο κλίμα και τόνο κινούνται τα «Απαντα ποιήματα» (Παπαδόπουλος) του αισθητιστή της γενιάς του ’30 Αλέξανδρου Μάτσα, με τον αστικό λυρισμό και τον πλάγιο κλασικισμό στην έκφραση.

Ο Χριστόφορος Λιοντάκης στη συγκεντρωτική έκδοση «Ποιήματα 1982-2010» (Γαβριηλίδης), αντλώντας τόσο από τα πατερικά κείμενα όσα και από την αρχαία ελληνική γραμματεία, εγγράφει τα πρόσωπα και τα θέματά του στο παρόν συναιρώντας τον χρόνο.

Χριστόφορος Λιοντάκης

Η Μαρία Λαϊνά υπό τον τίτλο «Σε τόπο ξερό» (Πατάκη) συστεγάζει ποιήματα εκδομένα ανάμεσα στο 1970 και το 2012. Μινιμαλιστική, στοχαστική, γυμνή ποιητική σε καιρούς άνυδρους και θορυβώδεις. 

Μια σημαντική επανέκδοση, μετά από δέκα χρόνια απουσίας, είναι τα «Ποιήματα 1957-1983» (Ποταμός) του Θωμά Γκόρπα, αυτής της φυγόκεντρης, πληθωρικής, σαρκαστικής, τρυφερής φωνής, που γέννησε την τάση «γκορπισμός».

Θωμάς Γκόρπας

Ο Νάσος Βαγενάς, στη «Βιογραφία. Ποιήματα 1974–2014» (Κέδρος), κινούμενος μεταξύ μοντέρνου και μεταμοντέρνου, ειρωνικός, σαρκαστικός και μελαγχολικός, αλλά και παιγνιώδης, μεταποιεί και συγχρονίζει το μεσοπολεμικό spleen του Καρυωτάκη στο μεταπολιτευτικό μας spleen.

Νάσος Βαγενάς

Ατομικές συλλογές

Σε αντίθεση με άλλες χρονιές, η ποιητική παραγωγή του 2015 φαίνεται επιπρόσθετα να θεματοποιεί και να αποσαφηνίζει το εκτόπισμα της κρίσης και της δυστοπίας μας.

Ο ποιητής Γιάννης Δάλλας με τα «Υστερόγραφά» του (Ηριδανός) μας δίνει μεταξύ άλλων ένα ποίημα αναφοράς, το «Ως ευ παρέστητε». Στην ποίησή του δεν συναντιούνται οι εξορίες του Τίτου Πατρίκιου ή του Τάσου Λειβαδίτη, ούτε η χαμηλή φωνή του Μανώλη Αναγνωστάκη, αλλά ένας τόνος μεταξύ Μαγιακόφσκι (πιο χαμηλός) και Σικελιανού (λιγότερο θεατρικός).

Ο Νάνος Βαλαωρίτης, στο κλείσιμο της χρονιάς, εμφανίζεται με το βιβλίο «Στο υποκύανο μάτι του Κύκλωπα» (Ψυχογιός), όπου, κινούμενος μεταξύ φανταστικού παιχνιδιού και κριτικής απόστασης, μετεωρίζεται από την εποχή στη «συγκυρία».

Ο Μάρκος Μέσκος στην «Αλφα Βήτα» (Κίχλη), μένοντας συνεπής στον ταυτοτικό του στίχο «όσα είπαμε παλιά ισχύουν», εμπλουτίζει την ποίησή του και την ποίηση γενικώς με κρίσιμες εικόνες και ατόφιο ανθρωπισμό. Αξίζει να σταθούμε στον δεύτερο τόμο του συνθετικού ποιήματος «Σύσσημον ή τα Κεφάλαια» (Το Ροδακιό) του ακριβοθώρητου Νίκου Παναγιωτόπουλου, ο οποίος συνδυάζει την ποιητική πολυτροπία με την κατάδυση σε μνήμες συλλογικές και ατομικές.

Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος στη συλλογή «Με δίχτυ τον άνεμο» (Κίχλη) συνομιλεί ρυθμικά με πρότυπα γραφής και μεταποιεί βιογραφικά στιγμιότυπα σε τέχνη. Ο Πάνος Κυπαρίσσης στο «Σκύβοντας ουρανέ» (Γαβριηλίδης) μας ξαφνιάζει για άλλη μια φορά με τα ιδιαίτερα μετρήματά του και την όλη ποιητική αίσθηση που κομίζει.
Διακρίνουμε επίσης τις συλλογές: «Η μόνη της περιουσία» (Αγρα) της χαμηλόφωνης και ενδοσκοπικής Ανθής Μαρωνίτη, αλλά και τον παιγνιώδη, ιστορικοφανή και πλαγίως αυτοβιογραφικό Δημήτρη Καλοκύρη στην «Ισαύρων» (Αγρα).

Επίσης υπογραμμίζουμε τα «Στασιώτικα» του Γιώργου Μπλάνα (Γαβριηλίδης), τα πνευματώδη και σπινθηροβόλα ίχνη του Χάρη Βλαβιανού στο «Γιατί γράφω ποίηση» (Αγρα), αλλά και τις συλλογές της Ζωής Σαμαρά «Είδα τις λέξεις να χορεύουν» (Γκοβόστης) και του Δημήτρη Λαμπρέλλη «Τυφλός Κορυδαλλός» (Κουκούτσι).

Νεότερες φωνές

Από τους νεότερους ποιητές μας στεκόμαστε στον «Αρλεκίνο» (Περισπωμένη) του Γιώργου Λίλλη, όπου διασταυρώνει ρομαντική με λυρική προδιάθεση, και στο «Κελαηδιστό πουκάμισο» (Κουκούτσι) του Βασίλη Ζηλάκου.

Επίσης, στον αλλόκοτο ποιητικό κόσμο του Κυριάκου Συφιλτζόγλου «Στο σπίτι του κρεμασμένου» (Θράκα), αλλά και στα «Πλευρικά» της Μαίρης Κλιγκάτση (Γαβριηλίδης).

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης παλμογραφεί τους κοινωνικούς κραδασμούς με γλωσσικά και ψυχικά κολάζ, αντανακλάσεις αναγνώσεων και φασματικές εμμονές στην «Αλμπα» (Εκάτη), ενώ η Αννα Γρίβα στο «Ετσι είναι τα πουλιά» (Γαβριηλίδης) χαράσσει την ιδιοπροσωπία της ισορροπώντας σε συναισθηματικές εντάσεις και γλωσσικές επιλογές με τη μεταποιημένη μνήμη.

Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε το «Ποιητικό Αίτιο» (Εντευκτήριο) του Ενο Αγκόλλι,αλλά και το «Ενα ελάφι δακρύζει πάνω στο κρεβάτι μου» (Πόλις) του διευθυντή του αξιόλογου λογοτεχνικού περιοδικού «Φρέαρ», Δημήτρη Αγγελή, ο οποίος, μέσα από αναπάντεχες εικόνες ονειρικής υφής ή παραμυθητικής υφής, σμιλεύει το χάος της ύπαρξης και του κόσμου.

*Το κείμενο είναι του ποιητή Πέτρου Γκολίτση και έχει τον τίτλο “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ”. Δημοσιεύτηκε στην “Εφημερίδα των Συντακτών” και μπορεί να βρει στο σύνδεσμο http://www.efsyn.gr/arthro/diatheseis-kai-taseis

Στην κοινωνία των δικαίων
Που ξύνονται στη γνώση
Έχεις πάρει
Ένα δίπλωμα
Για την υποκριτική που ακολούθησες
Να υποδύεσαι το ρόλο σου
Με άσπρα ρούχα
Σαν του αγγέλου
Και πράσινα σαν του χειρούργου
Και μαύρα σαν της άμοιρης πενθούσας
Της μέσης Ανατολής
Και κόκκινα της Άπω
Αυτά τα γράμματα
Που δεν ακολούθησες
Ήταν απλά
Καλογραμμένα
Δεν χρειάζονταν καμία έννοια
Ούτε φροντίδα
Ήταν κάτω από μια μαυρισμένη από καπνιά
Πήλινη σφαίρα σημαδεμένα
Με τη ζήση
Και την απλότητα του ανθρώπου που
Τρώει και χορταίνει άλλους

*Από τη συλλογή “Ποιος Αθώωσε την αυγή;” – Σειρά “Άμισθα χρόνια”.

Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Ο χρόνος είναι παιδί που παίζει πεσσούς, του παιδιού είναι η βασιλεία
Ο χρόνος είναι ένα θλιμμένο καρναβάλι
Ο θάνατος είναι φίλος μου, ο χρόνος είναι εχθρός μου
Ο χρόνος είναι μεγάλος δάσκαλος, αλλά δυστυχώς σκοτώνει όλους τους μαθητές του
Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός, σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Ο χρόνος είναι μαγικός όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια
Ο χρόνος είναι ένας βούρκος που εξαφανίζει όλα τα τιμαλφή
Ο χρόνος είναι πάντα με το μέρος του

*Το ποίημα αυτό φαίνεται ότι αποτελείται από στίχους από διάφορα άλλα ποιήματα ή τραγούδια… Δεν ξέρω ποιος τα συνέθεσε κι από πού το πήρα. Απλώς, το βρήκα στα κιτάπια μου, μού αρέσει και το βάζω εδώ…μ’ ένα κομμάτι των Pink Floyd που πάντα μου άρεσαν.

Ευδαίμονες εαυτοτυφλωμένοι
στην καρδιά που λίπος δεν έχει
—τί είναι γραμμένο στο μέτωπο του ουρανού
και μένει αδιάβαστο—
σας ορκίζω απολογηθείτε,
θα ζούσαν χίλια παιδιά
και μια αρκούδα ακόμη
αν δεν έτρεχαν, γυάλιζαν, γλύκαιναν
τόσο οι μηχανές το ψέμα ο παράδεισος
στα χέρια των δεσμοφυλακων της κόλασης,
αν δεν είχες αυτή τη δουλειά
αν δεν ήσουν ένας ρωμαίος
Φεύγεις στα πλάγια στο ασθενικό βάθος
με την αδιαφορία μια ακίνητη λιγούρα στη σκιά
ψεκάζοντας θάνατο χωρίς απάντηση.
Τί μπορείς να πεις σε ένα παιδί που πεθαίνει;

“Σκλάβος νεκρός ή δολοφόνος
αυτές έχεις τις επιλογές” είπαν οι θανατιστές
ρωμαίοι
αντικαθιστούν με πίστη τους χριστιανούς.

Μια κάτοψη σκοτωμένων παιδιών
ο παράδεισος

Και οι μηχανές αηδιαστικές νεκρές φύσεις
όταν σερβίρουν δεν ξεχωρίζουν
την ζωή από το φαγητό
κανείς δεν έχει προσευχή να πει;
μόνο στόματα;
Χέρια χαμόγελα επιβίωση
παγιδευμένα πάνω στους τοίχους
έτσι αυτό έτσι εκείνο
άγνοια ανθρώπου κυριεύει.
Οθόνες με ζωγραφιστούς θεούς,
ξεφτάνε στο άγγιγμα
καμιά εικόνα καμιά ενοχή
σπρωξιές στις ιδέες για να κοιτούν από μακριά
ποδοπατημένες.
Ρωμαίοι με στομάχια χιλιάρχων,
μια βεβαιότητα σας δίνω τρομερή,
όσα έχετε δεν είναι δικά σας δουλέματα
αλλά θερμίδες ληστεμένες
Θεέ μου, τόσες θερμίδες από το μέλλον των παιδιών…

*Το ποίημα αυτό είναι συνέχεια προηγούμενου που είχε δημοσιευτεί εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/2015/10/09/%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AC%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B1-%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%8E%CE%B8%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9/
Από τη συλλογή «Επανάσταση και…», αυτοέκδοση, Αθήνα 1991.

Συνέχεια

ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ διαβαίνουν,
στο πέρασμα του χρόνου
ο αέρας αιώνιος γδέρνει τα πρόσωπά τους
με σημάδια για έναν άλλον κόσμο.
Μειοψηφίες τα παιδιά
μες τη δαιδαλώδη συσκότιση της έγκριτης πλειοψηφίας,
φέρνουν μηνύματα ελπίδας
για να ποτίσουν της ελευθερίας το νέο λυγερό δέντρο.

***

Ανατολικά

ΞΗΜΕΡΩΜΑ,
η νύχτα φεύγει,
μαζί ένα ένα τα άστρα της.
Ο ήλιος ανατέλλει.
Ο απέραντος γαλάζιος μανδύας σε ουρανό και θάλασσα
ντύνει το καφεπράσινο νησί του Αιγαίου.
Ο Αίολος παρών, απαγορευτικός για το πλοίο της γραμμής.
Οι ταξιδιώτες δε θα ‘ρθουν σήμερα.
Μπορεί όμως να έρθει η θεά Άρτεμις
να ψάχνει τ’ απομεινάρια του ναού της
και εμείς εδώ να φαντάζουμε τόσο καθημερινοί.

***

Ο Καθρέφτης

ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ της ψυχής σου
και ιδείς παραμορφωμένα ή πλανεμένα είδωλα του εαυτού
σου, μην τρομάξεις.
Είναι κομμάτια του παρελθόντος χρόνου
σε διαδρομές άγνωστων τοπίων.

*Από τη συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα”, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2004.

τα πράσινα μάτια είναι τα κακά
το άκουσα από κάποιους που τους μάτιασαν
τα γαλανά τα όμορφα
τα καστανά τ’ αδιάφορα
τα μαύρα των σπανίων.
ήταν πιο εύκολο το μάθημα
βάζοντας ταμπέλες
-προς καλή συνεννόηση-
το μαύρο δέρμα είναι το κακό
το κίτρινο το βρώμικο
το καφέ το επικίνδυνο
το λευκό το αγνό.
τόσο το πιστέψανε
που τώρα βγαίνει κόσμος σε παζάρια
και πουλάει λευκό δέρμα
-πολύ ακριβά-
πουλάει το δέρμα του
-πολύ ακριβά-
και μετανάστες
φτιαγμένοι από χρώμα κάπως νυχτερινό
δουλεύουνε οι άτυχοι πρωί
μέσα στη χώρα της αγνότητας
μια ολόκληρη ζωή
μαύροι
για πενταροδεκάρες
στοιβαγμένοι σε υπόγεια
με τρυπημένη αξιοπρέπεια
στην τρύπια στέγη του παντελονιού
όλα για ν’ αγοράσουν
έστω στο τέλος της ζωής
των αγνά γεννημένων το δέρμα.

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, εκδόσεις προςποίηση.

Αθέατοι πόλοι

Χτύπος/Ρύπος
Όλοι/Πόλη
Κάποιος/Σάπιος
Εμείς/Κανείς

***

Θέα

Όταν επέλεξα να ζήσω, ήταν πολύ αργά.
Τώρα, από ποιον τα ρέστα να ζητήσω;

***

W/m2

Απόψε φυσάει
Άλλος ένας περνά το κατώφλι
Απόψε οι ψιχάλες
Έχουν ποτίσει τη γη.

Το αύριο παραμένει μια υπόθεση.

Απόψε οι δρόμοι παγώνουν
Κανείς δε γυρνάει
Οι άνθρωποι περνούν βιαστικοί.

Το αύριο παραμένει απλά μια υπόθεση.

***

2CV

Κάπου είκοσι χρόνια πίσω
Βρίσκεται η Ρίτα!
Κάπου είκοσι χρόνια πίσω
Η Ρίτα περιμένει σιωπηλή.
Έχει ετοιμάσει από τότε
Τα μπαγκάζια
Να φύγουμε εκδρομή.
Κοίτα που το είχα πια ξεχάσει…
κι ας είχα δώσει λόγο
Κι ας το είχα υποσχεθεί.

*Από τη συλλογή “Iχθύων Λόγος”, Εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2011 (σελ. 44, 54, 59 και 61).