.από μεγάλο ύψος

ποιος ο εαυτός μου
μέσα στα φθινόπωρα
να’ χει δικό του τάρταρο
εάν το επιθυμεί
ποιος ο εαυτός μου
να πέφτει
στα χέρια στα πρόσωπα
μεγάλο το κυνήγι,
να λέει:
χορτάσαμε
κι απόψε
χρήση.

***

.θα ήθελα

έρωτας παρακείμενος
ως διαπέρασε ενώπιόν μου την υαλόπορτα
ματώνοντας ξεματώνοντας
το ψάρι στο τηγάνι
ματώνοντας ξεματώνοντας
την αλήθεια στο πιάτο˙ φευ! προσέκρουσα
κι έκτοτε
ασκήθηκα να τραμπαλίζομαι
ανάμεσα στα σώματα.

*Από τη συλλογή “.ο εαυτός ήχος”, εκδόσεις Εξάρχεια 2013.

– Ενθάδε κείται

Μόνο εσύ θα ερχόσουν αν μπορούσες.
Το ξέρω
το ξέρω ότι προσπάθησες.
Ακούγονταν οι οιμωγές σου στο πηγάδι του χρόνου
κι εγώ μόνος να πίνω και να καπνίζω ασταμάτητα
με μίσος να σκέφτομαι τα πρόσωπά τους
με αγάπη να αποζητώ το δικό σου
στους βυθούς της νιότης
στο χώμα που υποδεχόταν πτώματα χιλιάδες
ανθρώπους και δέντρα σπασμένα.
Μα τί σημασία έχει αν δεν είμαστε μαζί αυτή την ώρα;
Ποιοι λόγοι μας κρατούν ενωμένους να θυμάσαι
και μην ανοίγεις πια την αγκαλιά σου.
Θάψε την στον κήπο
-φέρετρο, του χρόνου το κουφάρι-
και για στεφάνι θέσε τις υποσχέσεις μας.
Και άκου
άκου με προσεκτικά:
γράψε ένα «ενθάδε κείται» για καλό και για κακό.

***

– Προσοχή

«Προσοχή στο κενό ανάμεσα σε ζωή και επιβίωση»
κραύγαζε το ηλεκτρόφωνο.
Άκουγαν οι επιβιώνοντες;
Μήπως τυχόν οι ζώντες ακούνε;

***

– Ό,τι

Ό,τι ανεβαίνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα
σκοτεινιά και λάμψεις Θανάτου.
Ό,τι ακουμπά τη γλώσσα μου
συνήθειες κακότροπες και ιδιοτροπίες γέννας.
Ό,τι ακούγεται στα αυτιά μου
κραυγές άδικων χαμών.
Ό,τι με συμπονά
έρπει σαν πτώμα.
Ό,τι με συνεπαίρνει
απότομα γκρεμίζεται.
Ό,τι στέκει σίγουρο
καταστρέφει το μέλλον μου.
Ό,τι σκέφτομαι
διστακτική ονειροπόληση.
Ό,τι με φέρνει ως εδώ
αναπόληση των περασμένων. Άραγε
πόσος χρόνος απομένει μέχρι το τέλος;

* Ο Ελευθεριακός διατηρεί τα ιστολόγια Ελευθερία Ή Τίποτα στο http://eleftheriahtipota.blogspot.com/ και Σκοτάδι και Φως στο http://skotadikaifws.blogspot.com/

*Τα ποιήματα αυτά τα πήραμε από εδώ: http://toparathyro.com/2015/05/16/%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Scintilla song, Raindrops

Καπνισμένο τοπίο
Ξεχασμένος πίνακας
Αυτόχειρας ζωγράφος
Οι καμινάδες δραπετεύουν στον ουρανό
Χλωμά τραιντάφυλλα στο βάζο
Ένα πιάτο καταφύγιο κατσαρίδων
Σπίτι. Τα κεραμίδια τσακισμένα
Ένα στόμα.
Λέξεις στη γκιλοτίνα.
Μισοτελειωμένο γράμμα σε αποσύνθεση.

…

Ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
καλύπτουν τα βήματά του
Σε είδα να προχωρείς μόνη,
με ματιά μακρυνή
στο θαμπό καθρέπτη της ασφάλτου
Η γρήγορη βουερή βροχή έλουσε τον έρωτά σου
Ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
ασχήμηναν τα όνειρά σου.
Η γλοιώδης άσφαλτος σε πήρε μακρυά
για μια γαλήνη άπιαστη, αιώνια
Στέκομαι με την ματιά μου την τρελλή
να σ΄ αναζητεί
Τα τρεμουλιασμένα χέρια μου ψάχνουν
να σ’ αγκαλιάσουν
Ένα πουλί ήρθε και έκατσε κοντά μου
Έκανα να τ΄ αγγίξω
και κείνο πέταξε για μέρη άγνωστα.
Ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
ακούω τα βήματά σου
Έλα αγαπημένη μου πάμε
Είναι άσχημα εδώ για μας
Έλα… Έλα γρήγορα
να προλάβουμε τον αγέρα
Σε ρυτιδιασμένα πεζοδρόμια
σκόνταψαν τα όνειρά μας.

*Από τη συλλογή “Εκπέμπουμε στους αναρίθμητους σκλάβους ανά δευτερόλεπτο”, ανεξάρτηση έκδοση.

…
όσο καιγόμασταν
στον πυρήνα μιας φωτιάς μέσα στο κέντρο
χορεύαμε παράλληλα τον πιο άγριο χορό.
και όσο οι κοινωνοί της αφθονίας
ψευδοευτυχείς καταναλώνανε αλκοόλ μέσα στα μπαρ
κόκκινο κρασί πίναμε εμείς
απ’ το μπουκάλι κατευθείαν του Διονύσου
και κοιτάγαμε από το ύψωμα τη θέα
νομίζοντας για μια στιγμή
η πόλη αυτή ότι είναι πλέον για εμάς.
και χορεύαμε
χαρούμενοι απ’ αυτή την εικασία.
χορεύαμε πάνω απ’ την πόλη
σαν το μέλλον να έρχεται από εμάς
από μέσα μας
και ν’ αγκαλιάζει αυτή την πόλη
που σιχαθήκαμε τόσο
όσο αγαπήσαμε
άναρχοι αγγελιαφόροι
διονυσιακοί
είμασταν το βράδυ εκείνο
…

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν” (19 ποιήματα της Λίνας Φι και 8 σχεδια της orgbalmaria), εκδόσεις προςποίηση http://prospoihsh.blogspot.gr

Μες σε μια κόλαση παθών – έργο δικό του –
Όταν βάρος φρικτών κι ανήθικων εικόνων τον πλακώνει:
Άλλη καρδιά ποτέ σαν την δική του δεν υπήρξε
Από αδύναμες ορμές τόσο γοητευμένη
Κι άλλη καρδιά απ΄ το Θεό τόσο βασανισμένη –
Τα χέρια τα λιπόσαρκα κι αλύτρωτα
Στον ουρανό σηκώνει
Δεόμενος.
Όμως την παθιασμένη, οργιαστική του προσευχή
Μόνο μια δίψα ακόρεστη τυραννική ορίζει,
Κι ή έξαψή της εισορμά
Και πέρατα απόκρυφα διασχίζει,
Μα ούτε
Και του Διόνυσου η βακχική ιαχή
τόσο δαιμονισμένα δεν ηχεί,
Σαν όταν η μαρτυρική του η κραυγή,
Μες σε θανάσιμη έκσταση και λύσσα που αφρίζει,
Εκπλήρωση απαιτεί: Εισάκουσόν με, Μαρία!

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Από το http://www.poiein.gr

ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ

Είναι ένα μυαλό
Αφημένο στο τραπέζι
Άθιχτο
Μια καρδιά
Κι αυτή άθιχτη
Κι ένα σώμα
Δυο μέτρα απ’ τα χέρια σου
Βαθιά θιγμένο

***

ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ

Πόδια, για πού το βάλατε;
Ποιες προσδοκίες φορέσατε
Ψηλές
Πάνω σε αυτό το
Παραιτημένο πλακόστρωτο
Που σας μαγκώνει;
Πού πήγε η φυσικότητα
Ο ένστικτος ρυθμός σας
Το ξάφνιασμα του ξένου
Και με δυσφορία περνάτε
Σαν να το ξέρατε καιρό;
Σε ποιες άγριες ομορφιές
Ζητάτε να βγείτε, πόδια;
Αυτό το δειλινό
Μειδιώντας μπροστά στο αταίριαστο
Σας βρίσκει από παντού

Τα κύματα στα γόνατα,

στο χέρι η ομπρέλα

κι η βάρκα μόνη στη στεριά,

ναυαγοί τόσοι λυγμοί

αγγίζουν την ανάσα

με άνισες θυσίες,

απρόσεκτα γέλια στα σύννεφα

ξεχνάνε σκαλοπάτια

και σβήνουν στο υπόγειο

(ποιος ξέρει αν θα βρέξει;)

δεν επιστρέφουν αλώβητες

πρωί οι προσδοκίες,

σαν γέρασαν απρόσμενα

χώμα, νερό και πέτρες

(ποιος στ’ όνειρο θ’ αντέξει;)

*Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ στη διεύθυνση http://frear.gr/?p=9851
Φωτογραφία: Anji Jonhston.