Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Η Σατραπεία

10387692_1045478555464904_1127149599202020425_n

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·

να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,

και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,

(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),

και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,

και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,

και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία

αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·

τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·

την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,

αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·

και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Αργύρης Μαρνέρος, Reception

CARTHAGO-9009

Πρώτα καλωσορίζαμε τους ξένους
Στην υποδοχή του σπιτιού μας
Τους προσφέραμε γλυκά και νερό
Και τους ονομάζαμε επισκέπτες μας
Αργότερα βάλαμε πολλές καρέκλες στη υποδοχή
Καλωσορίζανε τους ξένους τα γκαρσόνια
Πουλούσαμε γλυκά και αναψυκτικά
Και ονομάζαμε τους ξένους πελάτες μας
Τώρα ήρθαν οι ξένοι από παντού
Αγόρασαν το σπίτι μας και τό ‘καναν HOTEL
Πουλάνε NESCAFE εμφιαλωμένο νερό
Και μας ονομάζουν υπηρετικό προσωπικό.

*Από τη συλλογή “Είσοδος Κινδύνου”.

WRITING THROUGH FENCES presents POETIC PARTISANS

fence1

WRITING THROUGH FENCES

presents

POETIC PARTISANS
a multi-lingual performance

featuring:
JUAN GARRIDO-SALGADO
with
ARAD NIKSEFAT
JANET GALBRAITH

7PM Thursday 16th July

CURED CAFE 113 Mostyn Street Castlemaine

contact wirethrougthe@gmail.com/ph: 0418399646

Juan Garrido-Salgado is a poet currently living on Kaurna country, Adelaide. Juan came with his family to Australia from Chile under the Humanitarian Programme in 1990, fleeing from a regime which burned his poetry and imprisoned him for his political activism. He has written (in both Spanish and English) about social justice and human rights, and has published in Chile, Columbia,Spain, El Salvador, Europe, New Zealand and australia.

Arad Niksefat is a poet and writer currently living on Jaara country, Castlemaine. Arad came to australia from Iran seeking asylum in 2012. He fled a regime that had imprisoned him for his human rights activism and writing. Arad continues to write poetry and story highlighting the plight of people seeking asylum, people like himself. HIs work has been published in Iran, presented at various live events, and his poetry is to appear in forth-coming anthologies in australia

Janet Galbraith is a poet and writer living on Jaara country, Castlemaine. Janet was born on Wirradjuri land and grew up in lands of the Duduroa where her family had been involved in the stealing of land and displacement of the Duduroa people over many generations. Janet facilitates Writing Through Fences, a writing group made up of people writing from within immigration detention. Her collection of poetry, ‘re-membering’ was published by Walleah Press, 2013

Έρμα Βασιλείου, Carmen 18

5-dan-griggs-the-room

Ο δρόμος γυάλιζε, ναι, από αστέρια,
Που είχαν τατού στις βιτρίνες
Ένα φουστάνι είχα θελήσει
Όλο κι όλο
Να μυρίζει βροχή
Να περηφανεύεται πως δεν πέρασε από την κόλλα των πωλητών
Και των παραγγελιοδόχων
Το φορούσε η Διδώ, στην πυρά της Νουμιδίας
Όπου παρέδωσε το πνεύμα για τον έρωτα
Και δεν χάθηκε το μέγεθος της αθανασίας του και δεν χάθηκε
Το όνειρο των κόλπων του και δεν χάθηκε ποτέ
Η ίνα της στολής του, κι αυτό το φουστάνι που μύριζε θάλασσα, φόκο και αίμα
Αυτό της ιστορίας το κέντημα
Είχε το σώμα μου το εγχάρακτο της ξενιτιάς αλώνι
Στα χείλη ενός ξανθού οπλίτη του Ροβίνακα από την Αλβιώνα
Και την ενσάρκωση της ατέλειωτης χαραυγής
Μια μάρσιπο αναπαμένη
Όπου θα φέρω μέσα μου τα δίδυμα Παιδιά του
Ένα φουστάνι όλο κι όλο
Αγορασμένο ήταν τελικά
Από ένα αστέρι για μένα
Με κέρματα της νύχτας όταν ξύπναγε η Πλειάς
Και χτενίζονταν τα γράμματα για την επαύριο
Στο φτωχικό γραφείο μου των μαρτύρων του πρώτου αιώνα

*Από τη συλλογή Carmina …CARTHAGINIS (Τραγούδια… Της Καρχηδόνας), Εκδόσεις “Αφροδίτη”.

Ειρήνη Παραδεισανού, Βαβέλ

11695797_10207580645460525_5433840148028564746_n

Είπε πως ήταν μοναχός
Μιλούσε μία γλώσσα απόκρυφη πολύ
Που στην εσώτερή τους ένδεια
Έμοιαζε γρίφος
Και βύθισε τα χέρια του
Σ’ ένα λαγήνι άμμο καυτή
Και δε φώναξε
Μονάχα κοίταξε ολόγυρα
Με μάτια έμπλεα σιωπής
Κι ο ερχομός του κανέναν δεν τάραξε
Κι η εμμονή του κανέναν δεν κούνησε
Ήτανε όλοι γύρω του ένας θίασος πασχόντων
Ομιλούσαν με πάθος
Χειρονομούσαν με ένταση σπάνια
Διόλου παράδοξο λοιπόν
Που δεν τον είδε ούτε ένας
Διόλου παράξενο λοιπόν
Ας είχε κι αυτός ρητορική δεινότητα
Την προσοχή τους να τραβήξει.

*Από τη συλλογή “Ρητορική ένδεια”, Εκδόσεις Vakxikon.gr, 2013.

Γρηγόρης Σακαλής, Ένα Αύριο

Έργο: Tadeusz Kantor

Έργο: Tadeusz Kantor

Μετράς τα κέρματα.
Κάποιοι σε θέλουν πεινασμένο φίλε
φοβισμένο
να μη μπορείς ν’ αντισταθείς
να ‘ ναι η φωνή σου αδύναμη
σπασμένη
να τους παρακαλάς
για ένα κομμάτι ψωμί
να γίνεσαι λιώμα
έτσι μας θέλουν
να το πάρουμε είδηση
να μην έχουμε αυταπάτες
πως τάχατες θα ‘ρθουν
καλύτερες μέρες μ ‘αυτούς
αυτά είναι δολώματα
καλύτερες μέρες θα ‘ρθουν
όταν έρθουν οι δικές μας μέρες
όταν η δουλειά μας
θα πιάνει τόπο
τα χαμόγελα θ’ ανθίζουν στα χείλη
και οι άνθρωποι
θα πάρουν την αξία
που τους πρέπει.

Λίνα Φι, φτάνουν

black rose

απ’ τη θαμπάδα του μίζερου κόσμου ανάμεσα προφταίνουν
καθαροί.
χωράνε τα κατω μέλη τους σε σχισμές
και σπρώχνουν.
μέχρι που ρίζες στα πόδια τους να βγάλουν.
υιοθετημένα παιδιά απ’ την άσφαλτο
ορφανά από φύση.
κι όμως την ανάδοχη αυτή βαθειά αγαπήσαν.
σε μαύρο χρώμα θλιβερό ντυμένοι
αιμάτινοι από μέσα
-τι θαύμα η κόκκινη μέσα τους ορμή-
το φως των ψευτάστρων διαθλούν
το καθαίρουν
και οι ίδιοι με σώμα ανθρώπινο
αστέρες γίνονται καρφωμένοι στη γη,
μιας κι εδώ έλαχε μαζί να βρεθούνε,
φτάνουν.
και είναι απειλή.
γιατί από πόλεμο ποιήθηκε η ανίερή τους μάζα
γιατί θαμπά συνήθισε το μάτι αυτής της κοινωνίας να κοιτά
απατηλά πιστεύοντας πως ζει ελευθερία.
όμως εκείνοι καθαροί
με σώμα ακόμα ανθρώπινο
με μάτια αετίσια
παιδιά που κάτι καταλάβανε
και να κοροϊδευτούνε δεν μπορέσαν.
χωράνε τα πάνω μέλη τους σε σχισμές
και γκρεμίζουν
απ’ τον ουρανό ώς τη γη
τον σάπιο που φτιάξατε κόσμο.

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, Εκδόσεις προςποίηση, σελ. 8-9.

Παναγιώτης Χαχής, De bello civili

1558517_485138904928420_1069324053_n

Αν δεν τον έχεις ιδρώσει τον ήχο
κομμένος και δεμένος στα μέτρα του,
αν δεν έχεις εκτίσει
117 ημέρες φυλακή για εμπρησμό
66 ημέρες αρνούμενος τροφή
με σπασμένη στήλη
την πλάτη
λυπημένη στους τόσους
ανέμους

Όσοι,
κατακυνηγημένοι
αφήστε τους ν’ αγιάζουν
ξαναβαφτίζοντας στις
καταιγίδες τα πράγματα,
τόσο ο ήλιος
και τόσο το χιόνι,
μυρίζοντας ακόμη
χώμα και θάνατο
που θα μπορούσαν
ν’ αγγίζουν
όλες τις εποχές
κι όλες τις πράξεις.

*Από τη συλλογή “Anus Mundi”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 32.

Στέλλα Δούμου-Γραφάκου, Μικρή φωλιά περιθωρίου

11402718_1614302682141645_8559657089662638202_n

Μια λαμαρίνα νύχτας
έκοψε το λαιμό αυτού του μοναχικού άνδρα.
Ιώδια βροχής
θαρρώ πως χειροτέρεψαν τα πράγματα.
απ’ τον κομμένο του λαιμό
έτρεχε πολύ φεγγάρι
που είχε μέσα του διαπυηθεί
τόσα ψεύτικα χρόνια
σ’ αυτήν τη μικρή φωλιά περιθωρίου.
Καμιά φορά έπλεκε
δαντέλες αρχαιότητας
το καταλάβαινα από τον τρόπο
που τα μάτια του γίνονταν
δύο μωβ πεταλούδες,
Είχε ξεχάσει πια και να μιλάει ανθρώπινα.
Πότε πότε τού διάβαζα ποιήματα.
Όχι πως ένιωθε.
Έτσι.

“Ράψε με μέσα στο θάνατο, σ’ ένα ποίημα”,
μου είπε την τελευταία φορά.

Μα νόμισα πως δεν το εννοούσε.

*Από τη συλλογή “Χαμηλές οκτάβες”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2013, σελ 26.

Joyce Mansour, Γαλανό σαν την Έρημο

Photo: Sotiris Lamprou

Photo: Sotiris Lamprou

Μακάριοι οι μοναχικοί

Όσοι μέσα στην άπληστη άμμο σπέρνουν τον ουρανό 

Όσοι κάτω από τις φούστες του ανέμου γυρεύουν τη ζωή

Όσοι ξέπνοοι τρέχουν πίσω από ένα όνειρο αστόχαστο

Γιατί της γης είναι το αλάτι

Μακάριοι του ωκεανού της ερήμου οι βιγλάτορες

Όσοι την αλεπού της ερήμου κυνηγούν πέρα από τον αντικατοπτρισμό

Ο φτερωτός ήλιος στον ορίζοντα χάνει τα πούπουλά του

Το αιώνιο καλοκαίρι περιγελά τον υγρό τάφο

Κι αν μέσα στους κατάκοιτους βράχους μεγάλη μια κραυγή αντηχεί 

Κανείς δεν την ακούει κανείς

Ουρλιάζει πάντοτε η έρημος κάτω από έναν άφοβο ουρανό

Προσηλωμένο το βλέμμα μονάχο αιωρείται

Καθώς αετός στης μέρας το χάραμα

Ο θάνατος καταπίνει τη δροσιά

Το ερπετό πνίγει το ποντίκι

Κάτω από το αντίσκηνό του ο νομάδας ακούει τον χρόνο που τρίζει

Πάνω στης αϋπνίας το χαλίκι

Όλα είναι εδώ σε αναμονή μιας λέξης που ήδη έχει ειπωθεί

Αλλού

*Από τα ποιήματα της που εκδόθηκαν μετά τον θάνατό της. Απόδοση: Thalassa Mystica