δεν θέλω συναισθηματισμούς

ένα ξάφνιασμα θέλω

παγωμένο

έστω

σαν να είμαι τώρα

στο νεκροτομείο

περιμένοντας να αναγνωρίσω 

τη σορό σου, ενώ εσύ

πίνεις μπύρες με την γκόμενα

ω, αυτό είναι κάτι

είναι ξάφνιασμα

-παραγωγική μνήμη-

αυτό θέλω

κι ένα δέντρο 

να ανέβω και να σε κοιτώ

που χαμουρεύεσαι

-πάντα ήθελα να μελετήσω την τεχνική σου απο μακριά-

μα λείπουν πια τα δέντρα

τα πήρανε στο θέατρο για σκηνικό

σκέπασε τον κώλο σου

σε χειροκροτούν

Artwork: Constant

Άτιτλο
 
κάποιες στιγμές
βλέπουμε
κι αυτά που αναδίδονται
είναι μορφές, με σάρκα και οστά
που μας βγάζουν τη γλώσσα
ή το καπέλο
ανάλογα με τον βαθμό την εθελούσιας τυφλότητας
 
***

Χρόνος
 
Είχαμε αργήσει – δε θυμάμαι σε ποιο ραντεβού
χάζευες σ όλο το δρόμο τα πουλιά
κοντοστεκόσουν κάθε τρεις και λίγο
να ξεπατικώσεις κινήσεις
για την λησμονιά
πως το κάνουν, πως;
όλο ρωτούσες
 
χάλασε με τα χρόνια το ρολόι μου
πάνω κάτω στην τροπόσφαιρα
θα αργούσαμε έτσι κι αλλιώς
– δεν θυμάμαι σε ποιο ραντεβού –
 
κι αυτή η τεχνολογία ποτέ δεν μας λυπήθηκε
κανείς δεν σκέφτηκε να φτιάξει ένα χρονοδείκτη
ανθεκτικό στους κραδασμούς  ανοδικών ρευμάτων
μονάχα αδιάβροχα, για υποβρύχιες πτήσεις
κι άντε να κρατήσεις τον χρόνο αδιάβλητο
απ τις αιθέριες απορίες σου

Τόσο όμορφα μέρη.
Μέρες ατέλειωτες
με ποταμούς ζάχαρης
δρεπάνια να ανεμίζουν.
Κι όμως, όλα ξεχάστηκαν.
Μέρες προσπαθώ να φέρω στο νου μου
ουρανούς και ήλιους
φεγγάρια, ανέμους, θάλασσες
πετρόχτιστα σπίτια και φως θεριό
σκιά άνυδρου δένδρου
κύματα σεισμών
καμπάνες σε πέτρα μεσημεριού
ήχους μυρμηγκιού σε βράχους
φώς να καψαλίζει κλειστά παράθυρα
ακίνητα κουφάρια και άμμο σκληρή
πρόσωπα και γυναικείους ώμους
μέλι και θρόισμα λέξεων
μικρούς κόμπους σε κοριτσίστικες πλεξούδες
παιδικά κλάματα
δόντια να τρίζουν
σβησμένα τσιγάρα
μικροποσότητες αλκοόλ
καρδιές κλειστές, στόματα ανοιχτά
μαζεμένα λάθη, τύψεις, ενοχές
ανολοκλήρωτα σύνδρομα
βόλτες με γυμνά πόδια
χέρια σκληρά στους κόμπους
παλάμες ιδρωμένες
κοπιαστικές αναβολές
λόγια εύκολα
τηλεόραση ανοιχτή
ζωή με μπαλώματα
στεγανά
«απαγορεύεται – αδιέξοδο». Θυμήθηκα ξάφνου.
Κοιμήθηκα στο στέρνο σου
και θυμήθηκα πάλι
εκείνο τον ήλιο, τον σβησμένο
τα ανήλιαγα μάτια σου
σπασμένα και φορτωμένα
που χρωμάτιζαν τα ψηλά φρούρια
κι έπεφταν οι κόρες τους στο κενό.
«μικρά, μικρά τα βήματα
να σιγουρεύεσαι κάθε φορά για το επόμενο».
Ναι, τα θυμήθηκα όλα.
Και τη φωνή σου
να μού ψιθυρίζει:
«Απαγορεύεται – Αδιέξοδο».

*Ο Ελευθεριακός διαχειρίζεται τα ιστολόγια Ελευθερία Ή Τίποτα στο http://eleftheriahtipota.blogspot.com και Σκοτάδι και Φως στο http://skotadikaifws.blogspot.com
*Το παρόν ποίημα αναδημοσιεύεται από την ιστοσελίδα της Άννας Νιαράκη Το παράθυρο στο http://toparathyro.com.

Και οι ποιητές;

Ποιος θα γράψει ένα ποίημα για τους ποιητές;

Οι ποιητές θέλουν να κοιμηθούν απόψε.

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο: http://www.alexantonopoulos.com

Every Time You Close Your Eyes
by Bel Schenk
Wakefield Press, 2014

Bel Schenk’s third poetry collection, Every Time You Close Your Eyes, is sparsely written, yet deeply self-aware. Taking the form of a verse narrative, the book is a series of poems exploring events commonly referred to as the ‘New York City blackouts of 1977 and 2003’, similar in circumstance, yet as Schenk demonstrates, vastly different due to the temporal space between them.

Schenk begins by introducing a power-less 1977 New York, a city already powerless against financial crisis, increase in crime, and at the beginning of a heatwave. The darkness of the blackout further distorts social boundaries already under question and rioting and looting is soon to breakout:

New York City
Summer, 1977

This is one of them. (2)

The attention Schenk brings towards the act of fictional representation allows her poetry to allude to the similarities between the construction of history and myth. Schenk further highlights such connections between the historical and fictional by evoking a late twentieth-century milieu through the representation of two individuals greatly influencing American society at the time: actor Christopher Reeve and criminal David Berkowitz. Schenk’s references to Reeve and Berkowitz not only signify contemporary socio-political events of New York City in 1977, but gesture towards the type of anxieties a post-9/11 New York City in 2003 will experience.
Continue reading →

Τις νύχτες κατεβάζω απ’ το ταβάνι το φεγγάρι
και το βάζω πάνω στα βρόμικα σεντόνια.
Απουσίες περιπολούν στο δωμάτιο
σκέψεις κυλιούνται στο πάτωμα
και μνήμες βγαίνουν απ’ το κομοδίνο.
Ανοίγω κατά λάθος την ντουλάπα
εικόνες της ζωής μου σιδερωμένες στις κρεμάστρες
όλα με τάξη τακτοποιημένα
περιμένοντας το αναπόφευκτο.

Και μετά από χρόνια
θ’ ανακαλύψουν τις πατημασιές μας στο ταβάνι
εκείνες τις νύχτες του καλοκαιριού.

Κάποτε θα πούνε ότι υπάρξαμε…

*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”.

Η κούραση της θάλασσας
κουρνιάζει στ’ αφτί μου
με ισχνό σαν γερο γονιού
θρόισμα.

Σίγασε ο συριγμός των ονείρων το αίμα τους πίνοντας.

Αποφάσισα ν’ αλλάξω χρώμα στο σκαρί μου.
Κίτρινο ομιχλώδους άπνοιας.
Να με τρομάζει. Να μη χαμογελώ όταν θέλω
να ουρλιάξω

Δεμένος στον εαυτό σου
Μιλάς για τα πλούτη του σκορπίσματος
Μες στην ένωση και την ένωση
Μες στο χάος- εκτείνεσαι
Για να σ’ εντείνεις
Και να φτάσεις στην έκσταση
Είσαι το σώμα
Πλάι σε ένα άλλο σώμα
Που φιλοσοφεί
Γιατί θέλει ν’ αγγίξει


*Από τη συλλογή «Ληθόστρωτο», εκδόσεις Εκάτη.

*Από το http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Enteykt/63/7.html