View of the Other Side

In winter I see the river,
In summer I see the trees,
But always I see the mainland
That rises up on a cliff
On the other side of the Hudson
Where Julian’s body lies buried
Under a white stone.

In winter I wait for summer,
In summer I wait for wind,
And wonder how long forever
Will loom like a cliff
On the other side of the river
Till I am there body to body
Under a stone.

Η θέα από την άλλη πλευρά

Το χειμώνα βλέπω το ποτάμι,
Το καλοκαίρι βλέπω τα δέντρα,
Πάντα, όμως, βλέπω την ενδοχώρα
Που αναρριχάται πάνω σε ένα βράχο
Από την άλλη πλευρά του Hudson
Όπου βρίσκεται θαμμένο το σώμα του Τζούλιαν
Κάτω από μια άσπρη πέτρα.

Το χειμώνα περιμένω το καλοκαίρι,
Το καλοκαίρι περιμένω τον άνεμο
Και αναρωτιέμαι πόσο καιρό για πάντα
Θα φαντάζει σαν ένας βράχος
Από την άλλη πλευρά του ποταμού
Μέχρι που να είμαι εκεί σώμα με σώμα
Κατω από μια πέτρα.

———

Now I am Making Movies

Oh, the weeping in the hotel rooms
On the long Living Theatre tour!
One could walk from door to door
On the spattered corridor carpets,
And savor the various tears
Of old friends and former lovers,
Or stop for a while and weep too,
Sitting on luggage, or piles of programs, or
A roll of posters, afloat on those flowing tears.

Now I am making movies.
On the set there are smiles
Of satisfaction.
No one admits to suffering.
Why should we suffer? Aren’t we making movies?
The stars are gentle as lambs,
And joke with the background,
Everyone is “wonderful to work with,”
Everyone here is terrific.
Now I am making movies. No tears.

Τώρα κάνω ταινίες

Ω, το κλάμα στα δωμάτια των ξενοδοχείων
Στις μεγάλες περιοδείες του Living Theatre!
Κάποιος μπορούσε να περπατά από πόρτα σε πόρτα
Στα πιτσιλισμλενα χαλιά των διαδρόμων
Και να απολαμβάνει τα διάφορα δάκρυα
Των παλιών φίλων και των πρώην εραστών
Ή να σταματά για λίγο και να κλαίει κι αυτός,
Καθισμένος στις αποσκευές, ή στις σωρούς των προγραμμάτων ή
Σε ρολά αφίσες, να κολυμπά σ’ αυτά τα ρέοντα δάκρυα.

Τώρα κάνω ταινίες.
Στο σκηνικό υπάρχουν χαμόγελα
Ικανοποίησης.
Κανείς δεν παραδέχεται ότι υποφέρει.
Γιατί θα πρέπει να υποφέρουν; Δεν κάνουμε ταινίες;
Τα αστέρια είναι απαλά, όπως τα αρνιά
Και αστειεύονται με το φόντο,
Ο καθένας είναι “υπέροχος να δουλεύεις μαζί του”
Ο καθένας εδώ είναι καταπληκτικός.
Τώρα κάνω ταινίες. Χωρίς δάκρυα.

*Από την ποιητική συλλογή της Judith Malina «Love and Politics» (Black and Red, Detroit 2001). Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης. Ευχαριστίες στην Έστα Παπαγεωργίου για τη φωτογραφία της ανάρτησης όπου εικονίζονται η Judith Malina με τον Julian Beck τις μέρες του Living Theatre.

**Η Judith Malina γεννήθηκε στη Γερμανία το 1926, αλλά μεγάλωσε στις ΗΠΑ. Είναι αναρχική ηθοποιός, σκηνοθέτης, ποιήτρια, συγγραφέας και ακτιβίστρια. Μαζί με τον σύντροφό της, Julian Beck (1925-1985), ίδρυσαν και λειτούργησαν στη Νέα Υόρκη και το Παρίσι στις δεκαετίες ’50 και ’60 το ριζοσπαστικό, πολιτικό θεατρικό σχήμα Living Theatre.