«έκθεση βαθυτυπίας» revisited

Posted by Το κόσκινο on

χαρη's avatarσημειωματαριο κηπων

Δεν μπορώ να καταλάβω, όχι τούς συγγραφείς που δεν έχουν αυτοειρωνεία, αλλά τίς αναγνώστριες που δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν συγγραφείς που έχουν. Κι όμως, οι συγγραφείς κατά κανόνα έχουν αυτοειρωνεία γιατί απλούστατα ειρωνεύονται τήν όλη διαδικασία τής περιγραφής βασικά (και αρχικά, και γενικά). Δεν υπάρχει περίπτωση να επιχειρήσει δηλαδή να κατέβη κανείς όλα αυτά τά σκαλιά που φτάνουνε ώς τόν άδη μιας καθαρής και αστραφτερής κατάστασης, και να δει τήν ολοκάθαρη φιγούρα μιας πραγματικότητας, χωρίς να θέλει να σκάσει στα γέλια.

Και βέβαια, αυτό που συνήθως ονομάζει ο συγγραφέας «εαυτό του» ή «εαυτή του» συμπεριλαμβάνεται στα θεάματα που αντικρύζει μέσα σ’ αυτό τό δωμάτιο, όπου δεν υπάρχουν καθόλου καθρέφτες. Δεν εννοώ καθόλου μ’ αυτό ότι όταν διαπιστώνει ο αναγνώστης αυτοειρωνεία σ’ έναν συγγραφέα, παραπλανάται απ’ τό ψεύτικο προσωπείο που η συγγραφέας τού παρουσιάζει για πρόσωπο – αλλά τό τελείως αντίθετο : ότι είναι αδύνατο να υπάρξει προσωπείο ψεύτικο, κι ότι…

View original post 2,052 more words

Georgia Trouli, At some point we will yield

Posted by Το κόσκινο on

pastel-elisheva-shira-wildflowers-and-almond-tree

In the bareness and equivalence
Of a look
We’ll don dependence
From head to toe
Spasmodically we’ll allow
Some skin to be seen
And some wind to enter the mouth
And out through the nostrils
Like tobacco smoke
In the pink colour of an internal pile
Our feet will trail fears
With the excuse as usual
And as is natural
That it’s the domestic animals
We are taking out
To deposit their need in the street

When our fears are frightened
By being exposed
They’ll wind their tails round the neck
As a conspicuous collar
And pose as
Well-bred cats

In time they’ll eat us up
And not a scratch
No damage
No meowing
Afterwards we’ll take out our hands
To touch the almond trees
Hanging with white promises
But the husks will be so heavy
That in baritone
The hugs will arise
And the celestial
Yes

*Το ποίημα προέρχεται από τη συλλογή “ακρογωνιαία πορεία στο και”, εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη 2012. Μετάφραση στην Αγγλική: Γιάννης Γκούμας.

Poetry Afternoon – Sunday, 16 August 2015, 4.00pm, Steps Gallery, 62 Lygon St., Carlton, Melbourne

Posted by Το κόσκινο on

antipodeanpalette-326x159

As an extension of the 2015 Antipodean Palette, the Greek Australian Cultural League will host an afternoon of poetry centred about the theme of ‘poetry as a healing agent.’ Eight Greek-Australian poets will entertain the audience with pieces intimately connected to the part creativity can play in self-development and healing. Accompanying them will be the special guest poet M.G. Michael for what promises to be a cerebrally stimulating and memorable afternoon.

M.G. Michael is a Sydney-born poet and academic. He is an Honorary Associate Professor at the University of Wollongong, and his poetry has been published in the anthology Southern Sun, Aegean Light (edited by N.N. Trakakis), as well as in a number of literary journals, including Southerly, Westerly, and Ulitarra. He participated in the Antipodes Writer’s Festival held in Melbourne in 2012. His poetry book titled Keepers of a Great Memory is the third in a new series of chapbooks edited by Nick Trakakis, Helen Nickas and Peter Lyssiotis, and published by Owl Publishing, Melbourne.

The other presenters are Dimitris Troaditis, Panayiota (Pixie) Trangas, Steve Messinis, Athina Ginakis, Nick Trakakis, George Athanasiou, Monika Athanasiou and Paul Kiritsis

The ‘poetry as a healing agent’ readings will take place on 16th August, 2015, at 4.00pm at the Steps Gallery, 62 Lygon St., Carlton.

For further details please contact Paul Kiritsis, the host of the event, on 0487-902-169.

We hope to see you there!

league-header-final-940-x-1983

Γιώργος Αναγνώστου, Λόγος Αρρήτου

Posted by Το κόσκινο on

205x308x90-logos_arritou

Η συλλογή αυτή εδώ αποτελεί μια δοκιμή υπέρβασης από τον συμβατικό λόγο της καθημερινότητας στον ποιητικό λόγο της μοναδικής στιγμής. Πιστεύοντας πως το ποίημα είναι μια πράξη επί της ουσίας και όχι μια πολύ καλή αντιγραφή, επιχειρείται η απόδοση της μοναδικότητας τόσο στο πρώτο μέρος με τα σονέτα όσο και στο δεύτερο με τα υπόλοιπα ποιήματα.

Μια τέτοια υπέρβαση πραγματοποιείται από τη μια με την κατάργηση όλων των κανόνων κάθε μορφής κι από την άλλη με την πιο αβίαστη επιλογή της λέξης. Κάθε στίχος και κάθε λέξη αποτελεί το αποτέλεσμα της υπέρβασης. Ξεριζώνεις την καρδιά σου για να πεις αυτό που δε λέγεται, να εκφράσεις το άφατο, το άρρητο.

Χαρακτηριστικός κι ο τίτλος της συλλογής. H επιλογή εξάλλου του σονέτου ως τρόπου γραφής αποτελεί ακόμη μια δοκιμή να μπει ο υπερβατικός λόγος μέσα σε κάποια όρια προκειμένου να αναδειχτούν οι αντοχές του.

Δείτε περισσότερα στο http://www.govostis.gr/product/1110/logosarritoy.html#sthash.3D8bel37.dpuf

Βύρων Λεοντάρης, απόσπασμα

Posted by Το κόσκινο on

11707469_10206118495340012_9131671086114409700_n

Ένας ο βίος κι αγύριστος κι όλα του αμετάκλητα

ό,τι είπαμε και πράξαμε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

μα η μνήμη βολοδέρνει όλο στο κακό.

Γιατί ποιος λογαριάζει το καλό ποιος το θυμάται

το ρίχνεις στο γιαλό και χάνεται

μα το κακό πώς να χαθεί που είναι χαμός

με τίποτε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

για πάντα μένει και μας τυραννάει.

Και δε μιλώ για τύψεις.

Αυτές λίγο -πολύ όλους μας βολεύουν
είναι κρυφές οι τύψεις δεν εκτίθενται και

δεν σε εκθέτουν

δε σου στερούν υπόληψη κι αυτοεκτίμηση

μυθοποιούν τα κρίματά σου και τα παρασταίνουν

μέσα σου περίτεχνα

με νέες πάντα ερμηνείες και εκδοχές

και στο άλλοθι του θεατή του εαυτού σου

νιώθεις σιγά -σιγά να γίνεται η συγκίνησή σου

αισθητική

εν τέλει μια ποιητική του ήθους

κι αν σε τρελαίνουν κάποτε σε ξαγοράρη πήγαινε…

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Αυτή δεν κρύβεται εκτίθεται και σ’ εκθέτει σε

φτυσιές και λιθοβολισμούς

αυτή δεν έχει αντισήκωμα

δεν την καλύπτει τίποτε στο πρόσωπό σου

και στη γυμνή της θέα εξαγριώνονται

όσοι δεν ντρέπονται ή φοβούνται να ντραπούν,

οι ανώδυνοι και ανεπαίσχυντοι κι ειρηνικοί,

και σου χυμούν με λύσσα να σε ξαποστείλουν

σε ανεξιλέωτο θάνατο.

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή

ντροπή που έζησες

στον κόσμο ετούτον.

Οι δικοί μας δρόμοι – Με τον Πάνο Κυπαρίσση

Posted by Το κόσκινο on

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟΙ
Αίτιον Κίνημα
ΑΙΤΙΟΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Εκπομπή: “Οι Δικοί μας Δρόμοι”
Παρουσιάζει ο Πάνος Σταθόγιαννης
Καλεσμένος ο ποιητής Πάνος Κυπαρίσσης
Διάρκεια 53΄

Θεόδωρος Μπασιάκος, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

11828797_103619103322835_3649837813183267853_n

ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ

Γράφω
με τα χέρια στις τσέπες
αλά σουλατσαδόρος
Γράφω με τα πόδια, στο δρόμο.
Οι βόλτες είναι η ποιητική μου συλλογή
(Κυκλοφορεί)
Τα γραπτά μου – απλώς κάποια ίχνη π΄ αφήνω πίσω μου
κι αργά ή γρήγορα θα χαθούν
μελωδίες απλές που σφυρίζω ανέμελα πηγαίνοντας…

***

ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΕ

Αν το ήξερε
ο Εγγονόπουλος
πως
επήρε στο λαιμό του
τον φερέλπιδα αυριανό φαρμακοποιό (ή κάτι τέτοιο)
που περίμεναν οι γέροι μου να με καμαρώσουν,
ίσως τότε
δεν θα έλεγε ετούτη την κοτσάνα:
πως λίγη δώσαν και δίνουν σημασία στα ποιήματά του.

*Τα βρήκα στο περιοδικό “Φαρφουλάς” Νο 17, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2014, σελ. 63.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Ανέκδοτα χαϊκού

Posted by Το κόσκινο on

10399996_482474935235398_3605615690345296649_n

Για τους αθώους
Παντού χωρίς την σκέπη
Νόμων άγραφων.

Για τα θύματα
Που δεν αναγνώρισες
Μες στα συντρίμμια.

***

Υπνωτιστικά
Επέρχεται η φθορά
Ανεπαισθήτως!

Ξυπνάς μια μέρα
Χωρίς να αισθάνεσαι
Αυτός που ήσουν.

THE WASTE LAND–T. S. ELIOT

Posted by Το κόσκινο on

vequinox's avatarManolis

waste land

There is no water, only light
~Yannis Ritsos

Here is no water but only rock
rock and no water and the sandy road
the road winding above among the mountains
which are mountains of rock without water
if there were water we should stop and drink
among the rock one cannot stop and think
sweat is dry and feet are in the sand
if there were only water amongst the rock
dead mountain mouth of carious teeth that cannot spit
here one can neither stand nor lie nor sit
there is not even silence in the mountains
but dry sterile thunder without rain
there is not even solitude in the mountains
but red sullen faces sneer and snarl
from doors of mud-cracked houses

if there were water

~ The Waste Land, by T.S. Eliot, translated by Manolis Aligizakis

δεν υπάρχει νερό μονάχα φως
~Γιάννης Ρίτσος
Εδώ δεν υπάρχει νερό παρά…

View original post 116 more words

Ο Γιάννης Σκαραγκάς γράφει για τον «Γουίτμαν της βιομηχανικής ενδοχώρας», τον Αμερικανό ποιητή Φίλιπ Λεβίν (1928-2014)

Posted by Το κόσκινο on

LEVIN

Ο Λεβίν, που δούλεψε επί σχεδόν δύο δεκαετίες ως εργάτης στις βιομηχανικές μονάδες της Χάμτραμκ και της Κάντιλακ, με το έργο του έδωσε φωνή στην εργατική τάξη και εξέφρασε με γνησιότητα μια ριζοσπαστική κοινωνική κριτική.

Σε ένα από τα ποιήματα της συλλογής The Mercy περιγράφει τρεις νέους εργάτες που φεύγουν από τη δουλειά και αρχίζουν να σβήνουν σαν να βρίσκονται σε φωτογραφία.

[…] «Ο τρίτος»
ρωτάς, «ποιος ήταν ο τρίτος άντρας
στη φωτογραφία;» Δεν υπάρχει
φωτογραφία, ούτε μυστήριο
μόνο Αλάτι και Πετρέλαιο
στα καθημερινά τρεξίματα του κόσμου
τρία παλικάρια με βρώμικα ρούχα δουλειάς
στον δρόμο τους κάτω από ένα φωτοστέφανο

από διχασμένα σύννεφα και πεινασμένα χαμοπούλια. 
                                      [μετάφραση: Γιάννης Σκαραγκάς, για το Εντευκτήριο]

*Από το http://entefktirio.blogspot.com.au/2015/08/107.html