Βυθίζομαι στα χρόνια των άλλων, στα σπίτια τους,

ακόμα και οι θεοσεβούμενοι αγαπούν τις παρθένες.

Αναπαύομαι στην έμπιστη,του αρχηγού, πολυθρόνα.

Ανοίγω την τηλεόραση.

Το πόδια μου ανθίζουν στο τραπέζι που θα φάμε.

Ο Μπάστερ κίτον δεν γελά.

Ντρέπομαι να με βλέπουν γυμνή, με ευχαριστεί

ωστόσο, η επετειακή τους αμηχανία.

Ενός λεπτού σιγή.

Τελείωσα, καθάρματα.

Ναι, ναι, έφτασα σε οργασμό,

μπορείτε να κουρδίσετε το τανκ!…