Αχ, τι βαθιά Σάββατα!
Είναι ενδιαφέρων ο πλανήτης,
με τόσο κόσμο εν κινήσει:
κύματα ποδιών στα ξενοδοχεία,
επείγουσες μοτοσυκλέτες,
σιδηρόδρομοι που φτάνουν ως τη θάλασσα
και πόσες κοπέλες ασάλευτες
που τις παγίδεψαν οι γρήγορες ρόδες.

Όλες οι βδομάδες καταλήγουν
σε άντρες, γυναίκες και άμμο,
και πρέπει να τρέχουν, να μη χάνουν τίποτα,
να δαμάζουν άχρηστους λόφους,
να μασάνε άλειωτη μουσική,
να γυρίζουν κατάκοποι στο τσιμέντο.

Εγώ πίνω για όλα τα Σάββατα,
χωρίς να ξεχνάω τον φυλακισμένο
πίσω απ’ τα άγρια ντουβάρια:
οι μέρες του δεν έχουν πια όνομα,
και τούτο το βουητό που περνάει και τρέχει
τον τυλίγει σαν ωκεανός
χωρίς να μαθαίνει ποιο είναι το κύμα,
το κύμα του υγρού Σαββάτου.

Άι, τι Σάββατα ερεθιστικά,
οπλισμένα με στόματα και πόδια,
αφηνιασμένα σαν να τρέχουν στις κούρσες,
πίνοντας περσότερο απ’ όσο λέει η φρόνηση:
καμιά διαμαρτυρία για την οχλοβοή
που δε θέλει να πηγαίνει μαζί μας.

*Από τη συλλογή “Εστραβαγάριο”, εκδ. Ίνδικτος. Μετάφραση Δανάη Στρατηγοπούλου.
**Ευχαριστίες στη φίλη Ζωή Θωμαΐδου που μας το χάρισε.