Artwork: Vasil Roinashvili
περιπλανιέμαι
στους πίσω δρόμους
χάνομαι
χωρίς ίχνη
στους καιρούς
με τζάμια σπασμένα
οι άνεμοι στο πρόσωπο
οι λέξεις
οι σκύλοι
στο βάθος τα πουλιά
μετακινούμαι
μακριά
από καχυποψίες
και αυλές
ινστρουχτόρων
ο ουρανός
συνθέτει ομιλίες
μερικές φορές
ο ήλιος λάμπει
άλλες όχι
και κάθε μέρα έρχονται
γράμματα
από διψασμένους αποστολείς
Γέμισε το ποτήρι με νερό
Γέμισέ το
Άνοιξε τις βρύσες
Να τρέξει
Μάζεψε τα σύννεφα όλα
Να βρέξει
Να γεμίσει σήμερα
Να γεμίσει και το αύριο
Σήμερα πρέπει απ’ όλες τις μέρες
Να βουτήξω στη χαράδρα
Σήμερα πρέπει
Να πνιγώ.
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης είναι από το ιστολόγιο της Κατερινας Καρπούζη στο http://www.mindances.blogspot.gr
Η δουλειά της
Στο κέντρο η ποίηση δεν φτάνει
-η παραστάτις των παρόδων-
συνήθισε στις βαθυκύανες σκιές
στα έρημα χτίσματα
στους λάκκους με τα βρόχινα
η κόρη των ελάχιστων πιθανοτήτων
Καλά εκπαιδευμένη στα διάκενα
μαθαίνει
πώς να αντικρούει το κενό
***
Απόφαση
Δεν είμαστε ποτέ παρόντες
Στα λόγια τα χλοερά
τις λαξευμένες πέτρες
όταν εξακοντίζουμε
στα χνάρια του πλησίον
Κάτι άλλο είμαστε
ένα απόδειπνο μια ερειπωμένη
καπναποθήκη
Τα τέσσερα χρωματισμένα σπίτια στην έξοδο
ενός χωριού του εμφυλίου
Κάτι άλλο από αυτό που συμβαίνει
Στο κράτημα της αναπνοής
οι στάχτες που έπεσαν με πάταγο
από μια τελευταία σκέψη
Μια άτρακτος θαμμένη στο χωράφι με τα σύκα
με τα καύκαλα των σκύλων
το ακαταπόνητο έργο της παιδικότητας
Κάτι άλλο είμαστε
στην απόφαση να αγαπήσουμε
χωρίς αγάπη
Στη γραφή δηλαδή
*Από τη συλλογή “Οι χειμώνες της μνήμης”, εκδόσεις Πανοπτικόν, 2010.
Στον Ζακ Πρεβέρ
Μου φεύγουν οι λέξεις σαν πρωινά πουλιά ξαναγυρίζουν το βράδι
Κατεβαίνουν την πλαγία αρνιά το βέλασμά τους γίνεται χάδι για
Την καρδιά. Πουλιόνται φτερά στην αγορά μα εγώ μαραζώνω δεν
Έχω λεφτά ούτε για τα τσιγάρα μου που λέμε ούτε ψεύτικα κατοχικά
Που τα έδιναν τότε στα παιδιά να παίζουν για να μην κλαίνε.
Παλιώνουν οι φίλοι παλιώνουν οι καημοί της μάνας μου τα μαγαζιά
Όλα παλιώνουν σ’ αυτόν τον ψεύτη ντουνιά έξον απ’ τα τραγούδια και
Μερικές γυναίκες γυμνές μέσα τους.
Πέταλα καρδιές πουλιών ούζα και πρώτα φώτα με το σούρουπο τα τελευταία
Λόγια στην αγάπη το μαχαίρι τα γιαχαρά και ή μαχαιριά.
Ένα χαμάλης κάνει το τελευταίο του θέλημα εσύ χτυπάς το στήθος σου και εγώ
Καπνίζω…
Αύριο Χριστούγεννα
κι έξω η μοναξιά
ζητιάνα λέει κάλαντα.
Λίγο πριν γυρίσει
στο παγκάκι
ένα κοράκι
προσγειώθηκε απαλά
σε χείλος κάδου.
Αύριο Χριστούγεννα
κι έξω η μοναξιά
ζητιάνα δε σαλεύει.
***
Τέτοιες μέρες ναυάγια
αποδιοπομπαία οι καλικάντζαροι
παραμονεύουν μες στα τρίστρατα
να σκαρφαλώσουν σε λαιμούς
περαστικών… που βιαστικοί
βαδίζουν. Αυτοί ποτέ δεν υποπτεύθηκαν
μια μέρα απ’ τη ζωή του καλικάντζαρου.
*Ο Ντέμης Κωνσταντινίδης διατηρεί τα ιστολόγια http://skorpieslekseis.blogspot.gr και http://demispoetry.blogspot.gr/
**Τη φωτογραφία της ανάρτησης την πήραμε από το http://totetartokoudouni.blogspot.gr/2014/12/blog-post_22.html
Κυκλοφορεί το 28ο τεύχος του περιοδικού Vakxikon.gr, με τίτλο Κοιμήθηκα ερωτευμένος και ξύπνησα ποιητής. Αν κοιμηθώ ποιητής, θα ξυπνήσω ερωτευμένος;: Συνεντεύξεις του Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες, της Μάρως Βαμβουνάκη, της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, του Γιώργου Λίλλη, της Λήδας Πρωτοψάλτη, των Echo Train, της Αφροδίτης Κυριάκη [ οι bloggers μιλούν ] και της Ελένης Κατσιώλη [ οι μεταφραστές μιλούν ].
*
Η ποίηση στα χρόνια του διαδικτύου: Δοκίμια του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου, της Ασημίνας Ξηρογιάννη, της Χριστίνας Λιναρδάκη, του Νέστορα Πουλάκου και του Θωμά Τσαλαπάτη.
*
Μονόλογοι ανδρών συγγραφέων: Γράφουν οι Γιώργος Γώτης, Γιώργους Δουατζής, Νίκος Ερηνάκης, Γιώργος Κατσέλης, Γιώργος Λίλλης, Διονύσης Μαρίνος, Γιώργος Μπλάνας, Κωνσταντίνος Μπούρας, Τόλης Νικηφόρου, Γιάννης Παπαγιάννης. Επιμέλεια: Ασημίνα Ξηρογιάννη. Μαζί με τους Μονολόγους των γυναικών συγγραφέων θα ακολουθήσει μια έκδοση-εγκόλπιο από τις εκδόσεις Vakxikon.gr μες στο 2015.
*
Σε πρώτη δημοσίευση μεταφράζονται και παρουσιάζονται ποιήματα των: Πάουλ Τσέλαν (από τον Νίκο Ερηνάκη), Τσέσλαφ Μίλος (από την Ασημίνα Ξηρογιάννη), Λορίν Νιντέκερ (από την Μαρία Θεοφιλάκου), Μισέλ Ντεγκύ (από την Άντυ Δημητριάδου), Λοντοβίκο Αριόστο (από τον Αχιλλέα Κατσαρό), Αρίστη Τρεντέλ (από την Χριστίνα Λιναρδάκη), Γκιγιέρμο Μοράλες Σίγιας (από την Άτη Σολέρτη) και Τζούλια Σαράτσου (από την Αγγελική Δημουλή).
Continue reading
Αν κοιτάξεις στην καρδιά σου
πράγμα που δεν γίνεται
θα δεις βομβαρδισμένα τοπία
είναι σαν να βλέπεις τα κοσμήματα
αρχαίων γυναικών στα εκθέματα
των μουσείων
Κι αν κάτι βλασταίνει
ανάμεσα στις πέτρες
είναι η άγνοια
είναι η απειρία
είναι η θέληση και
η αθωότητα
που ξημερώθηκε
«και καθώς έφευγαν οι μέρες
οι νύχτες απλώς χάθηκαν»
γιατί ό,τι αρχίζει
βραδιάζεται
αυτό που μένει
είναι τα κτερίσματα
στους τάφους
τα ίχνη από τα τείχη
και οι περικνημίδες
των όμορφων στρατιωτών
οι κνήμες οι κώμες
τα όμορφα σπίτια
χάθηκαν σε κάποια
αρχαία μάχη
τόσο παλιά όσο και σημερινή
μέχρι η θηλυκού
γένους ποίηση να σφυρίξει τη λήξη
κάθε ανθρώπινης φιλοδοξίας
και τα βουνά γίνουν νταμάρια
και οι θάλασσες αποστραγγιστούν
θα σας εξοντώσω
*Από τη συλλογή “Κυκλική Διαδρομή”, Εκδόσεις Φαρφουλάς.
Τρία χρόνια χωρίς τον Αργύρη Χιόνη
(Από την ενότητα «Εκδοχές του τέλους»)
ΧΙ
Με τρομάζει η ανυπαρξία, η μητέρα μου,
και δεν ξέρω γιατί,
αφού η ερωμένη μου, η ύπαρξη
είναι αυτή
που πάντα μου επεφύλασσε
και σίγουρα μου επιφυλάσσει ακόμη
τις πιο οδυνηρές εκπλήξεις.
***
(Από την ενότητα «Προσευχές»)
Ελέησον σε
Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για να ‘χεις
Συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.
Έσφαλες όμως πλάθοντάς μας
Κατ’ εικόνα και ομοίωσίν σου,
Πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.
Τώρα είσαι μόνος μέσα σ’ ένα πλήθος μόνων.
Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.
Του Νίκου Ξένιου
από το http://www.bookpress.gr/, για τα ποιητικά βιβλία του Fernando Pessoa Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο καιΤα ποιήματα του Άλβαρο ντε Κάμπος (Gutenberg).
«Οι μυστικιστές ποιητές είναι άρρωστοι φιλόσοφοι,
και οι φιλόσοφοι είναι άνθρωποι τρελοί»
F. Pessoa
Το 1912, κι ενώ ο Φερνάντο Πεσσόα (1888–1935) επιχειρούσε να γράψει κάποια ποιήματα παγανιστικού περιεχομένου, γεννήθηκε ένα από τα πιο σημαντικά του ετερώνυμα[1]: Ο Αλμπέρτο Καέιρο, το όνομα του οποίου είναι παραφθορά του ονόματος του πορτογάλου ποιητή Σα-Καρνέιρο, με μιαν εικονική ζωή τοποθετημένη ανάμεσα στο 1889 (Λισαβώνα) και το 1915. Τον Μάρτιο του 1912, λοιπόν, ο Πορτογάλος ποιητής έγραψε τον Φύλακα των Κοπαδιών, αποδίδοντάς τoν στην πέννα του Αλμπέρτο Καέιρο και ανασύροντας, έτσι, ποιμενικές μνήμες από τις δέκα Εκλογές (Βουκολικά) του Βιργίλιου. Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο –μέρος αυτών πρωτομεταφράστηκε στην Ελλάδα από τον Φίλιππο Δρακονταειδή, το 1982– τώρα, σε μια συνολική παρουσίασή τους από τη Μαρία Παπαδήμα στις εκδόσεις Gutenberg, δίνουν την ευκαιρία στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό να απολαύσει μιαν ισορροπημένη, ομαλή μετάφραση με ποιητικές αξιώσεις, μαζί με δύο κατατοπιστικά κείμενα εισαγωγής, ένα της μεταφράστριας και ένα του ίδιου του Πεσσόα, υπό το προσωπείο του Ρικάρντο Ρέις.
Poesia pastorale: μια πολυπλοκότητα εν εξελίξει
“Ακολουθεί τη φωνή της συνείδησής του για τον κόσμο και υπακούει στην προοδευτική ανάδυση των αισθήσεων, που θα εδραιώσουν μιαν ιδιόμορφη, σχεδόν θρησκευτική, εικόνα της φύσης”
Αντι-διανοούμενος, αντι-ρομαντικός, αντι-ϋποκειμενιστής, αντι-μεταφυσικός, ο Καέιρο δεν είναι πια αυτός που ήταν ο Πεσσόα, είναι ένας άλλος: αυτός ο «Άλλος» είναι, στην προκειμένη περίπτωση, οιονεί βοσκός, φέρει όλα τα γνωρίσματα αθωότητας που έχει κάθε βοσκός, ακολουθεί τη φωνή της συνείδησής του για τον κόσμο και υπακούει στην προοδευτική ανάδυση των αισθήσεων, που θα εδραιώσουν μιαν ιδιόμορφη, σχεδόν θρησκευτική, εικόνα της φύσης και της ανθρώπινης παρουσίας μέσα σ’αυτήν:
«να με ξετυλίξω και να είμαι εγώ, όχι ο Αλμπέρτο Καέιρο, αλλά ένα ανθρώπινο ζώο που γέννησε η φύση».
Είσαι ηδονή, κάθε σου κύμα ξέχωρο από τ’άλλα
Κι όλα μαζί στο ξέσπασμα του τέλους.
Θάλασσα που την ύπαρξή της θεμελιώνει, που δίνει υπόσταση στον εαυτό της.
Είσαι ηδονή, σπασμών κοράλι.
*Απόδοση: ΤhalaMys, από τον τοίχο της οποίας στο facebook πήραμε το απόσπασμα αυτό και την εικόνα που το συνοδεύει και ανήκει στην Georgia O’Keeffe.
