Τροχός
Κάθε πρωί ψαχουλεύω
Τα πόδια μου
Για να δω αν είναι
Ίσια ακόμα
Κάθε πρωί με τρομάζει
Η σκέψη
Μήπως το παιδί μου
Γεννηθεί
Με δύο τροχούς
Κολλημένους στη λεκάνη
Ύπνος στην πόλη
Μεταλλικό χαλάζι
Στο θαμπό παραθύρι
Και στ’ όνειρο μέσα
Τρυπώνουν αχινοί
Γεννούν τ’ αυγά τους
Στο άσπρο σεντόνι
Τσιντουράτο Πιρέλλι
Τεμαχίζει στα δύο
Τη ζεστή μου πνοή
Και στο δωμάτιο μέσα
Ο γύρος του θανάτου
Στους τέσσερις τοίχους
Εγώ ο οδηγός
Εγώ και το πτώμα
To Koskino 
ΔΗΜΗΤΡΗ , ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ ,ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ .ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ .
Γεια και χαρά. Εγώ τον γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν είχε “κατασκηνώσει” μερικούς μήνες στα Προπύλαια. Το επάγγελμά του είναι (ή ήταν) ξεναγός. Νομίζω ότι είχε κάνει και στη Γερμανία κάποια χρόνια. Δεν έχω κανένα βιβλίο του γιατί τότε που τον γνώρισα τα είχε εξαντλήσει. Μετά έψαχνα σε βιβλιοπωλεία, αλλά δεν βρήκα τίποτα. Επίσης, δεν είναι και σε ανθολογίες (όπως κι άλλοι π.χ. Γώγου κ.λπ.). θα ψάξω να βρω και μερικά άλλα ποιήματά του (έχω μερικά σε cd) και θα τα ανεβάσω και αυτά σιγά-σιγά. Μετά δεν τον ξαναείδα. Έφυγα και το 1992 και τις 3-4 φορές που επισκέφτηκα την Ελλάδα από τότε δεν τον συνάντησα κάπου. Ωστόσο, είναι από τους ποιητές και ανθρώπους εκείνους που μού έχουν μείνει στο μυαλό… Νάσαι καλά για το σχόλιο.