Artworks: Droga Życia

Η αξία.

Μεγαλειώδη ουρλιαχτά σε συμφωνία αποτυχίας

στέκονται γλάστρες εμπρός σε παράθυρο

η Ωραία της Πτώσης

εξελίσσει το λάθος

από ονειρική μορφή σε τερατούργημα

η εξύμνηση, το φίλημα

επαναλαμβάνουν

δίνουν αυτό που μας αξίζει.
 
***

Για λίγο.

Μαθήματα ελέγχου

χρόνια που μετρούν ατέρμονα το δρόμο

η ρηχότητα σαν έκφραση

προμελετημένα

η γενοκτονία των αισθήσεων.

Η πεποίθηση πως πια δεν αντέχεις

να ζεις κρυφτά

ενοχλεί σα μέλισσα που μας μαλώνει

πάνω από βρύση

σαν τελευταία ανάσα

επιτέλους ας μας δροσίσεις στα μάγουλα

μακάρι για λίγο να λάμψεις

σαν ασημένιος καθρέπτης

σαν υποχόντριος

σα τυχοδιώκτης

ουράνιο τόξο.
 
***
 
Το μυστικό.
 
Έχω ένα μυστικό,
θαμμένο βαθιά, φυλαγμένο χρυσάφι.
Έχω ένα μυστικό, το δικαιούμαι
κρυμμένο απ’ το Θεό και τους ανθρώπους.
Έχω ένα μυστικό,
μη μ’ αγαπήσεις
αυτό έχω να σου πω. 
 

*Από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848

I keep men waiting

as my father before me

kept us waiting.

my brother and I were always standing by the sidewalk

on tenterhooks, our need like a big red tongue

hanging out and panting

for a drop of rain

in drought.

bills were never paid in our house.

our landlord (a nice man) waited months

before he told my mother

the rent hadn’t been paid.

we spent a whole childhood

outside houses

fighting in our father’s car

while women served our father

(such a nice man)

coffee and cake.

the day was drawn out

as a watched kettle.

we were boiling.

we wanted our lives

to take off, like a train

with a clear destination.

instead, we rearranged things

round our father,

believing every time

a he’d turn up

but finding ourselves

always alone on a platform

watching trains pull out

without us.

now I call myself feminist

and make the men I live with
pay.

it’s taken a lifetime to learn

my father’s promises are full

of air and leave us steaming.

and yet he’s so well-meaning.

yes he’s a man who means well,

he tells us all

‘leave it with me.’

we spend the rest of our lives

trying not to.
 


*Gayelene Carbis is a Melbourne based writer and teacher who was awarded a Poetry Scholarship in Banff, Canada, has recently completed her first poetry collection and is writing a one-woman show for Clara Pagone, to be performed in New York, Chicago and Melbourne.
**Kettle image by Shutterstock
***Taken from http://www.eurekastreet.com.au/article.aspx?aeid=43729#.VS0E4Rwk-6V

Πριν

Πριν ορκιστώ για άλλη μια φορά,
κοιτώ προς τα θαύματα.
Ό,τι αναζήτησα και ό,τι αναζητώ,
τώρα σφαγμένο μες τα ρόδια και τους ουρανοξύστες.
Πριν παλιώσει ο έρωτας,
τυφλό κορμί τον γιάτρεψα
στης υψίφωνης κοιλάδας το μένος.
Πριν φονευθεί η ανατριχίλα,
γενναίου θηλυκού η ανάσα,
κόπασαν οι πόλεμοι μέσα μου.

***

Η σκιά μου

Προφορικά περπατώ στις κομμένες ανάσες.
Είναι τα βήματά μου,
του γιασεμιού η θύμηση,
της αστραπής η φλόγα.
Είναι η σκιά μου,
του αλόγου η κορμοστασιά
και η ξιπασιά του γύπα.
Του φοβερού ψαριού το γλίστρημα,
και της ξωθιάς η νάρκη.
Η φθονερή πατούσα μου
φορά τη σάρκα ενός εντόμου.

*Από τη συλλογή “Αίμα Αθώων Καιρών”, διαδικτυακή έκδοση 24grammata.com

Ο χείμαρρος της Μουσικής με συνεπήρε.
Έφυγαν άπαντα τα βάρη που με συνέθλιβαν.
Έμειναν ορισμένοι πόνοι να μου θυμίζουν
τα λάθη και την αρρώστια μου.

Και να σκεφτεί κανείς πως είμαι κάποιος
που λατρεύει την ανόθευτη και άδολη Χαρά.
Ένας που η ψυχούλα του πετάει ψηλά
στην πρώτη ευκαιρία που της δίνεται.

Ένας που ονειρεύεται διαρκώς
το Υπέρτατο, το Καθαρό, το Αμόλυντο.
Ένας που λατρεύει τα στιλπνά χρώματα της Φύσης,
τις θεϊκές μνήμες και τη θαλπωρή των αδελφών ψυχών.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.

*Από το περιοδικό “Σημειώσεις”, τχ. 73.

Κάτω από το σύννεφο φαγώθηκε ο ήλιος.
Βροντή κι ύστερα καταρροή.
Ακίνητοι μέσα στην πλημμύρα.

Νέττα, 3/7/2015

Οι νεκροί θα σώσουν

την Ευρώπη.
O κάτωXροI

εσείς νεκροί, φρουροί της Ευρώπης.

Ω ψέματα, ψέματα, ψέματα.
Καταστρέψτε, καταστρέψτε, καταστρέψτε!

Εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν,

κι ακόμη: ψέματα, ψέματα η Ευρώπη, ψέματα.

Καταστρέψτε, καταστρέψτε, καταστρέψτε!

Για τον Κοσοβέλ, η ποιητική διαδικασία ακολουθεί σπειροειδείς ρυθμούς και κατευθύνσεις – με εξαίρεση ίσως τα κονστρουκτιβιστικά ποιήματά του, τα περίφημα «Κονς» (Στα ελληνικά εκδόσεις Βακχικόν). Μολονότι, στη συγκεκριμένη ενότητα, η κατεύθυνση της ποίησής του παραμένει εξπρεσιονιστική, τα ποιήματα καθαυτά αποκτούν τη μορφή κολάζ και μιαν αισθητική παρουσία εκούσια διαφορετική από τη συνήθη αντίληψη για το Ωραίο.

H μείξη στοιχείων απ’ όλα τα πρωτοποριακά λογοτεχνικά κινήματα που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη, στις αρχές του 20ού αιώνα, συνιστά την ιδιόρρυθμη –και πιθανώς μοναδική στο είδος της– αβανγκάρντ ποίηση του Κοσοβέλ.

Ο αναγνώστης βρίσκεται μπροστά σ’ ένα έργο όπου η αίσθηση του «χαμένου κέντρου» είναι κυρίαρχη∙ σ’ ένα έργο προφητικό στη σύλληψη και εκφορά της τραγωδίας «άνθρωπος», που υψώνει τον καθρέφτη της συλλογικότητας για να κατοπτριστεί εντός του το Άτομο.

Ο Σρέτσκο Κοσοβέλ γεννιέται στην πόλη Σέζανα της Σλοβενίας. Δημοσιεύει το πρώτο του ποίημα σε ηλικία 11 ετών. Σπουδάζει Ρωμανική και Σλαβική Φιλολογία. Συμμετέχει στη συντακτική ομάδα της φοιτητικής εφημερίδας Kres και τα επόμενα χρόνια προχωράει στην έκδοση της Novi Kres. Ιδρύει τα λογοτεχνικά περιοδικά Lepa Vida και Mladina, ενώ γίνεται συνεκδότης του προοδευτικού περιοδικού Vidovdan. Δημιουργεί επίσης τη λογοτεχνική Λέσχη «Ίβαν Τσάνκαρ». Τον χειμώνα του 1926 προσβάλλεται από μηνιγγίτιδα, μεταβαίνει στο πατρικό του για να αναρρώσει, αλλά τελικά πεθαίνει στις 26 Μαΐου. Τρεις μέρες αργότερα κηδεύεται στην παρουσία των Ιταλών «καραμπινιέρι» που παρευρίσκονται στη νεκρώσιμη ακολουθία για να καταστείλουν ενδεχόμενες αντιδράσεις των συντρόφων του ποιητή. Έναν χρόνο μετά τον θάνατό του εκδίδονται σε βιβλίο τα πρώιμα ποιήματά του. Το 1954 ξεκινάει η έκδοση των Απάντων που θα ολοκληρωθεί το 1977 σε τρεις τόμους.

*Από το http://www.vakxikon.gr