Artwork: Tadeusz Kantor
I
Απ’ την αρχή το πίστευα,
κάτι θ’ αλλάξει ριζικά.
Σαν έσκασε το έδαφος
και ψόφησαν τα ζώα
κανείς δεν ανησύχησε,
κι οι γηραιοί
μας φλόμωσαν στις ιστορίες.
Ανδρείκελα της μοίρας,
πολέμιοι της νιότης,
μικρή αρτηριοσκλήρωση
στ’ αυλάκια της ζωής,
συνιστούσαν σύνεση κι υπομονή.
Το τελευταίο σύμπτωμα όμως,
συντάραξε τους πάντες
και δεν υπήρξε πια φωνή,
να κατευνάσει
τ’ ανήσυχα πνεύματα.
Μήτε λογική υπήρξε
τις επόμενες μέρες,
σκέψη νηφάλια και καθαρή,
απόρροια αιτίας – αιτιατού,
ανάλυση να κάνει,
δεν βρήκα πουθενά.
Μια φράση ακουγόταν μόνο,
σπάζοντας σιωπή, ελπίδα,
το κουράγιο για ζωή.
«Ξεράθηκαν κι οι κάκτοι».
The unexpected
I From the very beginning I believed it,
that something will change radically.
when the soil popped
and the animals died
nobody worried,
and the elders
stunned us with stories.
Puppets of fate,
Opponents of youth,
a small arteriosclerosis
into life’s grooves,
recommending caution and patience.
But the latest symptom
shook everyone
and there was no longer a voice,
appeasing
the restless spirits.
Neither a logic was
the following days,
a thought sober and clean,
a result of reason – reproach,
an analysis to do,
I did not find anywhere.
A phrase only sounded
breaking silence, hope,
the courage for life.
“Even the cactus dried”
