Ω, εσύ όμορφα μου ζυγίζεις
την ψυχή, ποίηση:
εσύ ξέρεις εάν λείπω και χάνομαι,
εσύ που η άρνησή σου
φέρνει τη σιωπή.

Ποίηση, σου εξομολογούμαι
πως είσαι η βαθιά φωνή μου:
εσύ το ξέρεις,
εσύ το ξέρεις πως έχω προδώσει,
έχω βαδίσει στο χρυσαφένιο λιβάδι
που ήταν η καρδιά μου,
έχω πατήσει το χορτάρι,
ερειπωμένη η γη –
ποίηση – εκείνη η γη
όπου εσύ μου είπες το πιο γλυκό
από όλα τα τραγούδια σου,
όπου ένα πρωινό για πρώτη φορά
είδα να πετά μέσα στη γαλήνη ο κορυδαλλός
και με τα μάτια γύρεψα να τον φτάσω –
Ποίηση, ποίηση που απόμεινες
η βαθιά ενοχή μου,
ω βοήθα με εσύ να ξαναβρώ
τον τόπο που άφησα εκεί ψηλά –
Ποίηση που χαρίζεσαι μονάχα
σε όποιον με μάτια όλο δάκρυα
αναζητά τον εαυτό του-
ω ξανακάνε με εσύ αντάξιά σου,
ποίηση που με φυλάγεις.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” της Θεσσαλονίκης.