ο πατέρας στη κεφαλή
όλοι σιωπηλοί
ηρεμία και αγάπη
αγάπη πολλή
να φας αγάπη
μέχρι η κοιλιά σου να χορτάσει
για το καλό σου
παιδί μου
σπλάχνο μου
ζωή μου
ο σκύλος παρακολουθεί
τι ευτυχισμένη στιγμή
πόσο θα ήθελα το πιάτο μου
να εκσφενδονιστεί
στον απέναντι τοίχο
με τις φωτογραφίες από τις διακοπές
το 1994
θυμάμαι λίγα
σα να μην ήμουν εκεί
και όμως ήμουν
μητέρα
View original post 73 more words
τύλιξε τα χέρια του ήρεμα γύρω από το λαιμό
άναψε το προτελευταίο τσιγάρο
πόσο μακριά του φάνηκε τώρα το περίπτερο
πόσο μακριά ήταν όλα τα περίπτερα της πόλης
καθώς η ανάσα του λιγόστευε
θυμήθηκε τις τελευταίες τους κουβέντες
υπόσχομαι της είχε πει
να κλαίω όταν θα κλαις
και υπόσχομαι ακόμα
να συνεχίσω να κλαίω όταν εσύ θα γελάς
εκείνη δεν απάντησε
της ξέφυγε μόνο ένα πνιγμένο χαμόγελο
άλλαξε το σταθμό στο ραδιόφωνο
ανακάτεψε τα παγάκια στη λεμονίτα της
κι ύστερα ντύθηκε αργά και βασανιστικά
τελευταία τους κουβέντα το πνιγμένο της χαμόγελο
κι έτσι τώρα εκείνος τύλιξε τα χέρια γύρω από το λαιμό
άφησε ένα τελευταίο τσιγάρο άκαπνο να τον θυμίζει
και αποφάσισε να φύγει έτσι πνιχτά
όπως έφυγε χθες εκείνη
με το άρωμα που αφήνει στον αέρα ένα χαμόγελο πνιγμένο
και με την κραυγή που αφήνει στο δωμάτιο μια απόγνωση πηχτή
φωτογραφία: niwse
και
όλοι
να φωνάζουν:
σώσε
εμένα
~
κρεμάστηκε
από την
ψυχή του
και κατέβηκε στην κόλαση:
~
δυο
μέρη θεού
και ένα διαβόλου
~
τους
έσωσε όλους,
έναν
προς ένα
~
και μετά,
τα δόντια πολλαπλασιάστηκαν,
δεν
πρόλαβε,
~
τον κατάπιε
η ρωγμή
που τα γέννησε,
~
(alexmil) ©
artist: Anton Semenov
https://www.youtube.com/watch?v=zJ10Gvl3Y-s&index=19&list=RDxAI2W-PuYVY
ΑΣΚΗΣΗ ΟΜΙΛΙΑΣ
ας μιλήσει κάποιος γιατί δεν μιλάς
διστάζει να της μιλήσει τώρα μπο-
ρείτε να μιλήσετε αποφεύγει να του
μιλήσει προτιμώ να μιλήσω αργότε-
ρα συνέχιζε να μη μιλά έχουμε καιρό
να μιλήσουμε είπε αν του είχε μιλήσει
έγκαιρα θα πούμε πολλά όταν συνα-
ντηθούμε δεν καταλαβαίνω τι μου λες
μιλούσε χωρίς ν’ ακούγεται να μου το
πεις ξανά ο θόρυβος σκέπαζε τις ομι-
λίες ποιος το είπε αυτό μίλησε μου
***
ΤΑΣΕΙΣ ΦΥΓΗΣ
να φύγει θέλει να φύγει να φύγει να δεν
θέλει να φύγει όμως δεν μπορεί να φύγει
πώς να φύγει πού να φύγει με τι να φύγει
να φύγουν θέλουν να φύγω να φύγουν να
φύγω θέλω να φύγω να φύγουν θέλουν να
δεν μπορώ να φύγω δεν μπορείς να φύγεις
θέλεις να φύγεις θέλουν να φύγουν όμως
δεν μπορείς να φύγεις να φύγεις να φύγεις
θέλουν να φύγουν θέλω να φύγω να φύγεις
μπορούν να φύγουν δεν μπορείς να φύγεις
να φύγω να φύγει να φύγει να φύγουν δεν
*Από τις «Διακριτικές Μεταβολές» , συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του, 1982-2002, Εκδόσεις, Απόπειρα, 2004.
ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Ζητάνε
Βοήθεια
Κάτω από τις
Μεγάλες ταμπέλες
Και βγαίνουν γιγάντιοι
Λίγο
Μετά μακραίνουν
Μικραίνουν
Χάνονται
Μέσα στην
Ανθρώπινη θάλασσα
Κι έρχεται ένα ακόμη
Ανθρώπινο κύμα
Τους τσαλαπατά
***
Η ΟΥΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ
Δεν έχουν διάθεση
Καμιά για φιλίες, χειραψίες
Κι άλλες κοινωνικότητες
Εγκλωβισμένοι
Στα λαμπρά τους προσόντα
Δεν πιάνουν κουβέντα
Απροσχημάτιστα κρατούν
Αποστάσεις
Βλέμμα πέρα ή μπροστά
Απ’ ανάγκη
Να διαχωρίσουν τη μοίρα τους
Απομεινάρια στο Βερολίνο μετά τους βομβαρδισμούς. Μάης 1945.
Μην κοιτάς.
Ο κόσμος πάει να διαλυθεί
Ο κόσμος πάει το φως του όλο να χάσει
Και στο σκοτεινό του πηγάδι να μας στριμώξει,
Σε κείνο το μαύρο, γεμάτο κι αποπνικτικό μέρος
Κει όπου θα σκοτώσουμε ή θα πεθάνουμε
ή θα χορέψουμε
ή θα θρηνήσουμε
ή θα ουρλιάξουμε
ή θα στριγκλίζουμε
ή θα σπρώχνουμε σαν τα ποντίκια
ξανά να διαπραγματευτούμε
την αρχική μας τιμή.
17 Ιανουαρίου, 1995
*Παρμένο από τη σελίδα της φίλης Αλεξάνδρας Νικητοπούλου στο facebook.
ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ
Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου
κι εγώ.
Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.
Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε.
OLD STREETS
Old streets that I loved and I hated forever
where I walked under the shade of houses
inescapable nights of the return and the city: dead.
I discover my insignificant presence in every corner
wishing that at some time I meet you: lost ghost of my passion
and I.
As I, forgotten and idocile walked holding a flickering spark
in my wet palms.
And I walked in the night and I…
View original post 17 more words
Ποίηση ανάμνηση από φίλντισι
άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι
δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα
ένα βιολί που παίζει μοναχό του
χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς
–όλα τα παλιά γυαλίζω
πεταλούδα που γλιτώνει από τη φωτιά
φωτιά που γλιτώνει από τα νερά
βιολέτες σ’ άσπρο λαιμό
άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
νύχτα στρωμένη τσιγάρα
λέξεις.
*Από το ποίηση ’76 http://www.ashinart.gr
Υπάρχει ο καιρός των νοικιασμένων ανθρώπων
στη σύμβαση διπλωμένων στα δυο
στην πράξη ν’ ανοίγουν διάπλατα το στόμα
το κέρμα για να καταπιούν: Συγχαρητήρια
μου λέει ο μάνατζερ, σημειώνετε πρόοδο
αλλά δεν ξέρετε από διαχείριση ατόμων
θέλει το καρότο, θέλει και το μαστίγιο
Υπάρχει ο καιρός των μηρυκαστικών
που ξέρουν την ενδότερη ηδονή του μαστιγίου
ο στόχος σας είναι να είστε ένα ελατήριο
να κουρδίζετε το νόημα των σωμάτων: εσείς
πρέπει να δρασκελίζετε το σωρό των ημερών
όπου πάνω του κάθεται ένας στόχος, που μας σημαδεύει
*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου. Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr
Παράλογη
μιά υποψία με πειράζει,
κάθε
που η “πένθιμη’ πομπή του επιταφίου
το σώμα περιφέρει του Κυρίου
στις γειτονιές.
Λαός χαριέντως λαμπαδηφορεί
κι ο στρατός – άγημα τιμητικό –
τον ύπνο του φρουρεί ενόπλως!
Τίποτα το παράξενο στο όλο σχήμα
- κι όμως,
κοιτώντας τους φαντάρους,
η κουστωδία έρχεται στο νου μου
κ’ εκείνο το:
κέλευσον ουν ασφαλισθήναι τον τάφον`
λες
και κρατεί, ακόμη ο φόβος ενδεχόμενης αναστάσεώς Του…
