Εμφανίστηκαν
νέοι
Καλοαναθρεμμένοι άνθρωποι –
σήματα χρυσά
Του στολίζουν το στήθος.
Κομματικό κουνούπι
από το ΜΚΚ
δεν θ’ αγγίξει
Του παλικαριού
τη μύτη:
Έγκαιρα
είναι γραμμένη
άλλη γραμμή
συνδικαλιστική
και κομματική
και άλλη συνδρομή.

Τίμιος είναι,
σαν τίμιο βόδι.
Στη θέση
τη δική του
ρίζωσε
και τίποτα
δε βλέπει
πέρα
Απ’ τη δική του μύτη.
Τον κομμουνισμό
τον έμαθε απ’ το βιβλίο.
παπαγαλίζοντας κάθε «ισμό»,
αυτός
τέλειωσε για πάντα
με τις σκέψεις
για τον κομμουνισμό!
Continue reading →

O, White misters of 250 years,
there is no comfort in travelling with you
who consume people for profit.
My humanity finds no reflection in you
whose livers have grown fatty
on the bodies of children;
whose hearts have drained blood
stolen from sacred lands;
whose intestines explode with excrement
stinking of human flesh.
How it is that such wickedness has come to flourish
is the subject of many debates
yet to misquote Sa’adi:
‘I have seen with my own eyes
the departure of your souls.’

Ω, Λευκοί κύριοι των 250 χρόνων
δεν υπάρχει άνεση όταν ταξιδεύουμε μαζί σας
εσείς που καταναλώνετε τους ανθρώπους για το κέρδος.
Η ανθρωπιά μου δεν βρίσκει αντανάκλαση σε σας
τα συκώτια σας έχουν παχύνει
με τα σώματα των παιδιών
οι καρδιές σας έχουν στραγγισμένο αίμα
κλεμμένο από τα ιερά εδάφη
τα έντερά σας εκρύγνηνται με περιττώματα
που βρωμούν ανθρώπινη σάρκα.
Πώς έγινε και μια τέτοια κακία ήρθε ν’ ανθίσει
είναι το θέμα πολλών συζητήσεων,
αλλά για να παραφράσουμε τον Sa’adi:
«Έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια
την αναχώρηση των ψυχών σας».

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

We recognize eucalypts’ fragrance,
kookaburras, emus, and rare nestled koalas…
kangaroos’ graceful leaps beyond.
Despite the devastation of flood and drought,
and dread of bushfire’s smoke,
we know the joy of flowing rivers,
seas’ shimmering aqua and turquoise,
and nature’s ovations –
surf’s thunder upon rock.
With mottos of respect,
let’s work for peaceful outcomes,
and reflect upon a glorious environment.

Ανθίζοντας

Αναγνωρίζουμε το άρωμα του ευκαλύπτου,
τις Kookaburras*, τα emus**, και τα σπάνια φωλιασμένα κοάλα …
τα χαριτωμένα άλματα των καγκουρό εδώ κι εκεί
παρά την καταστροφή των πλημμυρών και της ξηρασίας,
και το φόβο απ’ τον καπνό των πυρκαγιών στα δάση
γνωρίζουμε τη χαρά του ποταμών που ρέουν,
του λαμπερού νερού της θάλασσας και το χρωματισμό τιρκουάζ
τις επευφημίες της φύσης –
τα ξεσπάσματα των κυμάτων πάνω στο βράχο.
Με συνθήματα σεβασμού, ας εργαστούμε για μια ειρηνική έκβαση,
κι ας στοχαστούμε εν μέσω ενός ένδοξου περιβάλλοντος.

**Ιθαγενή πτηνά της Αυστραλίας.

#Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Είναι και αυτή, μία γαλαξία οδός

προς τους αιώνιους θεούς

και τα μελλούμενα…

Σπαράζουν ωστόσο

μες στο χρόνο αιωρούμενα

χιλιάδες πλάσματα

μικρά φαντάσματα

που συνοδεύουν

τις κηδείες των ανθρώπων

και απ ‘την αιώνια κραυγή τους

σ ‘όλα τα στερεώματα γεννιέται ο λυγμός

και όποιο σύννεφο, όποιο όνειρο

ο νεκρός κι αν διατρέξει

τούτη, το ξέρει,

πως είναι πια η μόνη οδός …

Να μιλήσω διστακτικά με μάτια
Να μιλήσω διαπεραστικά με μάτια
Να φορέσω πηγούνι
Διάθεση
Έμφαση
Αντιθετικά επιρρήματα
Να πω πως οι ανθρακωρύχοι
Βλέπουν τον ουρανό πιο μεγάλο
Από όλους
Πως οι τυφλοπόντικες ανοίγουν δρόμο
Όπως το πέος σε ήβη παρθένα
Να φιλήσω την κολπική μου μαρμαρυγή
Να παίξω με την πλάτη μου κρυφτό
Continue reading →

Artwork: Pejac

Πεσμένα φύλλα.
Θύμησες καλοκαιριού.
Θολά τα μάτια.

—

Μπήκε χειμώνας,
μα καιρό τώρα νιώθω
τόση παγωνιά.

—

Γκρίζο πρωινό,
μα τουλάχιστον εσύ
χαμογέλα μου.

—

Τέλος στη σχέση.
– Παρένθεση, που κλείνει.
– Μένεις απ’ έξω.

—

Πονώ σου λέω
κι εσύ απλά μου δίνεις
το παυσίπονο.

Έφυγε σε ηλικία 74 ετών ο Ουρουγουανός, συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο
Μέγας ανατροπέας και βαθιά ουμανιστής, με ρίζες εμποτισμένες στην μεγάλη παράδοση του μαγικού ρεαλισμού της πατρίδας του, με πιστούς και φανατικούς αναγνώστες, ο Γκαλεάνο βαθιά πολιτικοποιημένος, είχε χαρακτηριστεί η “φωνή αφύπνισης” της Λατινικής Αμερικής και σίγουρα ο πιο πολιτικός συγγραφέας της.

Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο πολιτικοποιημένος και συνειδητοποιημένος από μικρός ξεκίνησε μόλις στα 14 του να δημοσιεύει πολιτικά σκίτσα σε εφημερίδες του Μοντεβιδέο. Στα 20 του χρόνια έγινε αρχισυντάκτης στη “La Marcha” και αμέσως μετά διευθυντής στην εφημερίδα “Epoca”. 

Το 1971, σε ηλικία 31 ετών, έγραψε τις «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», το οποίο έμελλε να αναγνωριστεί ως βιβλίο αναφοράς για τη Λατινική Αμερική, καθώς αποτελεί μια πλήρη καταγραφή και έναν αναλυτικό σχολιασμό για την τραυματική ιστορία της ηπείρου.

Από το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ουρουγουάη της 27ης Ιουνίου 1973, ο Γκαλεάνο φυλακίστηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αργεντινή και στη συνέχεια στην Ισπανία όπου έζησε εξόριστος για πάνω από δέκα χρόνια. 
Continue reading →