Λεφτά δώσε μου μπάρμπα
κι’ έννοια σου, ξέρω τι να τα κάμω.
Εγώ τι χρειάζομαι:
ένα στρώμα
ένα τασάκι ένα τσιγάρο
τον Λωτρεαμόν για προσκεφάλι
μια αράχνη να κρέμεται από πάνω στο ταβάνι…
Αυτά μαθές μού είναι υπεραρκετά
Η πλήξη, η μοναξιά του καλλιτέχνη
κι’ η Μαριγούλα έπειτα που μού χτυπά το τζάμι
και της ανοίγω κ.τ.λ.)
Παρά ταύτα, δώσε μου λεφτά και ξέρω τι να τα κάμω.
Μεταξύ μας, μού δώσεις-δε μού δώσεις σκοτίστηκα:
μπάρμπα εσύ χάνεις!
*Από τη συλλογή “Αγγούρια και μαργαρίτες” (Άπαντα Τ. 1/2015).
Ναι κι εγώ έτσι ήμουν παλιά, σαν κι εσένα
έπλεα σε πελάγη ευτυχίας
ερωτευόμουν μες τη χαρά
το δικαίωμα ήταν προϊόν της πράξης
και όχι ανάθεση
μα δες με τώρα, έγινα Άνθρωπος
κάνω συμφωνίες με τους σκύλους
για το βάθος της δαγκωματιάς
με αλληλοσεβασμό
και έχω σύνολα, υποσύνολα και γκρουπαριστά
γιουρούσια
ανάλογα την απόσταση ασφαλείας
την κατάσταση δυσωδίας
και την ένταση της εσωτερικής τριβής
Ναι! Έτσι ήμουν κι εγώ
άσε με δεν θυμάμαι σου λέω
προχώρησα σου λέω
Το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς
Sunday 3 May 2015, 2.00-5.00pm The Provincial Hotel
299 Brunswick St, Fitzroy
T: (02) 9225 1881
The Law of Poetry – MTC Cronin
Written over a period of two decades, The Law of Poetry contains poems that pay personal tributes to ‘things’—broccoli, ducks and concrete—as well as poems that seek to physically enter the realm of abstract concepts —chance, kindness and explanations. Set out in alphabetical order—as if a dictionary of essences—each poem is titled ‘The Law of Something’, be that ‘The Law of Absolutes’, ‘The Law of the Child, Lost’ or ‘The Law of Rubber Gloves’. The reader is asked not to judge—as law stereotypically demands—but to engage with this very idiosyncratic world of the individual poet and to be injected, like the shrunken travellers in the 1966 classic, Fantastic Voyage, into the nervous system of another.
The Law of Poetry is dedicated to two eminent and groundbreaking legal thinkers, Regina Graycar and Dirk Meure.
the ascendant – Maria Zajkowski
Zajkowski’s writing has that kind of imaginative rightness that tells us something essential about ourselves and reads like something no one has ever said before. Imbued with human vulnerability, mystery, wonder and awe, the poems testify to a largeness of vision about what poetry can be and what a poet can accomplish. If it is possible that sometimes the soul just ‘appears’ then it has done so in this fine collection.
If you cannot attend the launch of these two titles, but would like to purchase the books, you can find The Law of Poetry and the ascendant on the Puncher & Wattmann website.
Οι λέξεις μου κάποτε σχημάτιζαν εμβατήρια.
Έγραφα στο σκοτάδι, με λίγο φως να πέφτει από τα δεξιά.
Να ρίχνει τις σκιές του το μολύβι στο χαρτί.
Ο ουρανός φιλοξενούσε τις γραμμές που μου λείπαν.
Λίγα σύμφωνα ακόμα. Δανεικά. Μου πέφτουν υγρά τα φωνήεντα όταν δεν έχω κάπου να τ’ ακουμπήσω.
Κι έτσι ακούγομαι σκληρή.
Μοναδική ικανότητα του λόγου. Όσα λιγότερα λες, τόσο περισσότερο εκτίθεσαι.
Στον εαυτό σου. Οι άλλοι χαμπάρι.
Μια στιγμή, δυο στιγμές, μια ζωή.
Παιρνάν καμαρωτοί, πάντα πιο καμαρωτοί. Πάντα πιο.
Θα σε προλάβουν σε όλα. Έχουνε κάνει το πλάνο τους.
Έχουν βάλει όλα τα πιόνια στη θέση τους. Άργησες.
Σε κρατάν για το φινάλε. Το δικό τους φινάλε.
Το δικό σου αργεί ακόμα.
Δε μιλάς. Δε μιλάς πια. Σου τέλειωσαν οι λέξεις; Τα ρήματα; Οι επιθυμίες;
Μπήκες στην πεθαμένη τους γωνιά. Τι άστραψε πάνω της;
Πιο καλή η οπτασία, παρά η πλήρης απουσία, παραδέξου. Πάντα μιλούσες. Ειδικά…
In the brutal nights we used to dream
Dense violent dreams,
Dreamed with soul and body:
To return; to eat; to tell the story.
Until the dawn command
Sounded brief, low
‘Wstawac’
And the heart cracked in the breast.
Now we have found our homes again,
Our bellies are full,
We’re through telling the story.
It’s time. Soon we’ll hear again
The strange command:
‘Wstawac’
Στις βάναυσες νύχτες ονειρευόμασταν
Πυκνά βίαια όνειρα,
ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα:
Για να επιστρέψουμε, να φάμε, να πούμε την ιστορία.
Μέχρι η διαταγή της αυγής
ακουστεί κοφτή, σιωπηλή
‘Wstawac’
Και η καρδιά ραγισμένη στο στήθος.
Τώρα έχουμε βρει ξανά τα σπίτια μας,
οι κοιλιές μας είναι γεμάτες,
Πορευόμαστε αφηγούμενοι την ιστορία.
Είναι ώρα. Σύντομα θα ακούσουμε ξανά
την παράξενη εντολή:
«Wstawac»
Τhe Soul selects her own Society-
Then -shuts the Door-
To her divine Majority
Present no more-
ΕMILY DICKINSON
Aν η Ποίηση είχε χρώμα
Οι φιγούρες του Σαγκάλ(που πετάνε)
“Ο καθρέφτης” του Φοίβου Δελληβοριά
Βότανο Λουίζα (για το αδυνάτισμα)
23 μέρες μόνο(;)
Iδανικοί Αυτόχειρες
Λευτέρης Βογιατζής: Θέατρο σαν ποίηση
Το κολάζ μου “Η Ιστορία της Γυναίκας μέσα στους αιώνες”
Οι ώρες (κινηματογραφική ταινία)
Σύλβια Πλαθ και Μάτση for ever
Aμοργός, του Γκάτσου
Διακοπές στην Πραγματικότητα του Χ. Βλαβιανού
Παραμύθια για παιδιά και μεγάλους
Το ποδήλατό μου Χοσέ (όνομα που μου αρέσει)
Μέριλυν (η γνωστή)
Όλα τα “αν” και τα “γιατί”
Τα ηδονικά του Καβάφη
“Περιέχουμε τα πρόσωπα που αγαπήσαμε” (Μάνος Χατζιδάκις)
Το φιλί του Μουνκ
*Από τη νέα συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη “23 Μέρες”, Εκδόσεις Γαβριηλίδη.
**Εμεις το πήραμε από εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3860%3A23-&catid=53%3A2011-02-13-10-34-27&Itemid=63
Είχαμε φαγωθεί μέσα μας χωρίς να το πάρουμε είδηση. Κινητά με touch screen, bluetooth, επίπεδες οθόνες, smartphone, i pod, i pad, βιντεοκάμερες, διάφανες θήκες, Facebook, twitter, sms, mms, email, blogs, ανατομικά στρώματα, air condition, ιονιστές (δωματίου/ αυτοκινήτου), γερμανικά κουφώματα, αλλά και αισθητικές επεμβάσεις όπως ανόρθωση στήθους (για τη γυναίκα μου), εμφύτευση μαλλιών (για μένα), λιποαναρρόφηση (και για τους δύο), είχανε παίξει το ρόλο τους ύπουλα. Σκάψανε μέσα βαθιά μας σαν τερμίτες, όπως το σαράκι το ξύλο, και τώρα νιώθαμε κούφιοι.
Πλέον η κατάσταση είχε ξεφύγει. Έτσι το έβλεπα. Έτσι το ένιωθα. Και το νιώθω ακόμη βλέποντας τους γύρω μου. Της το ’χα πει καιρό πριν, με ήπιο τρόπο τότε. Όλα τ’ άλλα δε με πειράξανε. Κομμάτια να γίνει. Έχουν μια υποτιθέμενη χρησιμότητα. Κι έπειτα, όλη μέρα σπίτι – γραφείο – σπίτι, ας απολαύσουμε και εμείς κάτι. Η τεχνολογία, η επικοινωνία, η άνεση, η αισθητική, η ομορφιά, σου ανεβάζουν τη διάθεση, δε μπορώ να πω. Ως ένα σημείο όμως. Μόνο το “Like a baby” μού την έδωσε και πήρε μπάλα και τ’ άλλα. Το “Like a baby”.
Θυμάμαι όταν ήρθα από την επαρχία, τέλη δεκαετίας ’80, ως πρωτοετής φοιτητής, στην Αθήνα, δεν υπήρχε ούτε κινητό ούτε internet. Ελάχιστοι είχαν air condition. Εξ ου και ο φονικός καύσωνας του 1987 με πάνω από χίλιους εκατό νεκρούς στην πρωτεύουσα, κυρίως ηλικιωμένους. Η ζωή τότε, σε σχέση με το σήμερα, ήταν απλή. Ακούγεται τετριμμένο, ακούγεται κλισέ, αλλά αυτή ήταν η πραγματικότητα με μία λέξη. Τηλέφωνο ποτέ δε χτυπούσε τις μεσημεριανές ώρες. Ούτε «κατά λάθος». Δεν τολμούσε να τηλεφωνήσει κανείς τις «ώρες κοινής ησυχίας», και δεν υπήρχε λόγος άλλωστε αφού τίποτα δεν ήταν «επείγον». Continue reading →
Τα σκοτωμένα αγρίμια
και οι άντρες που πέθαναν ρημάζοντάς τα.
Των παρθένων πουλιών οι σπασμένες φτερούγες
όταν οι νίκες σιώπησαν.
Το μουρμουρητό ενός τραγουδιστή
πριν την πρώιμη άχνα
σαν το γλέντι είχε χωνέψει.
Δυο παιδιών η γνώση
αφού το πηγάδι είχε στραγγίξει.
Ενός ξερόχορτου η άπνα
καθώς το στόμα ξεχνούσε
και η γλώσσα σάλιωνε
της σκοταδιάς τη γεύση.
Η σιγαλιά στην ξένη εποχή
που μάθαινε
πώς ν’ αναρτήσει μια γιορτή.
Κάθε νύχτα που γερνάει
και συνωστίζεται
και χρειάζεται.
Ένα αστέρι όταν γεννιέται ο κανείς.
μια φάρσα ονείρων για να ζήσει.
Κι ένα κομμάτι ξύλο να πεθάνει.
*Από τη συλλογή “Ο διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο”, Διαδικτυακή έκδοση Ενδυμίων, 2009, σελ. 14
Και είναι τόσες οι φορές…
και είναι τόσες οι φορές…
και είναι τόσες οι φορές
που επαναλαμβάνονται τα πράγματα.
Τόσες οι φορές που επαναλαμβάνονται τα πράγματα….
επαναλαμβάνονται τα πράγματα…
επαναλαμβάνονται τα πράγματα
εδώ κάτω-
είμαστε εδώ, βρισκόμαστε εδώ,
ο καθένας στην τρύπα του, χωρίς επιλογή-
Νομίζει κανείς πως έχει επιλογές
αλλά δεν έχει- ή και αν ακόμα έχει,
αυτές οδηγούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα,
που αυτο-αναιρούνται.
Βρισκόμαστε εδώ.
Βρίσκομαι εδώ και συγχρόνως όχι εδώ.
Βρίσκομαι αλλού,
βρίσκομαι σε πολλά αλλού,
πολλά αλλού,
πολλά αλλού.
Even love can seem ugly sometimes.
Even something you love.
I feel two contradictory powers inside me.
The one is fighting for, the other is fighting against.
I don’t know with what yet.
And when these powers can finally be quiet
and sit down like old friends that don’t need all that chattering to show off their strengths,
I can make peace.
I can be all that I want without this needless show.
I can gather all my power without breaking down in every mile of the go.
I can smile genuinely, look myself in the mirror and say
yes, this is what I want.
I can look all the tiny little details that seem to leave others uninterested
and take hold of them for they are what they are
without trying to be something more.
It’s funny how things always seem more real when you have to try for…
To Koskino 