Μαρία Σερβάκη (1930-2015)

maria-servaki

Η ποιήτρια Μαρία Σερβάκη, αντισυμβατική και ιδιαιτέρως αγαπητή στους ομότεχνούς της, πέθανε την Πέμπτη, 18 Ιούνη 2015, σε ηλικία 85 χρόνων, στον οίκο ευγηρίας όπου φιλοξενείτο τα τελευταία χρόνια, και κηδεύτηκε την Παρασκευή, 19 Ιούνη 2015, στις 5 το απόγευμα, στο Νεκροταφείο Βύρωνα.

Γεννήθηκε στην Κρήτη το 1930. Σπούδασε Αρχαιολογία και Αγγλική Φιλολογία. Εργάστηκε ως ξεναγός και για πολλά χρόνια ως καθηγήτρια σε σχολεία της Ελλάδας και του Λιβάνου. Ήταν ενεργό μέλος και υποστηρίκτρια πολλών φιλοζωικών σωματείων.

Πρωτοπαρουσιάστηκε στα Γράμματα το 1954, δημοσιεύοντας ποιήματα στο περιοδικό «Αθηναϊκά Γράμματα», ενώ συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Λέξη» και την «Πάροδος».

Η ποίησή της υφολογικά παραπέμπει σε γνωστές ποιήτριες της εποχής, τη Μελισάνθη, τη Μυρτιώτισσα κ.ά. Το δημοτικό τραγούδι και η πολυφωνική ποίηση θα αφήσουν το στίγμα της στα ποιήματά της της δεκαετίας του ’70, ενώ από τη δεκαετία του ’80 στρέφεται στον σουρεαλισμό. Είναι η εποχή που ζει στην οδό Άγρας απέναντι από το σπίτι του Σεφέρη, δακτυλογραφεί και μοιράζει τα ποιήματά της χέρι με χέρι.

Η Μαρία Σερβάκη με την ιδιότυπη ποίησή της και την “υπέρλαμπρη στίλβη των στίχων της”, όπως χαρακτηριστικά έχει πει ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος, φαίνεται πως ακουμπά ιδιαιτέρως τους αισθητήρες των νέων κυρίως ποιητών.

Όμως, παρ’ ότι εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές «Περιπέτεια» (1956), «Ενδυτροβαράν» (1971), «Μυστράς» (1972), «Ο άλλος κήπος» (1983), «Περίπατος και σχόλια της Σέρκετ Μπαστ Ρα στους χώρους των ανθρώπων» (1992), «Αποσταθεροποιήσεις σε συχνότητες αντιεπιστημονικής φαντασίας» (1995), «Το φίδι – Μία Ιεροτελεστία» (1998), «Μήδεια» (2003), «Οδοιπόρος» (2014), πλην της τελευταίας, ελάχιστα ποιήματά της μπορεί να βρει κανείς στο εμπόριο ή το Διαδίκτυο.

Τώρα ετοιμάζεται συγκεντρωτική έκδοση της ποίησής της, η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει στο τέλος της χρονιάς.

Συλλυπητήρια για τον θάνατό της εξέφρασε η Εταιρεία Συγγραφέων, της οποίας ήταν ιδρυτικό μέλος.

c89282a1-7c58-47c4-a58c-4b7c3f0d0be8

Θα επιστρέψει.
Ο έρωτας αυτός
θα επιστρέψει
Που σ’ ερεθίζει πάντα με την άνοιξη.
Και προς το βράδι από το κύμα
Το βαρύτιμο πανί θ’ ανασηκώσει.
Τις φυλλωσιές της μακρινής της κόμης.
Τ’ ανύπαρχτά της πόδια
από το φεγγάρι διάτρητα.
Και θάρχονται για να λουστούν οι αγαπημένοι.
Το βλέμμα της εκείνη στολισμένη κατά το
Πέλαγος
θα στρέφει
τα πουλιά.

*Από το http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Parodos/6/3.html

Άλλο νόμιζα εγώ πως ήταν πολιτισμός: Τι είναι Ευρώπη.

ΒlackΜediterraneanPirate's avatarΣχολιαστές Χωρίς Σύνορα COMMENTATORS WITHOUT FRONTIERS Comentadores SIN FRONTERAS

http://wp.me/pPn6Y-lM2

Sofia Lampiki

*Η Σοφία Λαμπίκη είναι Καθηγήτρια σε Σχολείο. Χαίρομαι που άνθρωποι με το υψηλό αυτό επίπεδο διδάσκουν τις νεότερες γενιές. Αυτό με κάνει να χαμογελώ & να νιώθω πως υπάρχει ακόμη Ελπίδα σ΄αυτό τον τόπο & σ΄αυτό τον Κόσμο. ΒΜΡ

Από τη σελίδα της εξαιρετικής Σοφίας Λαμπίκη στο Facebook, που διδάσκει Αληθινή Σοφία> γκούγκλαρε: Sofia Lampiki-Facebook & θα την πετύχεις) >

Είχα κάποτε κάτι “αριστερούς” φίλους που μου έλεγαν ότι η ΕΟΚ θα μας κάνει καλό, θα μας εκπολιτίσει,θα μας κάνει ανθρώπους πολιτισμένους.
Πάντα είχα απορία τί είναι πολιτισμένος.

View original post 354 more words

“Η μάρτυρας” | στίχοι-απαγγελία: Ευτυχία Παναγιώτου | μουσική επένδυση: Άλκης Μπλουκίδης

Ευτυχία Παναγιώτου's avatarΕυτυχία Παναγιώτου | exwtico

Από το ποίημα της Ευτυχίας Παναγιώτου «Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια» (Χορευτές, Κέδρος 2014).


Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια

Ζωή μες στα χαλάσματα,
τα γυάλινα μάτια σου κλαίγαν αιώνες.
Με δάκρυα δραπετεύεις• απ’ τη γραφή•
παραβιάζοντας
αγνώστων σπίτια.

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι
ανυπεράσπιστη.

Μην ουρλιάξεις απ’ τα φλας.
Ο φόβος σφαλίζει και ράβει
τα μάτια της Ιστορίας.
Τα χέρια μη βάλεις στ’ αυτιά.
Παλαιολιθικοί εραστές σε καλούν.
Ποιο πτώμα αγκάλιασαν στο σκούξιμό τους,
ποιο κρώξιμο κινδύνου πέτρωσε το βλέμμα τους
θα ομολογήσουν.

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι
ανυπεράσπιστη.

Αν είσαι μέσα ή έξω δεν θα το μάθεις.
Ρίψεις, ποδοβολητά και δάκρυα• θα σε διώκουν.
Απ’ τα πνευμόνια σου όμως, ωτακουστή,
θα εκτιναχθούν αλλόγλωσσα πτηνά.
Aλλοφροσύνη που τη ζήτησες,
να ορθώσεις το κεφάλι.

Τραγουδώντας χτίζεις
και δυνατά μονάχα,
με τις χορδές σου σείοντας
ραγίζοντας τα βράχια,
για μια γυναίκα που―
με δρασκελιές στην αμμουδιά
κι ένα κοντάρι που―
ζωγράφισε δυο…

View original post 59 more words

Νίκος Καρούζος, Διάλογος πρῶτος

11010547_10153333843687348_3996080572886928776_n

Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ

κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη.

Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση

γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον.

Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει

χαρτοπαίζοντας μὲ τὸ θάνατο στὰ ψέματα.

Καὶ λέγαμε πὼς δὲν ἔχει καιρὸ ἡ ἀγάπη

νὰ φανερωθεῖ ὁλόκληρη.

Μία μουσικὴ

ἄξια τῶν συγκινήσεών μας

δὲν ἀκούσαμε.

Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου

ὁ σῴζων ἑαυτὸν σωθήτω.

Θὰ σωθοῦμε ἀπὸ μία γλυκύτητα

στεφανωμένη μὲ ἀγκάθια.

Χαίρετε ἄνθη σιωπηλὰ

μὲ τῶν καλύκων τὴν περισυλλογὴ

ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στὴν καρδιά σας.

Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ

ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας.

Δὲν ἔχει ἡ ἁπαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη

καὶ πάντα λέει τὸ τραγούδι τῆς ὑπομονῆς.

Ὢ θὰ γυρίσουμε στὴν ὀμορφιὰ

μία μέρα…

Μὲ τὴ θυσία τοῦ γύρω φαινομένου

θὰ ἀνακαταλάβει,ἡ ψυχὴ τὴ μοναξιά της.

Θεόδωρος Μπασιάκος, Αγγούρια και μαργαρίτες

mpasiak

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ, “ΑΓΓΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ,
ΑΠΑΝΤΑ Τ. 1/2015”,
ΕΚΔΟΣΗ ΕΚΤΟΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

Είμαι βέβαιος πως αν ο Θοδωρής Μπασιάκος αποφάσιζε να εγκαταλείψει τούτη την άνοστη εποχή μας, κι αν αποτολμούσε μέσω μιας συμπαντικής σκουληκότρυπας να μεταφερθεί κάπου στον ελληνιστικό κόσμο, τότε σίγουρα τα ποιήματά του θα τα διαβάζαμε εμείς τώρα ανθολογούμενα στην “Παλατινή Ανθολογία”, και μάλιστα δίπλα δίπλα, παρέα με μια κανάτα κρασί ως την αυγή, με τα ποιήματα του εξαίρετου Παλλαδά. 

Αν κάτι χαρακτηρίζει ειδικότερα τον λόγο του Μπασιάκου, πέρα από ότι μπορούμε να βρούμε και αλλού, δεν είναι μόνο η περιπαικτική και σκωπτική του διάθεση, παρά, και κυρίως, η λεπταίσθητη και τρυφερή βοημική ματιά του για ότι τον (και μας) περιβάλει.

Κι ενώ στα χρόνια που διανύουμε όλοι μας αποφεύγουμε, σχεδόν φοβούμαστε ως περιοχή “ποιητικού θανάτου” , τις αυτοεκδόσεις (διότι όντως έχει υπερχειλίσει η αυτοέκδοση από εντελώς αδύναμες προσπάθειες γραφής) και προστρέχουμε στην (εντέλει και πάλι αμφίβολη) θαλπωρή των εμπορικών εκδόσεων, ο Θεόδωρος Μπασιάκος (είμαι βέβαιος, σίγουρος για τον εαυτό του και άρα ανόθευτος ταπεινών ελατηρίων) αποτολμά να εκδίδει τα πολύ καλά ποιήματά του μόνος του και να τους δίνει την (γεμάτη ρώμη και υγεία) χαρά να μοιράζονται από χέρι σε χέρι. Απλώς αναζητήστε τα!

*Αναδημοσίευση από τη Θράκα στο http://thraka-magazine.blogspot.gr/2015/06/04.html

Nάσος Αθανασίου, Εν υπνώσει

11538968_854215224616072_2707656290927968107_o

Νέα Κυκλοφορία
ΕΝ ΥΠΝΩΣΕΙ
Εξώφυλλο: Πίνακας του Odilon Redon
νεοελληνική ποίηση
44 σελίδες,
6,39 ευρώ, e-book: 3,59 ευρώ

Άστεγος ξανά μα φωτεινός, στο ίδιο παγκάκι
χωρίς παλτό και πλάτη ξέσκεπη
βλέπω πια τα πεφταστέρια να προσπαθούν να μάθουν σημάδι.
Συνειρμικά θυμήθηκα ένα παλιό κόλπο
που κάνουν οι ιδιοκτήτες σπιτιών σε μελλοντικούς ενοικιαστές.
Για να κρύψουν τη μούχλα από την υγρασία
περνούν τους τοίχους δεύτερα και τρίτα χέρια μπογιά.
Δεύτερα και τρίτα χέρια μπογιά.
Μαζί και ταυτόχρονα.

*O Νάσος Αθανασίου γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Σπούδασε Εφαρμοσμένη Στατιστική και εργάζεται ως μαθηματικός στη Μέση Εκπαίδευση. Η ποιητική συλλογή ‘Εν υπνώσει’ είναι το πρώτο του βιβλίο.
Preview του βιβλίου:http://www.vakxikon.gr/content/view/2267/4678
Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο του Βακχικόν, Ασκληπιού 17 Αθήνα.
Διακίνηση: Αχιλλέας Σίμος, Μαυροκορδάτου 9 Αθήνα.
Και σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Ένα ανέκδοτο ποίημα

4617941089_527x748

Έτσι, καημό το ΄χω…
Αυτές οι συλφίδες του τηλεμάρκετινγκ
Να πουν για μια φορά την αλήθεια
Για μια φορά να ξινίσουν τα μούτρα τους
Μη αποδεχόμενες το ρόλο
Πετώντας μάσκες και μικρόφωνα
Όλα να τα βροντήξουν
Και να φύγουν!

Yorgos Blanas, Warrior

original_Thersites2

(In the pandemonium that followed the quarrel between Achilles and Agamemnon, Thersites
was attacked by Odysseus and took refuge in his tent. Odysseus chased after him and after
boasting that he would kill him straightaway if he ever set eyes on him again, he went away
leaving the ugly warrior angrily muttering to himself.)

The scoundrel has disappeared. But
he’s watching me. I sense it, I can practically see him,
cowering in his mug’s dirty shell,
that spiteful eye nervily playing with vengeance
like an unearthed bone.
Ugly cur! I’d turn him into food
for the mongrels that with comic eagerness
ran to meet us we arrived in this slaughterhouse.
(Some campaign! For ten years now,
we’ve been offering the perfect regime
to a populace of drooling tetrapods:
freedom for them to foul on us,
equality in the rending of our guts,
fraternity with the tics that feast
on the shortfall of our blood.
Fine! Fine! With grunts filled with rotten teeth
and bubonic spasms generation upon generation
will laud the endurance of the Greeks:
that persistent honing of a name
that wasn’t even a rod.)
Drunkard! I’d drown him in the blood
that he so meticulously nurtures,
devouring others’ hopes and dreams and expectations,
if I didn’t know that his wolves would run wild
blinded by the smell of their brother’s death.
Blinded by the smell!
Imbeciles; incompetents!
When have you ever felt something whole?
When have you ever recognized something pure?
When have you ever toiled for something your own?
“All this slaughter can be endured by a soul
only as individual stimuli,” Nestor says.
Where does the old man find such composure?
He assumes those unwashed failures of sound limb
have a soul.
That permanently good intention sickens me.
He nurtures it in his plinth gaze like a pet wound:
obese, arrogantly laconic, irritatingly slothful.
Some kind of immunity must be keeping it alive
after so many infectious denials.
A warrior has to know when he’s in danger of crying.
There are no eagles among people.
I can’t imagine prudence as a knife
that you leave on the dining table, when you go out to battle.
That image is one of the old man’s best,
though not the most popular in a herd unable to comprehend
the meaning of a sentence with more than three words.
I cannot conceive of a system of values that you wash
and hang out to dry when it gets soaked in wanton blood.
That image is mine.
Except that I am not willing in poetic verse
to play up to the hypocrisy of the assemblies.
They came here for plunder and parade
the wounded honor of their race
like an old whore among the carcasses.
(But only up to a point are the dead harmless).
I came here for plunder and I know I may end up
from one day to the next as plunder.
There’s nothing I can do about that.
(Nothing more by me).
“The ugliest man who came to Ilium.
Bandy‐legged and lame in one foot.
His shoulders curved forward
meeting over his chest.
And above, an elongated head
with a little hair on its crown.”
Just so, my blind bard, just so!
The ugliest man, but not the only one,
though perhaps the most appropriate for supplying material
intended to stimulate words’ natural slothfulness.
Words are slothful, my dear friend, I can assure you.
They have a mania for sitting on what they want to say,
until it stinks.
Then, they fly to another… coop, let’s say.
What can you do during that short flight?
At any rate your winged words may be a decent idea.
I very much doubt if you know that.
As for me, I know what I know, what I must do, what I can hope.
I’ll go out even if it means a bloodbath.
I need to pee.

*Translated by David Connolly.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΡΟΥΛΗ – Αλεξανδρος Αραμπατζης

Dion Kihote's avatarΘ.ε.α.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΡΟΥΛΗ

Αλέξανδρος Αραμπατζής

Η Γεωργία Τρούλη εξέδωσε την ποιητική της συλλογή  «Ακρογωνιαία πορεία στο και» τον  Φεβρουάριο του 2012. Η ποιήτρια επιλέγει την χρήση ενός υπερεαλίζοντος λόγου πληθωρικής ροής, με πλούσια εικονοποιία, καταιγιστικό ρυθμό, ρητορική ευφράδεια και πύκνωση αφηγηματική. Δεν περιορίζει τον ποιητικό της οίστρο, αντίθετα, τον εξωθεί «σε ακρογωνιαία πορεία» προς το απροσδόκητο και το φανταστικό. Αυτό σημαίνει ότι δεν διστάζει να ρισκάρει εκτείνοντας το βλέμμα της και στην πιο απόμακρη ακόμα αστρική ζώνη. Με την έξαψη ενός λόγου που αναζητά τον μυστικό πυρήνα των πραγμάτων, συνθέτει καταρχήν μια ιδιότυπη λυρική κοσμογονία. Με την σκέψη ότι καθετί που διαδραματίζεται σε κοσμικό επίπεδο σφραγίζει την ανθρώπινη μοίρα, με την ισχύ μάλιστα νόμων σιδερένιας έλξης, διαπιστώνει την διάσπαση του ωαρίου της γης σε πολλά σφαιρίδια συμπύκνωσης.
Υπ’ αυτήν την έννοια εργάζεται απελπισμένα να φθάσει στην ρίζα, στην απογύμνωση της ίδιας της γλώσσας, στο άρρητο, μέχρι εκεί που…

View original post 226 more words

Dave Rendle, I am (a poem for refugee week 15-21 June 2015)

images

I am everyman,
I am everywoman, every current,
every breeze,
I am in exile, looking for a home,
I am universal, a citizen of the world,
I am no trespasser,
I come in peace,
I am the colour of rainbows,
I drift among a mass of people,
seeking refuge, carried on storms,
I am a witness of the world of of poverty and war,
I was born into revolution, turmoil and strife,
in rubble to the sound of bullets and explosions,
my neighbours are dead, my friends are lost,
I have escaped persecution and oppression,
I am in search of freedom and hope,
but I am refused, and given no welcome,
I am vilified and abused, told to shut my mouth,
I ride waves of persistence, move in many directions,
I am the blood and soil of humanity,
I carry the kiss of diffrent languages tonque,
I arrive with the weight of dignity,
I have fled sleepless and anquished nights,
I am a world of believe and struggle,
moving onwards with memory and survival,
my voice rings out on all continents,
I am an endless river, releasing currents of endurance,
I am tired, but will not be silenced or confined no more,
I am a dream that never ever fades