Δε σε γνωρίζει ο ταύρος κι η συκιά.
Τ’ άλογα, τα μυρμήγκια του σπιτιού σου.
Δε σε γνωρίζει η νύχτα και τ’αγόρι
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα.
Δε σε γνωρίζει η πέτρα η πλαγιασμένη.

Το μαύρο ατλάζι μέσα του που λειώνεις.
Δε σε γνωρίζει η μνήμη σου η σβησμένη
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα.
Χινόπωρο θα’ρθεί με σαλιγκάρια.
Σταφύλια ομίχλης, όρη αγκαλιασμένα.

Όμως κανείς δε θα σε ιδεί στα μάτια
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα.
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα
Σαν όλους τους νεκρούς εδώ στη γη
Σαν όλους τους νεκρούς που λησμονιούνται

Με τα σκυλιά τα ψόφια στοιβασμένοι
Κανείς δε σε γνωρίζει πια. Μα εγώ σε τραγουδάω.
Γι’ αυτούς που θα’ρθουν τραγουδώ τη χάρη κι ομορφιά σου.
Τη μεστωμένη γνώση σου, του νου τη φρονιμάδα.
Τη δίψα σου για θάνατο, τη γέψη των χειλιών σου.
Τη θλίψη που είχε μέσα της η γελαστή χαρά σου.

Xρόνια θ’αργήσει να φανεί αν θα φανεί ποτέ του
Τέτοιος καθάριος ζωντανός, ζεστός Ανδαλουσιάνος
Την αρχοντιά του τραγουδω με λόγια που στενάζουν
Κι έν’ αεράκι πού’κλαιγε στα λιόδενδρα θυμάμαι.

*Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος
**Πηγή: http://frapress.gr
***Βίντεο: Βίκυ Παπαπροδρόμου

Yimbama
by Ken Canning/Burraga Gutya

Vagabond Press, 2015

‘Oppressors always expect the oppressed to extend to them the understanding so lacking in themselves.’ – Audre Lorde

Reading a book by an Indigenous Australian author comes with a certain mythos attached. There is an uncritical expectation of explanation, of being taken by the hand and taught profound lessons that are appropriable, then displayed as trophies to liven up ‘Western’ society. Because indigeneity is often imagined as oppositional to modernity – and because modernity is assumed to belong to the ‘West’ – it’s as if the reader is sneaking off and doing something a little naughty, a little rebellious, by peeking over the fence at the fascinating and magical world of the ‘ethnic’ writer. And there is a reward for this, be it gratitude from the authors for deigning to listen, or kudos from one’s own cohort for being so very brave and ‘open minded’.

At first glance, Yimbama promises just such an experience. The cover, with its shades of red and yellow, the two names – one English, one Language – the title itself, and the words ‘Indigenous Australian Writing’ at the bottom, all set up the expectation of discovery. The glossary at the back of the book seems to confirm this – Yimbama means ‘“to understand” in the Bidjara language,’ it says. The back cover reveals that Ken Canning/Burraga Gutya learned to read and write in prison, and for the last 40 years has been a poet, playwright and Indigenous activist, all of which dovetails beautifully with the expectation of inspiration and bravery.
Continue reading →

19 Ιούλη 1936-19 Ιούλη 2015: 79 χρόνια από την Ισπανική Κοινωνική Επανάσταση – Νέοι αγώνες βρίσκονται μπροστά μας

για τούτο παρέμεινα με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης
.
…
γι’ αυτό είναι που σκάβω με τα νύχια μου

αυτές τις ξερές ημερομηνίες

μήπως αστράψει κάποτες μια λύση.

α.

Σκίτσο ο κόσμος και
ανελέητη ο θάνατος

γομολάστιχα

β.

στη Γιώτα Κριτσέλη

Έσβησε ο κόσμος.

Μένει αναμμένη, μόνη

μια ανεμώνη.

γ.

Για ποια εκίνησε

κορφή και σε ποια κοίτη

κατρακύλησε!…

δ.

μνήμη Γ. Κ. Καραβασίλη

Παραπατώντας

έφτασε στον θάνατο·

τον μέθυσε η ζωή.

ε.

Σήπεσαι σώμα

στη σιωπή, στην απουσία

άλλων σωμάτων

στ.

Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι
η έρημη ζωή!

ζ.

Χειμώνας πάλι·

σβηστή η φωτιά του έρωτα

και η καρδιά μου κρύα.

η.

Το είδωλό μου

μέσα στον καθρέφτη

σαν νεκρή φύση.

*Από την ενότητα: «Παίγνια και Σάτιρες»

Τείνουμε ολοένα σε βεβαιότητες διαφέροντας απ’ τα ζώα   
ως προς τη ζωωδία μας μονάχα.
Για συγκόλλησε την ανάπνια σου με το αντικείμενο   
που τουρτουρίζει tat
είν’ η αμφίνοια στον ήλιο λάμπουσα τα κόπρανα της μαύρης αίγας
από μέσα tat απ’ έξω tat τα συνηχούμενα δίχα   
σε χορογραφία της γλώσσας     
εγκυμονώντας ή εκτιτρώσκοντας   
μαραζωμένες φωτιές από φώκιας ασπράδι
τη νύχτα καρβουνοζωή με ζου γαμψόνυχο λένε οι Λάπωνες   
τη νύχτα κλάνει το νερό στις υπναλέες βρύσες
το σύμπαν είναι ξεκάθαρα γλωσσικό – η συμφορά μας –     
ανοίχτε   
εγώ μυήθηκα για παγόβουνο     
tat –

*Από τη συλλογή «Φαρέτριον», 1981. Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα, Β΄, (1979-1991)», Ίκαρος, Αθήνα 1994, σελ. 255.

Ένα ποίημα πετιέται στα σκουπίδια
για μπάζωμα
στα  θεμέλια
κάποιου καινούργιου
ποιήματος

***

Θα πάρω από το σπίτι μου
τα χειρόγραφά μου
για να γλυτώσουν άπ’ την τυραννία
της μάνας μου

γιατί όταν διαβάζει μέσα τους
ιστορίες για άλλες γυναίκες
με αποκαλεί αποτυχημένο
συγγραφέα και γιο

***

Τοίχοι χωρίς συνθήματα
τετράδια χωρίς ποιήματα

***  

ζωγράφος και ποιητής

Όλη τη μέρα ζωγράφιζε
τους μεγάλους πίνακες

και το βράδυ ξεκουραζόταν
με μικρά χα ι κού.

***

ΗΟΤΕL ‘ETOILE

Στα κρεβάτια του
πριν από 40 χρόνια
καιγόμουν ολόκληρος
μαζί με το κορμί της

όμως απόψε
πήρε φωτιά στ’αλήθεια
το παλιό ξενοδοχείο

ΦΩΤΙΆ στο ‘Εtoile
καίγεται η 3ης Σεπτεμβρίου

έρχονται πυροσβέστες
να σώσουν το ερωτικό μνημείο.

***
 
Πόσες φορές πρέπει να γράψω
αυτό το ποιηματάκι
για να το πάρω απόφαση

τριάντα χρόνια το δουλεύω
καμιά μορφή του δεν αξίζει

Πώς να δέσει μια ιδέα
όταν στο τέλος διαλύεται
και μένουν μονάχα οι λέξεις;

*Αναδημοσίευση από το http://varelaki.blogspot.gr/2014/06/k.html

Τις σκέψεις σας που χάσκουν
Στην γλίτσα του μυαλού σας,
Σαν λιπαρός λακές
Σε λιγδωμένο καναπέ
Με το αιμόφυρτο κουρέλι της καρδιάς μου
Θα την τσαντίζω, μέχρι
που να χορτάσω θράσος
φαρμάκι κι αλητεία.
Ούτε μιαν άσπρη τρίχα δεν έχω στην ψυχή.
Σεβάσμιας συγκατάβασης
Γήρας σεπτό ούτως ειπείν στερούμαι!
Βροντά η φωνή μου έως
τα πέρατα του κόσμου
Και προχωρώ – ωραίος
Στα είκοσι και δυο μου.
Ο έρωτας των τρυφερών
Υπάρξεων: βιολί – λαλεί
Κι ο έρωτας των άξεστων
Βαράει ταμπούρλα.
Όσο για μένα, ποιος μπορεί
τα μέσα έξω να γυρίσει,
κι ολόκληρος σε δυο
χείλη να μεταμορφωθεί!
Ελάτε να σας μάθω –
Σεις η Μπατίστ -Ω!- σαλονάτη
Σεις των αγγέλων
Η πρώτη γραμματεύς
Και σεις που ξεφυλλίζετε
Αργά-αργά τα χείλη
Σαν όπως μάγειρας τσελεμεντέ.
Θέλετε –
Θα είμαι αγρίως σαρκικός
-δίνοντας στον παράδεισο καινούργιο τόνο-
Η αν προτιμάτε-
Θα είμαι άκρως τρυφερός,
Όχι αρσενικός –
Αλλά ένα σύννεφο με παντελόνια.

*Από το “Σύννεφο με παντελόνια”. Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας.