Έτσι που διαλύθηκες σε χίλιες μικρές υποψίες ελπίδας
πάνω στο πετσί της γης και σκόρπισες
σαν τα ζάρια κι έπαιξες μεσ’ στα βράδυα την ορμή σου
προσπάθησα να συναρμολογήσω ό,τι απόμεινε
άρρυθμους χτύπους απ’ αυτούς των εξοχικών δρόμων
άρρυθμα λόγια απ’ αυτούς τους μονόλογους
που επαναλαμβάναμε ταχτικά τις βροχερές νύχτες.
Έτσι που ο ύπνος του μεσημεριού σε πήρε
και σε κομμάτιασε σε χίλια πέταλα
θα βρεις το μονοπάτι της σιωπής
που ξεκινά απ’ το περσινό μανταλωμένο σπίτι.
Η ουσία της φυγής απόμεινε και τριγυρνά στα πάρκα
μα συ ανύποπτη μετράς τις χάντρες του λαιμού σου
κι αν τη Γρανάδα είχες χαραγμένη στο βυζί σου
και τα χαμόγελά σου τυλιγμένα μέσ’ το Νότο
έφυγες ήσυχα από κει που ήλθες για τα ξένα.

Περπατούσα ώρες μέσα στο
μουρμουρητό
της ανθρώπινης ανυπαρξίας
Βλαστημούσα για το χτες,
για το τώρα
χωρίς να ξέρω το αύριο.
Κάπνιζα ταξιδεύοντας στον
κόσμο της μπερδεμένης
και γεμάτης αμφισβήτηση αλήθειας.
Γελούσα κι έκραζα προσπαθώντας
να δώσω θάρρος σ’ αυτούς
που με κοίταζαν.
Σταμάτησα όμως… απότομα!
γιατί το σκοτάδι με είχε ζώσει…
και ο πόνος του δοντιού μου
δυνάμωνε.

Και τώρα τι θα κάνεις
Που τελείωσε το ψέμα
Που άναψαν τα φώτα
Που πρέπει δίχως άλλο
να μπερδευτείς αντάμα
Με το μεγάλο πλήθος,
Που πρέπει δίχως άλλο
Να παίρνεις αποφάσεις
Και να τηρείς τους νόμους,
Που πρέπει δίχως άλλο
Να μάθεις να υπάρχεις
Στο ψέμα της αλήθειας,
Που πρέπει δίχως άλλο
Να μπεις μέσα στη μάχη
Και να κρατήσεις όπλο,
Που πρέπει δίχως άλλο
Να κλάψεις, να γελάσεις,
ΠΟΥ ΠΑ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ
Να παίρνεις και να δίνεις
Να ζεις και να πεθαίνεις

Αθήνα 1980

κι αν ακόμα με θυμάσαι…
Η βροχή προσπέρασε τις παρόδους,
στάλες, υγρές αντανακλάσεις
– η απουσία σου στις εσωτερικές τσέπες.
Η χτεσινή εφημερίδα, το αμίλητο τηλέφωνο
έστησαν πια τα τελευταία σκηνικά της νύχτας.
Έμεινα μουτζουρώνοντας τα λευκά χαρτιά
– με την σβησμένη φίρμα.
Μια ακόμα απόπειρα στην αυτοκτονία του παρελθόντος.

Nυχτερινά Σώματα

Καθώς ανάβουν και σβήνουν οι δρόμοι

Τα μάτια σβήνουν κι’ αυτά

Ενώ τα σύννεφα ανακατεύονται και κατεβαίνουν

Κλειστά καφενεία

Δυό άνθρωποι μαζί

Πιο κάτω τρείς άνθρωποι μαζί

Πιο κάτω τέσσερις άνθρωποι

Ένα πρόσωπο ξεχασμένο

Έν’ άλλο χθες απαντημένο

Άτονο απελπισμένο

Δεν το θέλω

Ένα στόμα που ξέρει να βρίσκει

Την πληγή της Ψυχής

Ποιος είναι ο δρόμος

Πρέπει να κάψουμε τα χέρια μας τη Νύχτα αυτή

Των φαντασμάτων και της μαύρης πίκρας.

(Από την ενότητα «Προσωπεία»)


Ο Τζουτζές
              
Στον Νίκο Ζούδιαρη


«Κάνε με να κλάψω» είπε ο βασιλιάς

«κάνε με να κλάψω» είπε και γέλαγε.

«Χάθηκε η μάχη, κάνε με να κλάψω»,

χάθηκε ο διάδοχος» είπε και γέλαγε.

«Ο εχθρός μου νίκησε, κάνε με να κλάψω,

χάνεται η χώρα μου» είπε και γέλαγε.

«Δύναμη στο κλάμα» είπε ο τζουτζές

«δεν έχω καμιά»» είπε και γέλαγε.

«Των δακρύων την τέχνη δεν μου τη διδάξανε,

δεν μου τη ζητήσανε» είπε και γέλαγε.

«Με διαταγή σου, έγινα χαρούμενος,

Ξέμαθα στον πόνο» είπε και γέλαγε.

«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε ο τζουτζές.

«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε ο βασιλιάς.

«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε και γέλαγε.

(Από την ενότητα: «Ιδεογράμματα Β΄)

Οκτώ χαϊκού
α.
Σκίτσο ο κόσμος και

ανελέητη ο θάνατος

γομολάστιχα

β.
στη Γιώτα Κριτσέλη

Έσβησε ο κόσμος.

Μένει αναμμένη, μόνη

μια ανεμώνη.

γ.
Για ποια εκίνησε

κορφή και σε ποια κοίτη

κατρακύλησε!…

δ.
μνήμη Γ. Κ. Καραβασίλη

Παραπατώντας
έφτασε στον θάνατο·

τον μέθυσε η ζωή.

ε.
Σήπεσαι σώμα

στη σιωπή, στην απουσία

άλλων σωμάτων

στ.
Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι

η έρημη ζωή!

ζ.
Χειμώνας πάλι·

σβηστή η φωτιά του έρωτα

και η καρδιά μου κρύα.

η.
Το είδωλό μου

μέσα στον καθρέφτη

σαν νεκρή φύση.

(Από την ενότητα: «Παίγνια και Σάτιρες»)

*

Αν ο Πενθέας

λεγόταν Νηπενθέας,

ίσως να ‘χε γλιτώσει

τη σφαγή.

*

τω αγνώστω ποιητή

Πέρασε τη ζωή του,

Γράφοντας ποιήματα

Με τη γομολάστιχα.

*“Ό,τι περιγράφω με περιγράφει” -ποίηση δωματίου”, εκδ. Γαβριηλίδης 2010.