Αφιερωμένο στον αγώνα των μεταναστών εργατών στις φυτείες φράουλας της Μανωλάδας
Πόσο πρέπει να χαράξει κανείς
τις φλέβες των στίχων
πόσο απορροφητική
πρέπει να γίνει η οθόνη
για να στεγνώσει το αίμα τους;
Είπαμε δεν αλλάζει καθεστώτα.
Είπαμε διαμορφώνει συνειδήσεις.
Πολλές μαλακίες είπαμε και λέμε.
Ο νεκρός είναι νεκρός.
Εκεί στην γη με τις σάπιες φράουλες
τα σκουλήκια αυτής της γης
εκκολάπτονται από τα αυγά τους.
*Δεν γνωρίζω το συγγραφέα του ποιήματος αυτού. Επίσης ο τίτλος είναι επιλογή μου. Το βρήκα στον τοίχο του facebook της ποιήτριας Χλόης Κουτσουμπέλη από τη θεσσαλονίκη. Όποιος/α ξέρει ας μιας διαφωτίσει…
To Koskino 
Δημήτρη και όποιος το έγραψε, πόσοι λίγοι είμαστε, πόσο η ποίηση είναι απλά ένα μικρός καταλύτης που σιωπά στη σιωπή.καταθέτω το τραγουδάκι-χρέος μου, σα σχόλιο.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΦΡΟΥΤΟΧΥΜΟΙ
Και μετά εκείνος μπήκε μέσα της
Φουντωμένος, άπλυτος
Λυσσασμένα –πως τα λένε-στα άρλεκιν.
Δεκάδες φράουλες του μάτωσαν τα πόδια.
‘’Μην ανησυχείς, καλέ μου…
αλλάζει το χρώμα, το φρούτο,η στάση
κυρίως η γλυκάδα στην περιγραφή της’’
Σαλεμένος από την απραξία ο ‘’φως’’
έκοβε κεφάλια αγαλμάτων και στερέωνε με τσιμέντο ζωντανούς.
Τον είδε η κάμερα
Τον σκούπισαν από τη φρουτένια γεύση
Βγάλαν απ΄ τα δόντια τα μπιμπίκια του καρπού.
Δεν είναι οργή,
αυτές είναι κουβέντες μεσήλικων με κακή όραση.
Είναι το ίδιο να είσαι κοντά στον μικρό που δεν έχει για καφέ
ή κοντά στην Ολυμπία, χωρίς αφή.
Μίλησε μια άφραγκη γυναίκα, πασπατεύοντας το πορτοφολάκι
Την λέγαν ‘’γιαγιά’’, μα ήταν κοριτσάκι:
‘’Ψέμματα λέγατε, το αίμα δεν φέρνει αίμα.
Απατεώνες!’’