ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Όπως υποσχέθηκα το προηγούμενο Σάββατο, παρουσιάζω εδώ εν συντομία τη νέα ποιητική συλλογή της Angela Costi (Αγγελική Κωστή) “Lost in Mid-Verse”, που παρουσιάστηκε τον τελευταίο Νοέμβρη μαζί με το “Winter Journey” του Δημήτρη Τσαλουμά. Η ίδια η ποιήτρια, μάλιστα, παραβρέθηκε σ’ αυτή την εκδήλωση και διάβασε κάποια ποιήματα από τη συλλογή αυτή.

Η Angela Costi, η οποία γεννήθηκε στο Σίδνεϊ από Ελληνοκύπριους γονείς μετανάστες, αλλά μεγάλωσε και διαμένει με την οικογένειά της και εργάζεται στη Μελβούρνη, είναι μία από τις πλέον κατασταλαγμένες και ελπιδοφόρες ποιήτριες της πόλης μας, η οποία, βέβαια, εκφράζεται στην αγγλική γλώσσα. Ίσως να μην είναι τόσο γνωστή στην ευρύτερη ελληνική παροικία, είναι, όμως, αρκετά γνωστή στους γενικότερους αυστραλιανούς ποιητικούς και, γενικά, λογοτεχνικούς κύκλους της Αυστραλίας, έχοντας ήδη δώσει σημαντικά δείγματα της εμβληματικής ποιητικής –και όχι μόνο– δουλειάς της, αλλά και έχοντας στο ενεργητικό της την παραγωγή, οργάνωση και παρουσίαση ανάλογων εκδηλώσεων και γεγονότων όλα αυτά τα χρόνια.

Η εν λόγω συλλογή περιλαμβάνει επτά νέα ποιήματα της Costi, τα οποία δεν έχουν περιληφθεί σε προηγούμενη δουλειά της. Όπως γράφει ο Peter Lyssiotis στην εισαγωγή του –και τείνω να συμφωνήσω μαζί του–, τα ποιήματα αυτά σηματοδοτούν ένα είδος μιας κάποιας “στροφής” ή επανεκκίνησης της ποιητικής τέχνης της Costi υπό την έννοια ότι επιχειρείται ένα πέρασμα, μια μετάβαση από την ποίηση που είναι για ζωντανή παρουσίαση μπροστά σε ένα κοινό (perfomance poetry) στην ποίηση που τείνει να στοχεύσει στην ανάγνωσή της ως στοχασμού, ως ιστορικού γεγονότος και –γιατί όχι;– ως φιλοσοφικής στάσης απέναντι σε ζητήματα στα οποία φαίνεται ότι πατά γερά η ποιήτρια, αντλώντας από αυτά, όπως η μετανάστευση, η σχέση μεταξύ δύο πατρίδων, το χάσμα και ίσως η γεφύρωσή του τώρα ή στο μέλλον.
Η Angela Costi σέρνει πίσω της την κάθε μορφής μετανάστευση και τα όποια παρεπόμενά της, που είναι κεντρικό, κομβικό σημείο σε όλη της την έως τώρα ποιητική δουλειά. Επίσης, η ίδια είναι μία από τις πιο “πεπειραμένες” performance poetesses στην πόλη μας, γνωρίζοντας πολύ καλά πώς να “δώσει” ένα ποίημα και γιατί.

Από το 1994, η Angela Costi δημοσιεύει και παρυσιάζει την ποίησή της στην Αυστραλία και το εξωτερικό. Το 1995 ταξίδεψε στην Ελλάδα για να διδαχθεί αρχαία ελληνικά και να παίξει σε αμφιθέατρα ως μέρος του Australian National Languages and Literacy Board. Η ποίηση, τα πεζά και τα κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε μια σειρά έντυπων και ηλεκτρονικών περιοδικών και επιθεωρήσεων, όπως τα Southerly, Meanjin, Cordite και άλλα. Έως τώρα έχει παρουσιάσει τρεις ποιητικές συλλογές, τις Dinted Halos (Hit&Miss Publications, 2003), “Prayers for the Wicked” (Floodtide Audio, 2005, που είναι cd) και “Honey and Salt” (Five Islands Press, 2007). Η συλλογή “Honey and Salt” προτάθηκε για βράβευση στον έγκριτο Ποιητικό Διαγωνισμό Mary Gilmore Poetry Prize 2008. Έχει επίσης γράψει οκτώ θεατρικά έργα. Σπούδασε Νομικά και τώρα εργάζεται στο Victoria Legal Aid, όπου ειδικεύεται στη νομική εκπαίδευση νεοφερμένων κοινοτήτων στην Αυστραλία.

Η συλλογή αυτή είναι μια ακόμα έκδοση των Owl Publishing και για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.owlpublishing.com.au

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην ομογενειακή εφημερίδα της Μελβούρνης “Νέος Κόσμος”, Σάββατο, 21 Φλεβάρη 2015.

Πνιγόντουσαν τα λόγια σπρώχνοντας
μια πέτρα στο στόμιο της πηγής τους
κι οι δαυλοφόροι μέσα στο προαύλιο
πρέπει να είχαν σβήσει τους δαυλούς τους
από φόβο
μήπως το φώς γίνει στο τέλος η αίτια…
Κι οι δαυλοφόροι ήτανε πάντα ανύπαρκτοί
Ούτε το προαύλιο ξέρουμε να υπάρχει.
Όμως υπήρχε φως και κάποιος φύσηξε τη φλόγα
Ίσως οι δαυλοφόροι που κοιμήθηκαν.
Είμαστε πάντα εκεί
που κρέμεται το κινητό σκοτάδι
εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται
και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.
Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές
ο αγώνας τους και μείς για να παρατηρούμε.
‘Έχουμε την απόλαυση του θεάματος
μιας κινητής σειράς μεταλλικών ραμφών
οπού αέναα τον άνεμο δολοφονούν
Κι αυτός πάντα προτάσσει εν’ άλλο στήθος.
Οι νυχτερινές θάλασσες φοράνε την πρωινή
Μάσκα της καλοσύνης..
Οι ημερήσιες θάλασσες φοράνε τη νυχτερινή
μάσκα της κακίας.
Και μείς στη γέφυρα του τρίτου ποταμού
που το πρωί στις όχτες του ξερνιούνται οι πνιγμένοι
δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό τους.
Ούτε και τα δικά μας πρόσωπα δεν ξέρουμε καλά
ούτε να τα μαντεύσουμε μπορούμε
όσο και αν σφίξουμε τα χέρια μας χωρίζει
τις επιφάνειες μιας ποσότητα ανέμου.
Οι δαυλοφόροι έπεσαν να κοιμηθούν γι αυτό το λόγο
Και μείς γυρίζουμε την πλάτη σε κάθε μια πνοή φωτός
ή και χαμογελάμε…
Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό
και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα
που πνίγηκε μέσα σ’ έναν καθρέφτη.
Κι όταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες
ή ο αέρας πήξει σ’ έναν ήχο
πάλι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.
(1941)

λευκό πανί
υψώνουμε

σε λευκό πανί
παραδινόμαστε

λευκό πανί
προσκυνάμε

τασσόμαστε
με το κυρίαρχο

με τους σκελετούς
τους τρεμάμενους

ράφια σπασμένα
συρτάρια ανακατωμένα
όλα εδώ κι εκεί

ανάκατα
ανάκατα
ανάκατα

δεν αγγίζουμε τίποτα
μόνο ανασαίνουμε
υπόκωφα

Στὶς φτέρες στὸ μπαλκόνι μόνη
ἀργοδένεται
ἡ βραδινὴ ἀχτίνα τ᾽ ἀνθοπέταλο
φτερουγίσματος ἔπαινος
νὰ μεταμορφώσει ὅλα τὰ πουλιὰ τοῦ σπιτικοῦ μου

ἂς περάσουν οἱ ὧρες τῆς ἀτελείωτης νύχτας
οἱ μυστικὲς τῶν χαραγμένων ὀνείρων
ἴχνος τῆς λάμπας μοναδικὴ ἂς περάσει
καὶ τὸ διάστημα τῆς θέας δωρεὰ παραθύρου

πρόσωπο ὑδαρὸ ἡ τελευταῖα εἰκόνα
πρὶν τὴν ἀμείλικτη τρεχάλα τῆς σιωπῆς
πάνω στὰ ἡρωικὰ κειμήλια τοῦ τραπεζιοῦ μου.

*Από τη συλλογή “Ἡ Ἀνάσταση της Κυρά Τσίνης”, εκδ. Καστανιώτη, 1993. Εμείς το πήραμε από το βιβλίο “Αντώνης Ζέρβας. Μικρή Ανθολογία των συλλογών 1983-2010. Ένα μόνιμα αιφνιδιαστικό ποιητικό έργο”, Ιούνιος 2014, από το ιστολόγιο Στίγμα Λόγου, http://stigmalogou.blogspot.com σε επιμέλεια Χριστίνας Λιναρδάκη.

The Sixth Creek
by Rachael Mead

Picaro Press, 2013

Rachael Mead is part of a fine group of contemporary Australian poets writing about nature in nuanced and resonant ways. She brings her own slant to the genre with her first collection, The Sixth Creek, while doffing her hat to celebrated writers like Mary Oliver, Thoreau, and Judith Wright. Part I of the collection opens with a quotation from Oliver, and the first poem is a homage to ‘Wild Geese’:

Does it surprise you how it seems good
this world, viewed from your knees?
Just look. You are not repenting anything …

Mead reiterates Oliver’s stance that even when downtrodden, lonely and forced to your knees, you have the natural world to offer you a shoulder. She also presents the idea that nature is something we can read, or find hard to read; she writes that ‘I’m sure your assumptions are the same as mine;/ our teachers reading from the same books/ on the how, but illiterate/ to the italics of rain …’ Mead boldly asks if we have lost the ability to read the land, a recurring question, for example in the poem ‘Geology’:

Earth drifts beneath our attention/doing the real work
… our surface lives flicker in fast motion
not reading in the rip of gorge or cliff
what stone, with slow enunciation, suggests.
Continue reading →

Θα με φωνάζεις Λαρίσα
Θα σε φωνάζω Ιγκόρ
Θα ορμάς σε μια νοικοκυρά
που κουβαλάει ψώνια
Με τη γλώσσα παρατεταμένη
μπρος στ´ ανοιγμένα πόδια
θα κάνουμε επανάσταση
Η χύτρα θα σφυρίζει
Μια ιστορία δεν θα γράψουμε ποτέ της προκοπής
Θα μπούνε οι κομμουνιστές
Θα μας ξερνούν τα παραμύθια.

*Η Ειρήνη Καραγιαννίδου γεννήθηκε στην Δράμα το 1979. Σπούδασε Nομικά και Εικαστικά και ζει στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, «Οι τέσσερις εποχές του [Α]» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λογότεχνον. Το ποίημα και τη φωτογραφία τη ανάρτησης τα πήραμε απο εδώ: http://www.athensvoice.gr/article/culture/books/το-ποίημα-της-ημέρας/της-τάβλας

The Unspeak Poems and other Verses
by Tim Thorne

Walleah Press, 2014

I first came across Tim Thorne’s work through his fifth book of poetry The Atlas, published in 1983. I was struck by the cover – a globe featuring Tasmania at its centre, huge, and taking up more than half of the earth. The rest of Australia stretches away in the distance, small, a fraction of the size. As for the rest of the world, I could only assume that it was crammed away on the dark side of the Earth.

The book consisted of a single poem, ‘The Atlas’, which begins with Thorne’s childhood in Tasmania and slowly moves out to expand on the personal, political social and artistic elements that had shaped his life to that point. At the end of that book he writes:

The ideal atlas would have
a decade of blank pages
on which to be your own cartographer

But after the ideal comes
the man who goes after the real.
After the accurate maps
have pinned the rivers, walled the cities
in clean circles, after the breath has caught
at the sheer closeness of the contour lines,
there is the need to study the underlying
trends, the tensions and contentions
and to chart what we have learned
with attention to detail as if
each statistic was a breve or rhyme.
‘Envoi’
Continue reading →

αφιερωμένο στην Ν.Κ

I

έχει η ποίηση τον τρόπο της
να σε φέρει κοντά της ή να σε απομακρύνει
με την έμπνευση συζήτηση ν’ ανοίξει
για εραστές ποιητές και τις αυταπάτες τους
για θέματα πονηρά, χυδαία ή εκλεπτυσμένα
μην ξεχνάς, είναι γυναίκα η ποίηση

II

όλοι οι άντρες είμαστε ποιητές
δεν χρειάζεται να γράψουμε μεγάλα έργα
ποιήματα με πολύπλοκα νοήματα και σχήματα
για να εκφράσουμε το πάθος μας
αρκεί μια γυναίκα, μόνο μία
ολόκληρος ο κόσμος να γίνει δικός μας

III

στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

θνητή η σελήνη το κρατάει το χάσιμο της
για τον καιρό που θα διαβούμε σαν ξένοι
θα έχει λόγους σοβαρούς κι απρόσιτη να δείξει
στη γη βαθειά να φέρει το μήνυμα της
να το βρούμε εμείς, σαν να το φύλαξε πιστή καρδιά
που κάποτε την προδώσαμε

IV

ο ρεαλισμός δεν σου ταιριάζει
έλα, σβήσε το φως, ξάπλωσε δίπλα μου
η νύχτα περιμένει να την ακολουθήσουμε
γδύσου, πιάσε το χέρι μου, φίλα με
μην μετράς τον έρωτα με λογιστικές μεθόδους
ότι είναι να γίνει, θα γίνει

Χιόνι,
ευλογημένο χιόνι,
που έρχεται απ’ τον ουρανό
σαν ξασπρισμένες μύγες.
Το χώμα δεν είναι πια γυμνό.
Το χώμα φοράει τα ρούχα του.
Τα δέντρα μισοκρύβονται απ’ τα σεντόνια
και κάθε κλαδί φοράει την κάλτσα του θεού.
Υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχει ελπίδα παντού.
Τη δαγκώνω.
Κάποιος κάποτε είπε:
Μη δαγκώσεις μέχρι να μάθεις
αν είναι ψωμί ή πέτρα.
Ό,τι δαγκώνω είναι όλο ψωμί,
ανερχόμενο, φουσκωμένο σαν ένα σύννεφο. Υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχει ελπίδα παντού.
Σήμερα ο Θεός προσφέρει γάλα.
Κι εγώ βαστώ τον κουβά.

*Μετάφραση: Σπύρος Μακρής.