Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
την αγάπη μου σου διηγούμαι
στραγγαλίζω ένα λουλούδι
η φωτιά αργοσβήνει
χωνεμένη από θλίψη.
Μες στον καθρέφτη που η σκιά μου αποκοιμιέται
κατοικούνε πεταλούδες.
Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
μελετώ το μέλλον στων ετοιμοθάνατων
τα μάτια
την ανάσα μου ανακατώνω με της
κουκουβάγιας το αίμα
και με τους τρελούς μαζί η καρδιά μου
πιλαλάει κρεσέντο.
*Τζόυς Μάνσουρ, 1928-1986.
**Μετάφραση Έκτωρ Κακναβάτος, “Κραυγές” (επιλογή), στον τόμο “…δεν άνθησαν ματαίως. Ανθολογία υπερρεαλισμού, (επιμ. Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου), Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1980.
To Koskino 
η μεγάλη κόρη της Αιγύπτου, με τα σπαράγματα της σάρκας της να βιώνουν τα σπαράγματα μιας κοινωνίας κανόνων και απολυμάνσεων, με τον ”κανιβαλισμό” της να φωτίζει την άγρια ταύτιση του Άδη με τον Πάνα.
Νάσαι καλά Δημήτρη, να βλέπουν τα νέα δυνατά κορίτσια που γράφουν ,πως άλλο κραυγή-άλλο ημερολογιακό άρλεκιν