ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πάντα μας ευχαριστεί μια ποιητική συλλογή, που είναι κάπως διαφορετική από τις συνηθισμένες. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ποιητική απόπειρα, που προέρχεται από γυναίκα. Οι συνηθισμένες περιπτώσεις γυναικείας ποίησης κινούνται γύρω από το ερωτικό στοιχείο, όμως, έχει παρέλθει πια ο καιρός, που η γυναίκα ήταν κλεισμένη μέσα στο σπίτι και οι όποιες ποιητικές προσπάθειες κινούνταν σε έναν ερωτικό μελοδραματισμό. Δυστυχώς, ενώ οι καιροί αλλάξανε, η γυναικεία ποίηση παρέμεινε ως επί το πλείστον ίδια, αδυνατώντας να ξεφύγει και να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό, πλην ορισμένων εξαιρέσεων.

Μια από τις εξαιρέσεις αυτές, είχαμε την ευκαιρία να μελετήσουμε. Πρόκειται για την ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου: «Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου», όπου οι υπαρξιακές αγωνίες και τα κοινωνικά αδιέξοδα κυριαρχούν, ενώ, όταν η ποιήτρια θέλει να εκφράσει τα ερωτικά της συναισθήματα, τότε έχουμε σύγχρονη ερωτική ποίηση εναρμονισμένη με την εποχή μας.

Στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου συναντάμε αρκετά ποιήματα με γερές δόσεις σουρεαλισμού, που μπορεί να μην τα κατανοήσουμε με την πρώτη ματιά, όχι γιατί είναι τόσο δυσνόητα, αλλά γιατί δεν τα έχουμε προσέξει αρκετά. «Διάβαζε αργά, εστιασμένα και με αφοσίωση. / Το κείμενο έχει κάτι να σου πει», γράφει η Κάκια Παυλίδου, υπενθυμίζοντάς μας ότι υπάρχουν περιπτώσεις, που θα πρέπει να ξέρουμε να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις.

Σε αρκετά ποιήματα της ποιητικής συλλογής της Κάκιας Παυλίδου «Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου», συναντάμε αναφορές σε σύγχρονα υπαρξιακά και κοινωνικά προβλήματα, όπως το χάσιμο της παιδικής αθωότητας και την διάψευση των ονείρων: «Ξύπνα, κοριτσάκι μου… / σου κλέψανε το όνειρο… / Μεγάλωσες…» και αλλού: «Χαράζω μια λέξη στον εύπλαστο τοίχο μου / με νύχια βρεφικής αθωότητας: / «Κοιμάμαι» / Ίσως το πιστέψουν τα όνειρα / κι επιστρέψουν…»
Σε άλλα σημεία της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής, η ποιήτρια χτυπάει την ξιπασιά, την αυτοπροβολή και τη φιλαυτία και προτρέπει προς τον αυτοσαρκασμό. «Να τσαλακώνεσαι, μάτια μου», γράφει η Κάκια Παυλίδου, που ενώ χρησιμοποιεί δεύτερο ενικό πρόσωπο, απευθύνεται στον εαυτό της, σα να βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο κοινωνικό καθρέφτη. Σε αυτόν τον καθρέφτη θα σταθεί και θα βροντοφωνάξει: «Αρνούμαι Εαυτό, όταν μου μοιάζει λίγος».

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, από την ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου: Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου» δεν απουσιάζει το ερωτικό στοιχείο. Υπάρχουν σύγχρονα ερωτικά ποιήματα, που μας εντυπωσιάζουν ευχάριστα όπως το «Γεύση και άρωμα», όπου παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα: «Άφησα την πρώτη συλλαβή / ατελή, τρεμάμενη, διχασμένη / μέσα στην παλάμη σου. / Άνθισε ποίημα.»

Ένα ακόμα σημείο, που πρέπει να σταθούμε στην συγκεκριμένη ποιητική συλλογή είναι ότι η Κάκια Παυλίδου βλέπει τον ποιητή ως έναν κοινωνικό επαναστάτη: «Εμείς γεννηθήκαμε αλήτες… επαναστάτες, / ακόμη κι αν κάπου στα μισά το είχαμε ξεχάσει στην απόπειρα προσαρμογής στον ευπρεπισμό που ήθελαν να μας επιβάλουν.»

Κλείνοντας αυτό το μικρό μας ταξίδι στην ποιητική συλλογή της Κάκιας Παυλίδου «Θηλυκές οι θηλιές του κόσμου» οφείλουμε να συγχαρούμε την ποιήτρια περιμένοντας να μας οδηγήσει σε νέους ποιητικούς προορισμούς.