I

Εκεί έξω
Στους βοερούς δρόμους της πόλης
Στα λεωφορεία και στα υπόγεια τρένα της
Στα διαμερίσματα και στα γραφεία της
Στους χώρους δουλειάς και στον ελεύθερο χρόνο της
Στις πλατείες και στους πεζοδρόμους της
Στο φως και στο φωταγωγημένο σκοτάδι της
Στη θορυβώδη σιωπή και στη σιωπηλή απόγνωσή της
Παντού ο ίδιος αδιαπέραστος ίσκιος
Πλανάται και απαντάται
Ανθρωπόμορφος και πολυσύχναστος
Ο μουγκός σφυγμός στις φλέβες του
Πάλλεται ζωηρός
Με τους καθημερινούς ανθρώπινους μόχθους

II

Ολημερίς κι αποβραδίς
Στην κοιλάδα του θανάτου σπέρνουμε
Για να θερίζουμε με τα χέρια μας
Τα ίδια τα σώματά μας
Γέμισαν κάλους τα χέρια μας
Και το μυαλό μας ρόζιασε ολάκερο
Η μέση μας τσάκισε στα δυο απ’ τη δουλειά
Για να εγγυόμαστε εμείς οι ίδιοι
Πως δε θα βιωθούν τα σώματά μας
Ποτέ ζωντανά

III

Ένας ίσκιος χωρίς σώμα αληθινό
Μας δόθηκε για να ζούμε
Κι ένας κόπος αλλότριος
Και μια προκοπή αλλότρια
Μας σφηνώθηκε
Σα νταβανόπροκα στο κεφάλι
Να μοχθούμε
Να κοπιάζουμε περήφανοι
Και μ’ υψωμένο τ’ ανάστημα!
Ενώσω σερνόμαστε κατάχαμα
Ασώματοι και ημιθανείς
Στην κοιλάδα του θανάτου
Στον ίσκιο του θανάτου μεγαλώσαμε
Και γίναμε τα μονάκριβα παιδιά του

IV

Τίποτα εδώ δε στεριώνει,
Δε ριζώνει, δεν ανθίζει
Όλα μαραίνονται κι αργοσβήνουν
Μέσα στις πλήθιες γλώσσες της Σκιάς που
Πρωί βράδυ μάς γλύφουν κατάσαρκα

V

Στις ανηφοριές και τις κατηφοριές
Αυτής εδώ της αλλότριας ζωής
Έχουμε ένα αόρατο σχοινί
Στο λαιμό μας περασμένο
Που μας τραβάει μπροστά,
Πάντα μπροστά!
Και δε μας επιτρέπει
Να βλέπουμε τι συμβαίνει
Μέσα κι όξω μας
Απλά κοιτάζουμε αποσβολωμένοι
Από την κεκτημένη ταχύτητα
Τα τοπία γρήγορα ν’ αλλάζουν
Ερήμην μας

VI

Και δε βλέπουμε τίποτε
Δεν εννοούμε τίποτε
Παρά ένα αδιαφοροποίητο γκρίζο
Μια άλλη απόχρωση της ζοφερής Σκιάς
Που μας έχει βάλει στο στομάχι της

VII

Σ’ αυτόν εδώ τον ανήλιαγο
Κόσμο των Σκιών
Τα φιλιά που δίνουμε και παίρνουμε
Τα χάδια που ανταλλάσσουν
Τα σώματά μας
Μαραίνονται ακαριαία
Και πέφτουν νεκρά
Στα πόδια μας
Για να ποδοπατηθούν βιαστικά
Στους δρόμους της Νεκρούπολης
Σαν ξεραμένα γαρίφαλα
Απάνω σ’ ένα νεκρώσιμο στεφάνι
Που βιαίως ξεριζώθηκαν
Απ’ το ζωτικό τους κλωνάρι
Τα σώματά μας στον ήλιο
Δασκαλεύτηκαν να ραγίζουν
Και στα νεύματα των περαστικών ανέμων
Τα πέταλά τους να σκορπίζουν

VIII

Εκεί έξω
Μοναδική συνάφεια
Στην Πόλη των Νεκρών
Που την κατοικούμε
Και την πληθαίνουμε
Το προμήνυμα της Σκιάς
Και το ριζικό του Θανάτου
Μας βαστούν απ’ το χέρι
Σαν αφοσιωμένοι κηδεμόνες
Και μας πηγαίνουν
Και μας φέρνουν
Όλους μαζί
Κι όλους χώρια
Στις κατακόμβες

*Από τα “Τέσσερα Ποιήματα για την ξένη και φορτική ζωή μας”.

Η τελευταία λέξη του Αντζιολίλο
Ζερμινάλ! Το πεδίο του Άρεως οργώνεται,
σκληρό το ατσάλι που σκίζει τη γη, καυτή η ανάσα
των μεγάλων βοδιών που τραβούν υποκύπτοντας
στη βουκέντρα αυτού που τα οδηγεί στο χωράφι του Θανάτου.
Ζερμινάλ! Δράκου δόντια τώρα σπέρνονται, λευκός και τραχύς ο σπόρος που
πετάει ο φυτευτής, όμως δεν πρόκειται να δρέψει γρήγορα τη σοδειά του· πατάει
πάνω στις γρόνες του Θανάτου και δεν προσέχει.
Ζερμινάλ! Λουλούδια τώρα ανθίζουν
μακριά στο πεδίο του Άρεως σε πλουμιστές σειρές·
με άγριες πολεμικές ιαχές, τώρα η γη θάλλει κι αντηχεί.
Στον τάιρο του ο φυτευτής κοιμάται, και χαμογελάει.

Λονδίνο, Οκτώβριος 1897

*Η νουβέλα του Εμίλ Ζολά “Germinal” (1885) επηρέασε τους αναρχικούς του 19ου αιώνα. Ο Μικέλε Αντζιολίλο ήταν ένας νεαρός Ιταλός αναρχικός που αποδοκιμάζοντας την πρακτική της ισπανικής κυβέρνησης που φυλάκιζε και βασάνιζε τους πολιτικούς της αντιπάλους χωρίς δίκη, πυροβόλησε και σκότωσε τον πρωθυπουργό της Ισπανίας τον Αύγουστο του 1897·
Η λέξη Germinal προέρχεται από τη λέξη germ: βλαστός: ανοιξιάτικος μήνας του γαλλικού επαναστατικού ημερολογίου.

Tα αρώματα της βρεγμένης γης δεν είχαν αλλάξει, ούτε οι ήχοι του αέρα και των κλαριών όταν χορεύουν απαλά, και τα χρώματα έμεναν πιστά στην ίδια απόχρωση. Όλα ήταν ίδια, εκείνος το ήξερε αυτό˙ τα αρώματα και οι ήχοι και τα χρώματα δεν του άφηναν περιθώριο να αμφιβάλλει.

Η σκέψη του ήταν μπερδεμένη εκείνη τη στιγμή. Στο μυαλό του υπήρχαν οι λέξεις ‘‘τα αρώματα’’, και οι λέξεις ‘‘και οι ήχοι’’, και οι λέξεις ‘‘και τα χρώματα’’, και οι λέξεις ‘‘δεν έχουν αλλάξει’’, και μετά υπήρχε η λέξη ‘‘όμως’’. Εκείνος τρόμαξε από τη λέξη ‘‘όμως’’, και κατευθύνθηκε γρήγορα σ’ εκείνη την άγνωστη ήπειρο που αποκαλούμε άγαρμπα ‘‘καρδιά’’, κι εκεί συνάντησε πάλι τον ορισμό που ποτέ δεν βρήκε λέξη, και προσπάθησε να τον καθρεφτίσει˙ πρώτα στις λέξεις ‘‘τα αρώματα’’, στις λέξεις ‘‘και οι ήχοι’’, και στις λέξεις ‘‘και τα χρώματα’’- έπειτα στα αρώματα, στους ήχους, και στα χρώματα. Προσπάθησε, και ήταν μια γενναία προσπάθεια, ή ίσως απελπισμένη (υπάρχει διαφορά;).

Τώρα η προσπάθεια είχε τελειώσει. Γονάτισε, αγκάλιασε τον σκύλο του.

Μύρισε το βρεγμένο τρίχωμα του σκύλου. Τον αγκάλιασε ακόμα πιο σφιχτά. Τον κοίταξε στα μάτια. Ο σκύλος περίμενε˙ δεν ήταν πρώτη φορά που το στοργικό πλάσμα με την απρόσεχτη ουρά θα άκουγε ένα μυστικό από εκείνον.

Ο σκύλος είχε χαμηλώσει τα περήφανα αυτιά του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα άκουγε ένα μυστικό από εκείνον, δεν ήταν η πρώτη φορά που το μυστικό που θα άκουγε δεν θα έφτανε ποτέ σε άλλα αυτιά. Όμως (Θεέ μου αυτή, αυτή η καταραμένη λέξη), ήταν η πρώτη φορά που άκουγε την ανάσα εκείνου τόσο τρομαγμένη.

Έσφιξε τον σκύλο στην αγκαλιά του. Μύρισε το βρεγμένο τρίχωμα του. Ψιθύρισε τις συλλαβές ντροπιασμένος, προσέχοντας να ειπωθούν τόσο απαλά ώστε να μην είναι βέβαιο αν κάποτε ειπώθηκαν.

‘‘Δεν νιώθω τίποτα πια.’’

*Το κείμενο αυτό έχει δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα του συγγραφέα, όπου μπορείτε να βρείτε περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου στο http://www.alexantonopoulos.com

BY NYSSA BOOTH

This October, Australia’s largest performing writers program, Word Travels’ Story Fest, is taking on the international conversation surrounding refugees. For most Australians it is impossible to understand what it is like to have to flee your home country, blinded to what the future may hold.

Through the power of creative writing, Story Fest provides a voice to those who have transformed their challenges into influential stories, and is a platform to discuss past experiences with passion, vulnerability and raw authenticity.

The weekend extravaganza will consist of multiple poetry slams, forums, discussions and a special event entitled Writing Through Fences, which will open the Australian Poetry Slam National Final at the Sydney Opera House.
Featuring three refugee poets who sought asylum in Australia, Writing Through Fences is sure to spark heartfelt discussion among the audience and other competing poets. “You will hear from people who have travelled through the darkest places in the human psyche and have found poetry to guide them to sunlight,” said Creative Director of Word Travels, Miles Merrill.

Hani Aden is a Somali writer, who wrote from Christmas Island where she was held for 13 months. During her time in detention, Aden reached to poetry as an outlet to express her emotion and pain. “I thought expressing myself through the power of poetry and storytelling was the only way many of us could walk free in this land,” she explained. Aden is performing alongside Yarrie Bangura, a young refugee, who as a child fled civil war in Sierra Leone; and Kaveh Arya, who fled Iran and became a refugee in Turkey, until he and his family migrated to Australia in 1995.
Continue reading →

ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΕΛΑΪΔΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Εμείς, τα κελαηδίσματα των πουλιών
έτσι, πολύχρωμα, έτσι
Εμείς δροσιά κι επιρροή
Sweet Magic
αμύγδαλο κρυφό.

Εμείς, τα κελαηδίσματα των πουλιών.

ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΩ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ

Μπορείτε να πάτε να ψάξετε
στις άλλες περιοχές του φυτού
Όποιος ξέρει
Κανείς δεν ξέρει.

έρευνα
μόνο
Πάρτε απορριμματοφόρο!

ΤΑ ΜΑΤΟΚΛΑΔΑ ΣΟΥ ΛΑΜΠΟΥΝ

Κεφάλι
ρολόι
Πεδίο λουλουδιών.
Τα βλέφαρα είναι
Αγάπησα την εγγραφή.

(Καρδιά και λογισμικό μου
έχουν καταστραφεί…)

Τα μάτια σου, τον αδελφό σου
Crazy
κτύπος της καρδιάς.

ΒΑΡΚΑ ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ

Το σκάφος στην παραλία (δύο φορές)
δοχείο του ρυθμού υακίνθων
και το Βασίλειο

59 πενήντα πέντε
δράση
και φιλιά
Ω, γλυκιά μου αγάπη

ΑΡΝΑΚΙ ΑΣΠΡΟ ΚΑΙ ΠΑΧΥ

Πρόβατο
και
πάχους
και
λευκό
Μητέρα απόψυξης
Και έτσι-
Γρασίδι και τρέλα.

Σ’ ΑΓΑΠΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΩΡΑΙΑ

-Ι-
Σ ’αγαπώ γιατί είσαι όμορφη
Σ ’αγαπώ, σας αγαπώ όλους πέρα από τον κόσμο

εκκίνηση

Κλείστε αυτό το παράθυρο
Μετατρέψτε τις φωτογραφίες σας
Μπορείτε να δείτε το μαχαίρι;

-ΙΙ-
Καθαριότητα
Πράγματι,
Σ ’αγαπώ
Η αγάπη
Μπορεί.

Με εκτίμηση

Το μυαλό σου
Φωτογραφίες.
Μαχαίρι.

ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ ΣΤΟ ΑΦΤΙ

Σκελίδες αυτιών
ως προς τις δεξιότητες,

Άδειες τσέπες έχει
η γεμάτη καρδιά μου

Τρέχα
να πιάσεις το αυτί
Γαρύφαλλο
μεταξωτό των διακοπών

Σφίξιμο σε στήθος δόνησης
χορδές.

ΠΩΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΤΑΝΤΑΪΣΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ
(στην Εποχή του Google)

Παίρνουμε μερικούς στίχους πασίγνωστους. Ο Σεφέρης ή ο Ελύτης προσφέρονται, του λόγου μου προτιμώ το “μου χαρίσαν λουλουδάκια σε δυο κόκκινα γλαστράκια…” αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιττα.
Το λοιπόν:
Τους περνάμε σε μια μηχανή μετάφρασης, το Google translation φέρ’ ειπείν. Μεταφράζουμε από τα ελληνικά στα σουαχίλι, από σουαχίλι σε ισλανδικά, από ισλανδικά σε ταμίλ, ίγκμπο, γιορούμπα, τουρκικά, ιταλικά, τελούγκου, χμερ, γερμανικά, αλβανικά, ζουλού κ.ο.κ.
Αν θέμε, κόβουμε κιόλας το στίχο σε δύο ημιστίχια, κατά προτίμησιν (εγώ) όταν επεξεργαζόμεθα τα ιαπωνικά είτε τα ταγκουτζαρατικά.
Χρήσιμο κουμπί η αυτόματη αναγνώριση γλώσσας (μεταξύ μας αυτό).
Άλλο χρήσιμο κουμπί (αυτό, για προχωρημένους) το “Κάντε κλικ για επεξεργασία και προβολή εναλλακτικών μεταφράσεων”, ιδίως σε γλώσσες που δεν γνωρίζουμε.
Τέλος, από τα περσικά ή τα ουρντού μεταφράζουμε πάλι στα ελληνικά* – κι’ έτοιμο το ποίημα.

(*) καλό είναι κάθε τόσο να επαναλαμβάνεται αυτή η ενέργεια, κάτι καλό μπορεί να έχει προκύψει στο μεταξύ.

Υ.Γ.: Πάντως, συμβουλή: Μην το παρακάνετε, 5-6 γλώσσες αρκούν.

Ανθρωπολογία

Τι διαφορά έχει
το αλήτικο χαμομήλι
η άγρια παπαρούνα
το ξερό χαμόκλαδο
όλα αυτά στα βάζα
από τα εκθέματα στα μουσεία
από τους πίνακες
με τα κυπαρίσσια
από κεριά που λιώνουν
σε μανουάλια
Αν θες πες
από άδεια μελίσσια
από άδεια θρανία στο σχόλασμα
υπονοούν το τέλος
μα εγώ ζω ακόμα
Άπειροι πρόσκαιροι θάνατοι
ξεβράστε τα νερά στις παραλίες
και τραβήξτε τα νερά
μέσα πάλι
αφήστε την άμμο
τη νεκρή πέτρα
αιώνιους μάρτυρες
Αφήστε έναν άνθρωπο μάρτυρα
κι αυτός θα ομολογήσει
πόσο όμορφοι ήταν
μέσα στα μωβ τους
Ήταν όμορφα τα σύννεφα
Αφήστε τον μόνο μάρτυρα
Δείξτε του έλεος
κι αυτός θα μαρτυρήσει
Αφήστε έναν άνθρωπο μάρτυρα `

***

Η υπόσχεση

Αυτό που με τραβάει
στον έρωτα και στο θάνατο
είναι αυτό που σε κάνει
να μελετάς το τραύμα
Το αγριεμένο πλήθος
σε μια στιγμή ησυχίας
κοιτά τα κουφάρια σφαγμένων
από σφαγή τιμωρίας
Η κυρία θεολογία θέλει
να γράψεις χίλιες φορές
«Κύριε ελέησόν με»
Η κυρία ζωολογία θέλει
να κρεμαστείς σα σε σφαγείο
στη βιτρίνα ενός χασάπικου
και η μύγα να ρουφάει το αίμα
Κυρίες καλές
αιμοδιψείς και αιμοσταγείς
σαν άνθρωποι
Αυτό που με τραβάει
στον έρωτα και στο θάνατο
είναι η ελπίδα η δικιά σου
που την κρατώ στα χέρια
και την πνίγω `

***

Άνοιξη

Αν κοιτάξεις στην καρδιά σου
πράγμα που δεν γίνεται
θα δεις βομβαρδισμένα τοπία
είναι σαν να βλέπεις τα κοσμήματα
αρχαίων γυναικών στα εκθέματα
των μουσείων
Κι αν κάτι βλασταίνει
ανάμεσα στις πέτρες
είναι η άγνοια
είναι η απειρία
είναι η θέληση και
η αθωότητα
που ξημερώθηκε
«και καθώς έφευγαν οι μέρες
οι νύχτες απλώς χάθηκαν»
γιατί ό,τι αρχίζει
βραδιάζεται
αυτό που μένει
είναι τα κτερίσματα
στους τάφους
τα ίχνη από τα τείχη
και οι περικνημίδες
των όμορφων στρατιωτών
οι κνήμες οι κώμες
τα όμορφα σπίτια
χάθηκαν σε κάποια
αρχαία μάχη
τόσο παλιά όσο και σημερινή
μέχρι η θηλυκού
γένους ποίηση να σφυρίξει τη λήξη
κάθε ανθρώπινης φιλοδοξίας
και τα βουνά γίνουν νταμάρια
και οι θάλασσες αποστραγγιστούν
θα σας εξοντώσω `

***

Κονσέρβα «ο παράδεισος»

Συμπύκνωση της μνήμης
σε ένα σημείο της στίξης της ζωής
Παράλογα ψάρια μέσα στη λίμνη
γελούν αρρωστημένα με το χάλι μου
Γέφυρες από το τίποτα στο κάτι
ποτάμια από τα βουνά στη θάλασσα
Παράλογοι πύργοι από τη γη στον ουρανό
Χρώματα γαλάζια και πράσινα
μιας σαραντοποδαρούσας
Συμπύκνωση της ζωής
ζωικής φυτικής σε κονσέρβα
με όλες τις γεύσεις
Ένας παράδεισος σε μια κονσέρβα
Να ταΐσω τα παράλογα ψάρια
να τροφοδοτήσω τη θλίψη μου `

***

Αίθουσα αναμονής

Ένα άσυλο ανθρώπων
ανθρώπων σε καταστολή
υποστολή αισθήματος
μια τσιμεντένια πλατεία
δίχως σκιά και
τα παιδιά μουδιασμένα
έχουν παρατήσει
τα παιχνίδια τους
στον ήλιο
Ένας βάλτος
ένα μουσείο από
γαλάζια κύματα νεκρά
νεκρό τσουνάμι
Κάτι υπόγειο υπάρχει
στους υπονόμους
Αναρριχώμενες βοκαμβίλιες
σπάνε τα καπάκια
των αποχετεύσεων
Μέσα στο ποτήρι
ανακατεύεις μουδιασμένα
λίγο βύσσινο
ζάχαρη και νερό
χώμα και πάχνη
υποθαλάσσιος σφυγμός
Όταν έρθει το κατάλληλο
φως
τότε ο φωτογράφος
των ματιών μας
θα δικαιώσει
παγιδεύοντας το
τέλειο πλάνο
στον τρύπιο φακό
το τρυφερό φως
που βρίσκεται
μέσα μας
και ο προβολέας σκηνής
θα ανοίξει
και η ομορφιά αυτού
του κόσμου
θα ξεχυθεί
θα κατακλύσει
θα νικήσει αυτή
τη ζοφερή και
άρρωστη με απoφορά
νύχτα που απλώνεται
στις στέγες των
σπιτιών μας

*Από τη συλλογή “Κυκλική Διαδρομή”, Εκδόσεις “Φαρφουλάς”. Εδώ τα ποιήματα αναδημοσιεύονται από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/28619/index.html

ΙΙΙ. Να σας πω μια Καλημέρα ήθελα!
Να διορθώσω το σύνθημα αμέσως μετά /η ζωή είναι αλλού/

Εγώ νομίζω πως η ζωή ήταν εδώ.
Κι έφυγε νύχτα.

Να είμαι συνεπής προσπαθώ και ευπροσάρμοστη.
Να διατηρούμαι καθαρή αλλάζοντας ρούχα και συνθήματα.
Με τρόπο σώφρονα να αγγίζω.
Στην συμπόνια εξασκούμενη αδιάκοπα
Με τρόπο κόσμιο.
Να γίνω απόκοσμη.
Αφοπλίζοντας τους κακούς
ποιος θα πολεμήσει το κακό όμως;

Εγώ ακόμα λύκος δεν έγινα.
Ως εκ τούτου μηδέν κοπάδι.
Καμμιά υπακοή στον αρχηγό. Νυστάζω τα βράδια
και δεν βγαίνω για την λεία μου.
Γιατί λύκος ακόμα δεν έγινα.

Γι’ αυτό αν κάποιος με χτυπήσει φιλικά στον ώμο
θα αποκριθώ στρέφοντας το κεφάλι
ξεπέφτοντας σε μια σκυλίσια ευαισθησία.

Ἂς βασιλεύῃ μόνη ἡ ἀγάπη, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀνάγκη στρατοῦ ἢ φυλακῶν.
Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης

Τριάντα χρόνια
ταξίδι στην καταστροφή
έλα, χόρεψε μαζί μου
ένα τελευταίο πένθιμο χορό
ο κόσμος που φτιάξανε
βυθίζεται στο ψέμα
οπλισμένο το χέρι τους
τραυματίζει την καρδιά μας

τριάντα χρόνια
με τρελές αναμνήσεις πορεύομαι
έλα, χόρεψε μαζί μου
ένα τελευταίο ερωτικό χορό
ο κόσμος που θα φτιάξουμε
θα χαίρεται με την αλήθεια
οπλισμένο το χέρι μας
θα τραυματίσει την καρδιά τους

τριάντα χρόνια
ταξίδι στην παρακμή
κι ακόμα να μάθω
πως δεν έχουν καρδιά
ο κόσμος λένε δεν αλλάζει
εμπιστοσύνη έχουν τυφλή
στο αόρατο χέρι της αγοράς
είπαν, πως δεν πιστεύουν σε θεό

τριάντα χρόνια
μόνος στην πόλη γυρίζω
σε ψάχνω σε άγνωστους τόπους
σε τοπία τραγωδίας και μαχών
κι όμως αλλάζει ο κόσμος
αυτοί πρώτοι το τόλμησαν
ας κάνουμε κι εμείς την αρχή
πιάσε το χέρι μου

έλα, χόρεψε μαζί μου
ένα τελευταίο πένθιμο χορό
έλα, και δεν αντέχω άλλο
να βλέπω μικρά παιδιά
να πνίγονται στο Αιγαίο.

Η νόσος των δυτών χρειάζεται πάντα μια κρούστα αμφίεσης
Μη περατή ορατότητα και μια κρυστάλλινη επιφάνεια
Ανάδευσης
Ενθάρρυνσης και πνιγμού
Αναδίπλωση της αναπνοής
Μια κατακόρυφη καταβύθιση
Μια πνοή συρίττουσα
Ενα βάθος βυθού γεμάτο
Διακυμάνσεις κοιλάδες οροπέδια
Πλάσματα εξωτικά
Το φεγγάρι να διαθλά τον ήλιο
Σε στρώσεις
Διαζώματα ψυχρότητας

Μια άβυσσο τραβηγμένη στα όρια
Του κενού
Στον πιο γεμάτο κατακρημνό της
Στερεότητας
Την σιωπή που θ’αναδύουν υπερηχητικά
Ταξίδια
Τον βόμβο της χελώνας
Το σαλάχι
Το ναυάγιο
Τον θησαυρό
Τη σάρκα να γίνετα βορρά
Εξευγενισμένων πλασμάτων
Η νόσος της κατάδυσης
Εμπεριέχει νερό
Ασύμφορο
Δαιδαλώδες
Μπλε
Πράσινο
Μαύρο
Διάφανο
Λαδί
Σχεδόν μωβ
Σχεδόν υπέρηχο
Υπέρχρωμο
Γεω φυσικό
Αλμυρό
Αφηγηματικό
Σχεδόν
Αφύσικο
Η παραμονή στο βάθος
Είναι κυκλοτερής
Η αναπνοή το ίδιο
Η στρόφιγγα του κοχυλιού
Η διαπλάτυνση του πτερυγίου
Η συγχώνευση του σώματος
Μέσα στο σώμα
Η έλλειψη γλώσσας φωνής
Τρομακτική πιθανότητα
Για στέρεο λάθος
Η κίνηση
Η στερεότητα
Η απομάκρυνση
Οι υπόγειες σήραγγες
Η εξάλειψη απόστασης
Βαθύ σκούρο σχεδόν ανύπαρκτο
Έρχεται το χρώμα ενός χαλαζία
Να σημάνει ξημέρωμα
Σε έναν χώρο που ο χρόνος
Κινείται σε κύκλους
Και σε απουσία ανθρώπου
Και στο συλλάβισμα
Ενός φυσητήρα
Κήτος ξεβρασμένο σε θάλασσα
Προκαλεί λόφο απορίας
Και δέους
Δεν παραμένουν οι αποστάσεις
Παρά μόνο στο άκουσμα
Μιας κατάρρευσης
Που έρχεται σιγά σιγά
Με την άνοδο
–
Αναπνοή