Γιατί

Μες τους καπνούς του πολέμου
η μοναξιά και η απόγνωση
γύρω σου χορεύουν.
Ομίχλη σκέπασε τον ουρανό σου.
Η μυρωδιά του θανάτου διαχέεται
στην ατμόσφαιρα.
Όπου κι αν πας
η σκιά του σ’ ακολουθεί.
Η όασή σου πέρασε
στη λήθη της σιωπής.
Ένα γιατί πλανιέται στην
πονεμένη σου ψυχή.
Ποια άδικη κατάρα βαραίνει
τους παιδικούς σου ώμους;
Απάντηση στην αγωνία σου
κανείς δε θα δώσει.
Θες να ουρλιάξεις, να κλάψεις,
μα δε μπορείς.
Το αγέρι πήρε τη φωνή σου,
η θάλασσα το δάκρυ σου.

*Από την ποιητική συλλογή “Αιωρούμενο νησί”, εκδ. University Studio Press, 1999.

Φυλλορροή

Τα Φθινόπωρα που αγαπήσαμε
Φυλλορροούν
Οι Χειμώνες που μοιραστήκαμε
τα Καλοκαίρια που ονειρευτήκαμε
Φυλλορροούν
Για Άνοιξη ούτε λόγος
46 Φθινόπωρα τώρα
Φυλλορροούν…
και στην αντιστροφή τους
προοιωνίζεται η Δύση
της μελαγχολίας.
©11.11.2012

*Και τα δύο ποιήματα αναδημοσιεύονται από το μπλογκ της Μαρίαας Πισιώτη στο http://hdyli.wordpress.com