Πολλοί και διαφορετικοί λόγοι έχουν διατυπωθεί για το γιατί αποφασίζει κάποιος να γίνει συγγραφέας. Άλλος θέλει να πλουτίσει, άλλος να αποκτήσει δόξα και άλλος να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Όμως, όλα αρχίζουν από την εσωτερική τάση του ανθρώπου για δημιουργία.

Αυτή την εσωτερική τάση εκφράζει και η Silvia Okaliova στο βιβλίο της «Αγκαλιά με τον ήλιο» με τον υπότιτλο «ΠΡΕΠΕΙ και ΘΕΛΩ» και αυτή η τάση την οδηγεί στην κοινωνική της προσφορά: «Ήξερα πια γιατί ήθελα να γίνω συγγραφέας. Για να βοηθήσω να γίνει ο κόσμος καλύτερος».

Στις σελίδες του βιβλίου της η Silvia Okaliova, όπου εμφανίζεται με το ψευδώνυμο Sissi Soko, περιγράφει τη βιογραφία μιας Σλοβάκας, που μεταναστεύει μόνιμα στην Ελλάδα, τους έρωτές της, το γάμο, τον χωρισμό, τις προσωπικές αλλά και τις κοινωνικές της αγωνίες.

Στο βιβλίο «Αγκαλιά με τον ήλιο», ανακαλύπτουμε αρκετές λογοτεχνικές αρετές, ρέουσα πλοκή και όμορφες περιγραφές.

Όμως, όποιος, διαβάσει προσεχτικά το βιβλίο της Silvia Okaliova, θα παρατηρήσει πως η συγγραφέας φλερτάρει με τη φιλοσοφία. Σύμφωνα με τη Silvia Okaliova ο σύγχρονος άνθρωπος διεκδικείται από δυο αντίρροπες δυνάμεις: Το ΠΡΕΠΕΙ και το ΘΕΛΩ. Η πρώτη δύναμη είναι οι κανόνες, που μας επιβάλλει το υπάρχον κοινωνικό σύστημα και η δεύτερη οι επιθυμίες μας. Η σύγκρουση των αντίθετων αυτών των δυνάμεων είναι η εξέλιξη. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην δουλοκτητική κοινωνία, όπου σύμφωνα με τη συγγραφέα είχαμε τη χειρότερη αντίθεση στην ιστορία του ανθρώπου: «Και έτσι ενώ ο ελεύθερος αρχαίος άνθρωπος ένιωθε: ΘΕΛΩ – ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ! Ο σκλάβος ένιωθε αντιθέτως: ΠΡΕΠΕΙ – ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΩ!»

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι στο εισαγωγικό κεφάλαιο του βιβλίου της «Αγκαλιά με τον ήλιο» η Silvia Okaliova κάνει και ορισμένες αναφορές στο καθεστώς, που επικρατούσε στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού: «Οι περισσότεροι θεωρούσαν και θεωρούν την κομμουνιστική ιδεολογία «λίθο». Κάτι το πέτρινο, απολιθωμένο, για πάντα δοσμένο. Επομένως μη διαλεκτικό.» Η συγγραφέας δεν θα παραλείψει να μας χαρίσει και την δική της άποψη, εφάμιλλη με την άποψη του Τρότσκι για τη διαρκή επανάσταση, δοσμένη με γλαφυρό τρόπο: «Η πλεξούδα της Εξέλιξης και της Επανάστασης, ευτυχώς, δεν σταματάει να πλέκεται ποτέ. Γιατί αν σταματούσε το αιώνιο παιχνίδι των αντιθέσεων και των συνθέσεων…σίγουρα θα είχαμε ήδη ζήσει τη Συντέλεια του κόσμου».

Θα κλείσουμε αυτό το μικρό μας ταξίδι στο βιβλίο της Silvia Okaliova «Αγκαλιά με τον ήλιο» προτρέποντάς την να συνεχίσει να γράφει και να μας προσφέρει παρόμοια έργα ώστε, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, να βοηθήσει να γίνει ο κόσμος καλύτερος.