Είναι εδώ και κάμποσο καιρό

που δεν αισθάνομαι τίποτα,

το σώμα μου είναι προέκταση χαρτόκουτου

κι αυτή η φυλλάδα

κρατάει το κρύο μακριά απ’ τα εντόσθιά μου.

Τα βράδια για να κοιμηθώ

χρειάζομαι το μπουκάλι με το ούζο

που όταν είμαι τυχερός έχει ρακί

κονιάκ κηδείας

και στις καλύτερες τσίπουρο

χαρισμένο από καφενείο.

Ονειρεύομαι ήλιο

μα στο τέλος της ημέρας υποφέρω

και φοβάμαι μη χάσω κάνα δάχτυλο.

Οι άνθρωποι είναι τρελοί

αλλά κοιτάζουν εμένα σαν τρελό

οι άνθρωποι κάνουν ένα σωρό παρανοϊκά πράγματα
και μυξοκλαίνε για το κάθε τι

τα ψιλά στις γιορτές γίνονται χοντρά

οι σταυροί βοηθάνε την πείνα να χορτάσει

η βροχή αμαρτάνει τα κορμιά τους

κι όταν λένε πως βρήκαν ένα δρόμο

απλά δεν έχουν προλάβει τίποτα.

Νοιάζομαι για το κρύο

τις κόρνες και τις εκρήξεις στα σκουπίδια

που η λάβρα ζυγώνει το φαΐ μου,

ένα λουκάνικο από σάντουιτς βγαλμένο

κρεμμύδι με σκυλόσκατο

τυλιγμένο με απόκομμα στοιχήματος χαμένου

και θέρμη απ’ τον Πινόκιο κρεμασμένο

με τα ξύλινα τρεμάμενα ποδάρια του

προσάναμα για μένα.

Καμιά φορά νιώθω κάτι

για τη μαύρη πουτάνα της Τρίτης Σεπτεμβρίου

μ’ αμολημένο το βυζί στα δύο

τα λευκά της δόντια

φως σε καύλες

το χορό του γέλιου της

αφού έχει σνιφάρει

και βλέπει κοιλιές, αρχίδια

και σηκωμένες υποσχόμενες ψωλές.

Την βλέπω λες κι είμαστε στην ίδια κοιλάδα

στην ίδια πόλη
στην ίδια μοίρα

να μας κοιτάζει το μάτι που δε θέλουμε να μας κοιτάζει

όταν η λύπηση κι η ικανοποίηση δεν έχουν καμία διαφορά.

Βλέπεις είμαι ένας hobo που λένε οι αμερικάνοι

ολόκληρης γενιάς κουλτούρα

που έγραψε, ήπιε και πέθανε.

Εδώ δεν είμαι τίποτα

παρά μονάχα ένας αλήτης

το επιχείρημα της πείνας

από σαπιοκοιλιάδες και μαυροφορεμένους με κουκούλες

που καίνε το φαΐ μου.

Δεν με νοιάζει

ποτέ δεν με ένοιαξε.

Δώσ’ μου ένα χαρτόκουτο

λίγο αλκοόλ να ζεσταθώ

μια χαλασμένη τυρόπιτα

μια είσοδο μαγαζιού

μια αλυσίδα ξεκλείδωτη

τρεις γόπες ατελείωτες

και μακριά από μένα το

Για όλους έχει ο θεός.

*Από το «Μισό λίτρο κονιάκ στην Πατησίων», Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος (2015).
Feature photo: http://popaganda.gr/ti-simveni-sta-prosfigika/
Ποιημα και εικόνα της ανάρτησης από το http://athensinapoem.com/2015/08/22/%CF%83-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%AF%CF%89%CE%BD/

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης, Δεκέμβριος 1961.
**Εδώ αναδημοσίευση από το “¨Εντευκτήριο”. Η εικόνα της ανάρτησης είναι δουλειά του Διαμαντή Διαμαντόπουλου.
http://entefktirio.blogspot.com.au/2015/08/1961.html

Artwork: Tadeusz Kantor

Μπόχα και αυταρέσκεια
Σωρηδόν οι παραιτήσεις
Πέφτουν τα οδοφράγματα
Κι οι ουρανοί στο κεφάλι
Αν ήμουν θεός θα φρόντιζα
Να ασκούμαι στο καράτε
Με μαύρη ζώνη γυναίκας
Ξεκινάν οι επαναστάσεις
Ορατός στα γεράματα
Ο κίνδυνος παλιμπαιδισμού
Σε εγρήγορση οι συνιστώσες
Αποδομούν τον εφησυχασμό
Πρόβατα υψηλής ευφυίας
Ξεκλειδώνουν το μαντρί
Βελάζουν με νόημα στην κάλπη
Τα κέρματα ζητούν εντοπιότητα
Τα χαρτονομίσματα ευθανασία.

(26-8-2015)

Υπάρχει ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια

νούμερο 27…. σχεδόν καινούρια…

γιατί στο εσωτερικό τους φαίνεται ακόμα

το εμπορικό σήμα του εργοστασίου…

Υπάρχει ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια…

ήταν από ένα παιδί.. τρία και μισό ετών…

Ποιος ξέρει τι χρώμα ήταν τα μάτια του

όταν έκλαιγε..

αλλά τα δάκρυά του μπορούμε να φανταστούμε

ξέρεις πώς είναι να κλαίνε τα παιδιά
ακόμη και τα πόδια του μπορούμε να φανταστούμε

με τον αριθμό 27 παπούτσι

επειδή… δεν μεγαλώνουν τα πόδια των νεκρών παιδιών!

Υπάρχει ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια

σχεδόν καινούρια…

γιατί τα πόδια των νεκρών παιδιών

δεν φθείρουν τις σόλες…

Pray for Syria…

*Δεν γνωρίζω ποιος/ποια είναι ο συγγραφέας του ποιήματος. Το ανέσυρα από την σελίδα της Victoria Letta στο facebook, η οποία φαίνεται ότι το “δανείστηκε” από τη σελίδα “Μάτια μου” στο ίδιο μέσο. Όπως και να έχει, το μεταφέρω εδώ μαζί με την εικόνα της ανάρτησης.

Ρομπότ εξαπολύουν ακτίνες λέηζερ
Η τελευταία καλύβα ενός ρακοσυλλέκτη
φλέγεται
Συνεχή χτυπήματα.
Χυμένοι εγκέφαλοι έξω από τις καταστάσεις
Άγραφη ιστορία
πνιγμένη στη μήτρα της γέννησής της
Έγχρωμες διαστάσεις
Εμμετός στη μέση του δρόμου
Προεδρική λιμουζίνα έρπεται,
φίδι επικίνδυνο,
χιλιάδες χρόνια πριν σε ώμους
Μορφή πρωτεϊκή
Ένας τρελλός λιθοβολείται
Αλλαγή σκηνικού
Η Δημοκρατία νίκησε.

Τα παιδιά φεύγουν μακρυά
Σκιές αγριμιών αποτυπώνονται
σε ξεφτισμένους τοίχους
Καραβάνι σιωπηλό στην θύελλα των
έρημων πόλεων, σκελετούς οδηγών προσπερνά
χωρίς χάρτες, χωρίς εμπορεύματα
να πραματευτεί
Φορτίο βαρύ κουβαλάει
Τα παιδιά φεύγουν μακρυά
Καραβάνι σιωπηλό στη θύελλα των
έρημων πόλεων.

*Από την πρώτη συλλογή του ποιητή “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο”.

τι σόι κόκκαλα φοράει το σκοτάδι;
πώς είναι εκεί; έχει θρόισμα; εδώ —όπως τ’ άφησες—
φοράμε τ’ αλεξίσφαιρα —και καλά— μα η ζωή μάς σημαδεύει στο κεφάλι
πίσω από τους αριθμούς
στα σπιτίσια τσιγάρα μας —στα πνιγμένα ποτά μας
στα εξτραδάκια και στις ανάσες από συντάξεις προγονικές
στο βραδινό καυγά μας με μια σημαία λευκή καθώς πετάμε πετσέτα
σ’ ετούτη την κατάληξη κάθε παραμυθίας
κανένας δεν λυτρώθηκε από τη γραμμικότητα της αγάπης
κανένας δεν λυτρώθηκε από την κυκλικότητα της σιωπής
ανυπεράσπιστοι —οι μελλοζώντανοι και οι νεκροί—
ανυπεράσπιστοι —από το μίσος του «μεσαίου πολίτη» —
παντού και πάντα ανέτοιμοι για τον καιρό της ξηρασίας
σ’ ετούτο το ξεκίνημα της νέας παραμυθίας:
ψωμί-ανία-παιδοκτονία
δεν βρίσκει άσυλο το χαμένο τους σύνθημα
δεν είναι εδώ————————————-Πολυτεχνείο

ο Παττακός ζει κι ο Δεσποινιάδης θα τυπώσει το Κλέφτικο σε 500 αντίτυπα
—κρατάς το πιο πληγωμένο—
ο Γιώργος και η Φαίη ακροβατούν απλήρωτοι στα Άνω Ιλίσια
η Γιαγιά κοιτάζει τις κραιπάλες μας στωικά
έπαψε πια να τακτοποιεί τους νεκρούς της,

τελευταία φορά που σε συνάντησα ήταν στην ιδιωτική κλινική
μέσα στην έπαρση των ιατρικών επισκεπτριών
μέσα στη χυδαιότητα των χορηγών με τις μπροσούρες,
ωχρό κορίτσι —αναίσθητο— στο θάλαμο οξυγόνου, τα περιστέρια γουργούριζαν — αφόρτες κοινοτοπίες — στο φωταγωγό
κι απ’ το σταχτί σου κρανίο έφεγγαν οι φέβες των ηττημένων,

πάει καιρός, μα ο πόλεμος αναάμεσα στους ανθρώπους δεν λέει να τελειώσει
Θεία Χάρις.

*Απόσπασμα από τη συλλογή “Κλέφτικο”, εκδ. Πανοπτικόν, 2013 (σελ. 31-32).

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν
ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.