Ζωή

Μην την συνερίζεσαι.
Δεν ξέρει να αγαπάει.
Εξάλλου δεν έζησε πραγματικά.

Ελπίδα

Κλαίει η αγάπη μου.
Φοβάται λέει το αύριο.
Μα ξέχασες πώς σε λένε Ελπίδα;

Tιμή

Μου ζήτησε να την συγχωρήσω.
Είναι μεγάλη τιμή γι’αυτήν να
την αγαπήσω περισσότερο.

Βράδυ

Ήταν βράδυ όταν ενώσαμε τις
ψυχές μας. Το φεγγάρι και εγώ
αγαπάμε την όμορφη κόρη.

*Από το e-book με τίτλο “Μέχρι την Λύτρωση”.

Mόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,

της κάθε νύχτας σκοτεινή Kυρά μου,

κάθε ίνα του κορμιού μου σε καλεί,

τη μήτρα σου γυρεύουν τα παιδιά μου.

Σάρκα που ιδέα σε είπανε, Εσύ

πηγή στερνή και πρώτη του Έρωτά μου,

να σε κοιμάμαι θέλω, τρομερή

πίστη κι ελπίδα· θλίψη και χαρά μου.

Μόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,

την ομορφιά σου πια ποιος διακρίνει·

τώρα που αδειάζει κι όλο αδειάζει η Γη

τη γύμνια μου η σάρκα σου θα ντύνει.

Σε σένα μόνον δέεται η Ψυχή,

μεστώνει αργά και με το ξίφος λύνει

τα αινίγματα που θέτει η Εποχή·

τη βλέπει, τη ζυγίζει και την κρίνει.

Μόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,

διώξε από πάνω μου όλες τις καμπύλες

και σκλήρυνέ με, κάνε με τραχύ,

να με μισούν οι σκύλοι και οι σκύλες

που μόνο τρων και καβαλιούνται, Οργή·

και λεγεώνες κάνε με και ίλες·

τον έναν πλήθυνέ τον πάλι, Εσύ,

και στήσε τον κριό μπροστά στις Πύλες.

Μόνη πιστή ερωμένη μου, Οργή,

στα πόδια σου τον βίο μου αποθέτω·

το σώμα προσφορά και προσευχή

η Γλώσσα που, Οργή, σού καταθέτω.

Είσαι η Ανάγκη. Κάλπασε γοργή.

Έσο η Φωνή. Το στόμα μου απελθέτω…

Και υποψάλλω – Οργή, Οργή, Οργή –

Οργή – η Βασιλεία σου ελθέτω.

*Από τη σελίδα της βασιλικής Βαρουξή στο facebook.

Η περίπτωση του Γιώργου Φιλιππίδη είναι ιδιαίτερη για την ελληνική ποίηση. Το γεγονός της εθελουσίας εξόδου του (μόλις στα είκοσί του χρόνια) σε συνδυασμό με το ότι όλο του το έργο συγκεντρώνεται σε ένα βιβλίο (εκδοθέν κι αυτό μετά το θάνατό του), περιπλέκει ακόμα περισσότερο την προσπάθεια αξιολογικής κρίσης του. Ο θάνατος εδώ μετατρέπεται σε εστία ανάγνωσης και κειμενικής αξιολόγησης με τρόπο διττό: ως υπαρξιακή διερώτηση (ή μήπως κληρονομιά;) αλλά και πράξη.

Ο Φιλιππίδης, θαρρείς, και υφαίνει –στο δεύτερο ποίημα της ενότητας Ερωτική Προπαγάνδα– το υφαντό μιας μοίρας, όπου η πορεία του ανθρώπινου σώματος σταδιοποιείται ως εξής: ανία / ατονία / κατάθλιψη / σύνθλιψη. Στην ποίησή του διατηρεί μια δική του εξελικτική πορεία (ασχέτως που όλα στη ζωή του, φαίνεται, πως πρόωρα ωριμάζουν), στην οποία μπορεί να εντοπιστεί μια αιτιώδης συνάφεια. Μοιάζει σαν να χαρτογραφεί τα δικά του μονοπάτια υπαρξιακής τεκμηρίωσης: αγωνία, φόβος, εκμυστήρευση, ματαιότητα, αποστασιοποίηση, πένθος, ματαίωση, αυλαία.
Το επείγον της ποίησης του Φιλιππίδη έγκειται στην ανάγκη του να τελειώνει όσο γίνεται γρηγορότερα με τον υποτυπώδη ερμηνευτικό κύκλο της ζωής αλλά και της πραγματικότητας γύρω του και να τον κλείσει, αφού η χώρα των ανθρώπων είναι η χώρα της αδιαφορίας. Επιστρέφουμε, δηλαδή στη διπλή ανάγνωση του θανάτου: σύμβολο αλλά και ενσυνείδητη πράξη. Η υπαρξιακή του αγωνία εντοπίζει στο θάνατο την αιτία της ζωής κι έτσι, χωρίς καμία επαναδιαπραγμάτευση αναχωρεί.

Η έξοδός του, όμως, δεν μοιάζει για τον ίδιο έξοδος, αλλά είσοδος σε κάτι που υπερβαίνει τα εδώ και καθ’ ημάς. Θα ήθελα να πω κι άλλα γι’ αυτό τον ποιητή. Σταματώ εδώ, χωρίς ωστόσο να έχω δώσει απάντηση στο αν ο θάνατος είναι μοναξιά, πέρασμα, τέλος ή καταγωγή. Νιώθω, όμως, σαν να ακούγεται ο ίδιος, από κάπου αλλού πια: «Έπρεπε έτσι μόνοι μας πια να οδηγηθούμε και μόνοι μας να ανοίγουμε περάσματα, αφού ήταν κακοτράχαλο το μέρος και δύσκολα».

απόσπασμα

REALITY IS MAGIC

Βγαίνω στην Ιπποκράτους˙ είναι κυλιόμενη κάτω από τα πόδια μου, είναι τόσο ανάλαφρη, που περιμένεις από στιγμή σε στιγμή ν’ αρχίσει να λικνίζεται και να τσιτώνεται σαν βασιλική κόμπρα από ένα φλάουτο που παίζει ένας δερβίσης απ’ την Άγνωστη Χώρα. Άκου, όχι τη χώρα της αδιαφορίας, αυτή είναι δική μας, των ανθρώπων. Άκου, από τη γη την Έρημη˙ πες πως είναι ένα λουλούδι που φυτρώνει σε μια μαύρη τρύπα, πολύ μακριά, μακριά απ’ τα κόλπα των ανθρώπων.

• μαίρη κλιγκάτση
• 18.7.2015

εικόνα μου ψευτοπροφήτη μαστουρωμένου

να του διαφεύγει το παρόν τυφλός να μασάει

δαφνόφυλλα για να προβλέψει ένα μέλλον με

ακατανόητα λόγια μοιράζομαι τη γωνιά μου
ήσυχα τυλιγμένος από λυπημένους καπνούς

να φεγγοβολάς σε κοιτάζω με ένα μάτι θολό

υποκλίνομαι στο θαύμα της καθαρεύουσας

στο τέλος σταυροκοπιέμαι και σε προσκυνώ

σαν να ήσουν γοργόνα ζωγραφιά άνθρωπος

μισός αλλά και μισό ψάρι μεγάλη χάρη σου

σεβαστή να αρμενίζεις μες στα μεσοπέλαγα

πικρό αεράκι γελαστό σκότος να αναγγέλλει

κίνδυνο με τη φωνή σου να καλεί σε βοήθεια

σα να γουργουρίζει ερωτευμένη η θάλασσα

άρα τι σημασία έχει ποιος φταίει που ρωτάς

σε πεδιάδες έρημες να σκύβεις να πεθαίνεις

ή όρθιος να προσκυνάς; ποιος περιμένεις να

σ’ ακούσει φωνή καμπύλη να αντηχείς στην

άβυσσο της καρδιάς μου για να απαντήσει;

και τι άλλο να ζητήσω απ’ τους καιρούς έτσι

κι αλλιώς πότε δεν ήμουν στα μέτρα τους

όταν καίγεσαι σαν ουρανός σβήνεις φωτιές

προς θεού όχι με νερό – αλλά με ποιήματα

Δε σε γνωρίζει ο ταύρος κι η συκιά.
Τ’ άλογα, τα μυρμήγκια του σπιτιού σου.
Δε σε γνωρίζει η νύχτα και τ’αγόρι
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα.
Δε σε γνωρίζει η πέτρα η πλαγιασμένη.

Το μαύρο ατλάζι μέσα του που λειώνεις.
Δε σε γνωρίζει η μνήμη σου η σβησμένη
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα.
Χινόπωρο θα’ρθεί με σαλιγκάρια.
Σταφύλια ομίχλης, όρη αγκαλιασμένα.

Όμως κανείς δε θα σε ιδεί στα μάτια
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα.
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα
Σαν όλους τους νεκρούς εδώ στη γη
Σαν όλους τους νεκρούς που λησμονιούνται

Με τα σκυλιά τα ψόφια στοιβασμένοι
Κανείς δε σε γνωρίζει πια. Μα εγώ σε τραγουδάω.
Γι’ αυτούς που θα’ρθουν τραγουδώ τη χάρη κι ομορφιά σου.
Τη μεστωμένη γνώση σου, του νου τη φρονιμάδα.
Τη δίψα σου για θάνατο, τη γέψη των χειλιών σου.
Τη θλίψη που είχε μέσα της η γελαστή χαρά σου.

Xρόνια θ’αργήσει να φανεί αν θα φανεί ποτέ του
Τέτοιος καθάριος ζωντανός, ζεστός Ανδαλουσιάνος
Την αρχοντιά του τραγουδω με λόγια που στενάζουν
Κι έν’ αεράκι πού’κλαιγε στα λιόδενδρα θυμάμαι.

*Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος
**Πηγή: http://frapress.gr
***Βίντεο: Βίκυ Παπαπροδρόμου

Yimbama
by Ken Canning/Burraga Gutya

Vagabond Press, 2015

‘Oppressors always expect the oppressed to extend to them the understanding so lacking in themselves.’ – Audre Lorde

Reading a book by an Indigenous Australian author comes with a certain mythos attached. There is an uncritical expectation of explanation, of being taken by the hand and taught profound lessons that are appropriable, then displayed as trophies to liven up ‘Western’ society. Because indigeneity is often imagined as oppositional to modernity – and because modernity is assumed to belong to the ‘West’ – it’s as if the reader is sneaking off and doing something a little naughty, a little rebellious, by peeking over the fence at the fascinating and magical world of the ‘ethnic’ writer. And there is a reward for this, be it gratitude from the authors for deigning to listen, or kudos from one’s own cohort for being so very brave and ‘open minded’.

At first glance, Yimbama promises just such an experience. The cover, with its shades of red and yellow, the two names – one English, one Language – the title itself, and the words ‘Indigenous Australian Writing’ at the bottom, all set up the expectation of discovery. The glossary at the back of the book seems to confirm this – Yimbama means ‘“to understand” in the Bidjara language,’ it says. The back cover reveals that Ken Canning/Burraga Gutya learned to read and write in prison, and for the last 40 years has been a poet, playwright and Indigenous activist, all of which dovetails beautifully with the expectation of inspiration and bravery.
Continue reading →

19 Ιούλη 1936-19 Ιούλη 2015: 79 χρόνια από την Ισπανική Κοινωνική Επανάσταση – Νέοι αγώνες βρίσκονται μπροστά μας

για τούτο παρέμεινα με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης
.
…
γι’ αυτό είναι που σκάβω με τα νύχια μου

αυτές τις ξερές ημερομηνίες

μήπως αστράψει κάποτες μια λύση.