Το χρυσό τόξο διαπερνά

Τα μάτια που με περιγελούν
Οδήγησαν το δρόμο μου στον παράδεισο
και το κερί που άναψε για μας
Καίγεται μέχρι την τελευταία σταγόνα
Στα μάτια σου είδα κύματα
Της φωτιάς και του αίματος
Και στην ανάσα σου μύρισα το θάνατό μου
Αλλά διαπερνώ μέσα από τη ζωή
της ασπίδας σου και της δύναμής σου
και ταξίδεψα
Στην ύψιστη καρδιά του γαλαξία σου
Τα μάτια που με περιγελούν
Οδήγησαν το δρόμο μου στον παράδεισο

Περιπλανώμενες ψυχές

Οι νεκροί τινάζουν τη σκόνη από τα
παπούτσια τους και πεθαίνουν
άντρες και γυναίκες στοιχισμένοι
στο νεκροταφείο
πόρνες αστράφτουν και παιδιά κλαίνε
οι πύλες του Παραδείσου δεν έχουν
κλειδαριές ή δεσμούς
μα τα παιδιά κλαίνε – κλαίνε και κλαίνε
χωρίς χέρια χτυπούν
και χτυπούν – ντουκ – ουκ – ουκ
και κλαίνε περιπλανώμενες ψυχές

*Τα ποιήματα αυτά είναι από τη συλλογή “Η κραυγή της γέννησης” του D.D. M. Fadul, γνωστού ως Ντ. Ντ. Ο Ντ. Ντ. ήταν Σουδανός, με πτυχίο Καλών Τεχνών (Σχέδιο) από αμερικανικό πανεπιστήμιο και περιφερόταν και έκανε δουλειές του ποδαριού στη δεκαετία του 1980 στην Αθήνα και ειδικά στα Εξάρχεια όπου και τον γνώρισα. Την ίδια εποχή εξέδωσε με χίλιες δυό οικονομίες και περιπέτειες τη συλλογή αυτή, την οποία νόμιζα ότι είχα χάσει κάπου, αλλά τη βρήκα πρόσφατα χωμένη μέσα σε ένα μεγαλύτερο βιβλίο όπου είχε, φαίνεται, λουφάξει για χρόνια. Από τα τέλη της δεκεατίας του 1980 έχασα τα ίχνη του στην Αθήνα. Τα σχέδια στο εξώφυλλο και όλο το βιβλίο είναι δικά του.