Στην ενατένιση του δειλινού
αναδύονται μνήμες χαράς κι οδύνης.
Πόσο διαφορετική είναι η αυγή!
Το έγχρωμο σημάδι της
ραντίζει την ψυχή
με της αισιοδοξίας το γλυκό κρασί!

*Από την ποιητική συλλογή “Αιωρούμενο νησί”, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1999 **Αναδημοσιεύεται από το μπλογκ της Μαρίας Πισιώτη στο http://hdyli.wordpress.com/