VI

Πάνε όμως μέρες,
που δε φοβάμια πια.

Σαν με χτυπά ο φύλακας,
δεν κλαίω,
δεν ουρλιάζω.
Κρατώ το στόμα μου κλειστό
και το μυαλό μου καθαρό.

Σαν ξεκλειδώνει το κελί,
δε ψάχνω τη γωνία να κρυφτώ.
Παίρνω μια τζούρα δύναμη
απ’ το ανοιχτό παράθυρο
και τον καρφώνω με τα μάτια.

Και τότε βλέπω καθαρά,
ο φύλακας φοβάται και παραπατά.
Κι έτσι με δέρνει αλύπητα,
πιο δυνατά από ποτέ
ξεσκίζει το κορμί μου.

Μα δε λυγίζω.
Με το παραμικρό
στα μάτια τον κοιτώ.

Τι άλλαξε θα πεις,
και δρω με αξιοπρέπεια ξαφνικά.

Πήρα την απόφαση
να φύγω από εδώ μέσα.
Ξεκίνησα απεργία πείνας.