Eμπρός της γης οι κολασμένοι,
της πείνας σκλάβοι, εμπρός, εμπρός,
το δίκιο απ’ τον κρατήρα βγαίνει
σαν βροντή, σαν κεραυνός.
Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια,
όλοι εμείς οι ταπεινοί της γης
που ζούσαμε στην καταφρόνια
θα γίνουμε το παν εμείς.

Pεφραίν
Στον αγώνα ενωμένοι κι ας μη λείψει κανείς,
ω, νάτη μας προσμένει στον κόσμο η Διεθνής.

Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες,
με πλάνα λόγια μας γελούν,
της γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες
μοναχοί τους θα σωθούν.
Για να λείψουν πια τα δεσμά μας,
για να πάψει πια η κλεψιά,
να ιδούνε πρέπει τη γροθιά μας
και της ψυχής μας τη φωτιά.

Pεφραίν

Eμπρός, μονάχη μας ελπίδα,
είν’ η σφιγμένη μας γροθιά,
κάτω οι πολέμοι κι η πατρίδα,
ζήτω, ζήτω η λευτεριά.
κι αν θελήσουνε να δοκιμάσουν
της ψυχής μας τους κεραυνούς
να ιδούνε τότες θα προφτάσουν
πως είν’ οι σφαίρες μας γι’ αυτούς.

Pεφραίν

Σκληρός ο νόμος μας ξεσκίζει
κι οι φόροι ασήκωτοι για μας,
ο πλούσιος ό,τι κι αν κερδίζει
είναι πλούτος της κλεψιάς.
H σκλαβιά κι η αδικία φτάνουν,
όχι πια ταπεινοί, σκυφτοί,
αδέλφια η φύση όλους μας κάνει
κι είμαστε ίσοι μπρος σ’ αυτή.

Pεφραίν

Oι πλούσιοι μ’ ασπλαχνιά μας γδέρνουν
και μας αρπάζουν το ψωμί,
τον κόπο μας αυτοί τον παίρνουν,
για μας η φτώχεια πληρωμή.
Tης δουλειάς όλοι οι κλέφτες κάτου,
δίκιο τώρα ο φτωχός ζητάει,
όλα τα πλούτη είναι δικά του
κι όταν θελήσει τ’ αποκτάει.

Pεφραίν

Eμάς π’ αδιάκοπα η δουλειά μας
γεννάει της γης τους θησαυρούς,
όλα τα πλούτη είναι δικά μας,
όλα ανήκουν στους φτωχούς.
Tώρα πια κόρακες κι ακρίδες
δεν σκεπάζουνε τον ουρανό,
χρυσές ο ήλιος στέλνει αχτίδες,
χαμόγελο παντοτινό.

Pεφραίν