Δημήτρης Τρωαδίτης, Το σύμπαν είναι άναρχο

adbusters_120_spain_S

Το σύμπαν είναι άναρχο
κι εμείς επαναστάτες
αδάμαστοι πρωταγωνιστές
συνεχών ανατροπών
πρωτεργάτες παθιασμένοι
ενώσεων παντοδυναμίας
πασχίζοντας να εξουδετερώσουμε
κάθε τραγωδία
στοιχηματίζοντας στο μέλλον
μιας και τα χωράφια του παρελθόντος
έχουν γόνιμα σπαρθεί
αποσυντονίζοντας ξύλινες γλώσσες
αρνούμενοι να ενηλικιωθούμε
ξεδιπλώνοντας την ποίησή μας
στα μήκη και τα πλάτη
με χάδια απαλά
θωπεύοντας τις διακηρύξεις μας
η λάμψη μας προκαλεί
απέραντη φωτοχυσία
κι οι στοχασμοί γίνονται
ιδιοκτησία των πάντων
στο φεγγαρόφωτο

Σοφία Περδίκη, Ανοίγω τα μάτια του ύπνου

11705372_10206855901131773_7256612878877403352_n

Ανοίγω τα μάτια του ύπνου.

Τρεκλίζει ακόμα το βλέμμα

που κοίταξε προ ολίγου

μέσα στο χάσμα του ονείρου:

το ανέφελο θέρος

τη γούβα βαθιά ανοιγμένη στην άμμο

τις κολλημένες εντυπώσεις στα τσίνορα

τα μυστικά στην παρειά

εκεί που συναντά το χνούδι

το δέρμα
τα άλυτα αινίγματα

της κάθε φακίδας

όλα τα στίγματα

την αδημονία

ν’ ανασαίνει με δυσκολία

μια μέρα αποσύνθεσης

που κοίταζε πέρ
α
η βυθισμένη γυναίκα
υγρή και πράσινη

τον σταματημένο χρόνο της

μέσα στη σέρα.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης είναι από τη σελίδα της Σοφίας Περδίκη στο facebook.

Γιάννης Ποταμιάνος, Μεσόγειος τάφρος ΙΙ

1-97ad3f3743

Τα κύματα δεν είναι μάρτυρες απόψε
ίσως είναι άγγελοι θανάτου
Η μεσόγειος τάφρος πέρασμα
άλλοτε ελπίδας κι άλλοτε απόγνωσης
Ορδές κυμάτων περιπαίζουν απόψε τ’ άστρα
Συγχορδίες ανέμων ξεχύθηκαν
στο φεγγαρόφωτο
Κι αυτός φυγάς
ψάχνει το πεπρωμένο του στη βαρβαρότητα
της θάλασσας
με το ψυχρό φως του φεγγαριού να ρέει
στις φλέβες του
κι ένα άστρο καρφωμένο στο μέτωπό του

Κι αυτός φυγάς μαρκαρισμένος
με το σήμα του θανάτου κατακούτελα
οιακίζει στην ορθρινή παγωνιά
με βάρκα πλαστική καταμεσής στο πέλαγος
Ναι είναι μετανάστης
εμπόρευμα που επιβραβεύει
το αίσχος του των καιρών μας

Στα κύματα ανάμεσα παλεύει
όπως δελφίνι λαβωμένο
σε γαλάζιο σεντόνι ξαπλωμένος
αγναντεύει το φεγγάρι
κι η ερημιά φουσκώνει στο στήθος του
όπως ζυμάρι
φωνάζει τα πουλιά που ταξιδεύουν
κι όλο μάχεται το θάνατο
Η μεσόγειος θάλασσα
τάφρος θανάτου απόψε
Κι αυτός φυγάς να κολυμπάει απελπισμένα
σε μια σανίδα γαντζωμένος
Επιτέλους απλώστε του το χέρι
κοκκίνισε η θάλασσα
όχι άλλο αίμα

25 Απριλίου 2015

Cornelis Vleeskens

cv1

cv2

cv3

Cornelis Vleeskens was born in Scheveningen, Holland on 23rd July 1948 and arrived as a migrant in Australia at the age of ten. Ater a short stay at Scheyville Camp the family moved to Eastern Creek in Sydney’s outer western suburbs.

He was schooled there and at Blacktown and later at the University of Sydney. From the mid 1960s he spent nearly a decade roaming Australia, South-East Asia, Hong Kong and Japan. Returning to Australia in the mid 1970s he resumed university studies and completed an honours degree in English Literature at the University of Queensland, graduating in 1978.

He was on the editorial board of Makar Press between 1977 and 1980 and was an active participant in the
Queensland poetry scene. His irst collection, Hong Kong Suicide & Other Poems (Makar Press, 1976) was well received and from that moment on he entered complete commitment to a creative life. In 1980 he moved to Sydney where he founded his own imprint, Fling Poetry – a vision and agenda for both a magazine
and publishing programme. The following year he moved to Melbourne. Fling’s early list included Chris Mansell, Michael Sharkey, Michael Witts, Ken Taylor, and Phil Motherwell; and Fling the magazine assumed an important role harvesting much of the best among new writing at the time.

While Vleeskens’ early published work was in English, he took up his mother tongue and experimented with compositions in Dutch between 1979 and 1984; from 1987 onwards he produced a considerable proportion
of his written output in the Dutch language.

His second manifestation as publisher was with the imprint Earthdance, where he produced the works of Patrick Alexander, Catherine Bateson, Janice M. Bostock, Peter Bailey, Tim Gaze, Billy Jones, and Jeltje
Fanoy among others. It was during his years in Melbourne, Eltham, and later at Cape Paterson that signiicant collaborations and associations commenced — notably with the artist Jenni Mitchell, and most notably, with the poet Pete Spence.

While never completely forsaking conventional poetic technique, Vleeskens’ participation in the international network of mail art was of such a scale that his reputation is substantial in that sphere: in fact there would be little contest to the proposition that he is nationally ranked with the most preeminent within that form. The work of his middle and late period was increasingly graphic, either in the form of visual poetry (where he is regarded locally and internationally as a singularly gited practitioner) or painting, where he displayed the inluence of the Cobra school and imparted his own distinctive edge and thematic preoccupations— the best of it evident in the design and content of his publications.

His achievements as a translator are also worthy of notice: he completed the only substantial English translation of the poems of Simon Vinkenoog, and translated texts for the AGNSW exhibition, Intensely Dutch in 2009. The extent of his other work bilingually is listed below and includes his versions of the
Dutch post-war “Fitiers”, and the writing of Australian poets working in the Dutch language. Proliic, and largely self-published, his output was relentless to the last. Vleeskens’ independence of thought and practice was largely given published form by his own imprints or select collaboration until the last weeks of his life.

Nicholas Pounder
21 February 2014

roch22

Federico Garcia Lorca, Το χτύπημα και ο θάνατος

Το απόγευμα στις πέντε.

Ήταν απόγευμα. Ακριβώς πέντε.

Ένα παιδί έφερε το λευκό σεντόνι

το απόγευμα στις πέντε.

Ένας κουβάς ασβέστη έτοιμος κιόλας

το απόγευμα στις πέντε.

Όλα τα άλλα θάνατος και μόνο θάνατος

το απόγευμα στις πέντε.

Ο άνεμος έφερε τα βαμβάκια

το απόγευμα στις πέντε

Το οξείδιο έσπειρε κρύσταλλο και νίκελ

το απόγευμα στις πέντε.

Παλεύουν ήδη η περιστέρα με το λιόπαρδο

το απόγευμα στις πέντε.

Κι ένας μηρός με απελπισμένο κέρας

το απόγευμα στις πέντε.

Αρχίσανε οι ήχοι του τυμπάνου

το απόγευμα στις πέντε.

Οι καμπάνες από αρσενικό κι η κάπνα

το απόγευμα στις πέντε.

Κάθε γωνία ομάδες της σιωπής

το απόγευμα στις πέντε.

κι ο ταύρος μόνο με καρδιά στα ύψη!

το απόγευμα στις πέντε.

Όταν ο ιδρώτας χιόνι έφτασε να γίνει

το απόγευμα στις πέντε,

όταν καλύφθηκε η πλατεία με ιώδιο

το απόγευμα στις πέντε,

ο θάνατος άφησε αυγά μες στην πληγή

το απόγευμα στις πέντε.

Το απόγευμα στις πέντε.

Πέντε το απόγευμα. Ακριβώς πέντε.

Φέρετρο είναι με ρόδες το κρεβάτι

το απόγευμα στις πέντε.

Οστά και φλάουτα αντηχούν στην ακοή του

το απόγευμα στις πέντε.

Ο ταύρος ήδη μούγκριζε απ’ το μέτωπό του

το απόγευμα στις πέντε.

Και το δωμάτιο που ιρίδιζε από αγωνία

το απόγευμα στις πέντε.

Από μακριά έρχεται πια κι γάγγραινα

το απόγευμα στις πέντε.

Σάλπιγγα κρίνου στους πράσινους βουβώνες

το απόγευμα στις πέντε.

Οι πληγές του τον έκαιγαν σαν ήλιοι

το απόγευμα στις πέντε.

Και το πλήθος έσπαε τα παράθυρα

το απόγευμα στις πέντε.

Το απόγευμα στις πέντε

Αχ! τι τρομερό απόγευμα στις πέντε!

Ήτανε πέντε σε όλα τα ρολόγια!

Ήτανε απόγευμα σκιάς στις πέντε!

*Από το “Ύμνος και θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσες Μεχίας”. Απόδοση: Γιώργος Μίχος

llanto1

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Εξέχον έκθεμα

old_hospital

Ουρές φυτρώνουν
Απ’ τα κρεβάτια
Σπίτια παλάτια
Κλειστά στοιχειώνουν.

Νοικοκυραίοι…
Πια δεν υπάρχουν
Απόλυτ’ άρχουν
Οι αρουραίοι.

Πουλιά και κρήνες
Κήπων σβησμένων
Των κεντημένων
Χαλιών οι ίνες.

Σκόνη στα κάδρα·
Κι εσύ σκονίζεις
Που εικονίζεις
Μία χαράδρα.

Australian Poetry: Last Call for Submissions

QTTUUDQKcR4aB4WZYtS-cDFBbanuT8nPfxMilfY8Jl75cxdbHzYmYybethxifJwly4ICp2nQa0SZtVOE5hL0DIHFUkZ5eaJSmMVBjJ9WLlqK48CKJYYlqTB5wM5nNCebeIgcOIdRI2ucFAq1mdsZG_vfxac3xJcuMUJcORE=s0-d-e1-ft

Australian Poetry: Last Call for Submissions
Last Day to Submit to the Australian Poetry Journal and Annual Anthology

Australian Poetry Journal Vol 5 No 2 and the 2015 Australian Poetry Anthology are both open for submissions but closing midnight tonight, Saturday 15 August.

Australian Poetry Journal Vol 5 No 2 will be Michael Sharkey’s fourth issue as Editor,

4nh42xRwzDI7oM6MSaJe-8khHeqiW7BZSFZ9k0YFRHQgVMOccZl2ZmMmG9_v4ptMq6s3odUXFj3Q4W1uKmFM4SaPFMV0HABruj7BbauHcXyXdEA-3dfJp3XsfDOcRfNWzL1BvuqdhQBAFfp59K6GsFV9OdbuhU07znArurlO=s0-d-e1-ft

and the 2015 Australian Poetry Anthology will be co-edited by esteemed poets Sarah Holland-Batt (QLD) and Brook Emery (NSW).

NYHiNp3xCxgpjMlgaVm6bhwyXB_teNZ0t3B1hIxBOVL3IKenTLymXpqklWmVwMQ6LIXoOKJXoqdWvKzVt9j4EAOIpMnJ0tUn3ctb76wx__EuhDPBVeqMtWNJFDC9ndnO12y5-_pgCZ7_p_3g_a_yIp5fepwePxXfE2YYksM=s0-d-e1-ft

tSXZA1VwPy6uvRIfkT0VpdooiO8-ziC-CCJz-zdJraxNF9dcfvGLFfLeptqQVtONO9M1jLPhi-EyF6E0mOIn4ler7S8v4sZL0NFPJcPDI5INVIl5BHfq3paTvdJziNPg6MYpGTZqhrbU_6fCdB4IN5zRJs8swlwBOmFSw3vE=s0-d-e1-ft
Don’t miss this wonderful opportunity to have your work featured in two quality Australian Poetry publications.

Submit now through our online submissions manager: australianpoetry.submittable.com/submit 

Ειρηναίος Μαράκης, Κουζινομάχαιρο

2fc2cebc6406ce40dce511bd3c1fc343

στην Hannah Höch (1889-1978)*

μαγειρεύω κρέας με χοντρό μακαρόνι
στην τηλεόραση παίζει μια αμερικάνικη κωμωδία
οι γείτονες δίπλα έχουν επισκέψεις
Κυριακή σήμερα, όλοι νοιώθουν διαφορετικά
μια όμορφη βόλτα θα ακολουθήσει
στην πόλη που στενάζει κάτω από τις ορδές των τουριστών
το απόγευμα ένα θαλασσινό μπάνιο
μια βόλτα σε παραλία ελεύθερη από ομπρέλες
ίσως να βελτιώσει κάπως τη διάθεση μου
οι γείτονες δεν νοιώθουν διαφορετικά
μουσική δεν παίζει πια το παλιό ραδιόφωνο
ήσυχες, κρυφές κι εκνευρισμένες ομιλίες
συνοδεύουν αυτό το απόγευμα
τέλη Μαΐου και τα βράδια ακόμα κοιμόμαστε
στην παιδική κουβέρτα μας
άρρωστος ο καιρός όπως κι η εποχή που διανύουμε
πόσο εύκολα μπορεί να βυθιστεί κανείς στη μελαγχολία
αναρωτιέμαι, και το βράδυ έρχεται κουρασμένο
αυτή η Κυριακή δεν είναι όπως όλες οι άλλες
πως αλλιώς, όταν τέσσερις εργάτες είναι νεκροί
από εργοδοτικό έγκλημα σε μια ιδιωτικοποιημένη εταιρεία
αντίθετα όμως από την επικρατούσα λογική
φωνή υψώνω ενάντια στον θεσμοθετημένο θάνατο
ανατροπή ζητώντας
και καμιά θυσία στο βρώμικο βωμό του κέρδους
με το κουζινομάχαιρο να κόψω τη μπυροκοιλιά της δημοκρατίας σας

*Η Hannah Höch (1889-1978), ήταν Βερολινέζα καλλιτέχνης, από τις πρωτοπόρους του Dada στη Γερμανία. Εργάστηκε ιδιαίτερα με την τεχνική του φωτομοντάζ ενώ πολλά έργα της τα δημιούργησε στην περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ένα από τα πιο γνωστά της έργα είναι το Cut with the Kitchen Knife through the Beer-Belly of the Weimar Republic (1919), όπου δανείστηκα τον τίτλο για το τελευταίο στίχο του ποιήματος.

Res Communis Omnium (ένα ποίημα για τον Thomas Müntzer)

thomas-muntzer

(1)
Με την οργή και τη στοργή στα χείλη
ξεχειλίζει απ τα σπλάχνα
η ανάγκη της ζωής
απ’ το φυλάκιο της αλύτρωτης προσμονής
να εξέλθει
πανώλεθρη ξεσηκώνεται
εμπρός των Νόμων και των Δικαίων
που με το νεκρό γράμμα τους
την ακρωτηριάζουν
για να την καταστήσουν λειψή
και κατόπιν εξευτελισμένη να τη σούρουν
πάνω στα μέτρα και τα σταθμά τους
μέσα στο διάβα των αιώνων της κυριαρχίας του ανθρώπου
πάνω στον άνθρωπο και στη φύση
η ζωή εμφυσά αντίρροπη πνοή εντός και εναντίων
όλων των δεσποτικών πολιτισμών επί της γης
όσο ακατανόητη και άλογη
για τους πνευματικά εξημερωμένους
τόσο πλέκει σε μια πραξιακή ενότητα της διαφοράς
το ζωντανό λόγο που αισθάνεται
και τις ζωντανές αισθήσεις που λογίζονται
δίχως λατρευτές και λατρεμένους
παραμένει βουβή και αγέλαστη
σε όλες τις τελετουργίες όρκου στο υπάρχον
όσο χαμογελά και ενσαρκώνεται
στους απρόσμενους θριάμβους
που φορούν στο απροσπέλαστο της κάθε εξουσίας
νεκρώσιμα στεφάνια διαδοχής

(2)
Ως τα χείλη γεμίζει και ξαναγεμίζει με κρασί
το άγιο δισκοποτήρι
κι ευθύς καρφώνονται και ξανακαρώνονται
στο σταυρό
τα εναπομείναντα μέλη του μεσσία
μέχρις που τέλεψαν πια κι αυτά
για ν’ απαλλάσσουν εκ νέου κάθε φορά
τους δεσποτάδες αυτού του κόσμου
απ’ όλα τα κρίματά τους
τόσο λεύτεροι όμως είναι οι κάθε λογής δεσπότες!
σαν την ελεύθερη ερμήνευση ενός πνιγηρού ορισμού
που δίνεται απ’ το Κράτος
και τόσο άφθαρτοι και αθάνατοι είναι!
σαν το χρυσάφι της Ελεύθερης Οικονομίας
μέσα στην κοιλιά ενός ανθρωπόμορφου
κατακτητικού ερπετού
ολόκληρη η πλάση ασφυκτιά
κάτω από την μπότα αυτής της Ελευθερίας
Continue reading

DROWN WOMAN

vequinox's avatarManolis

182446-nekriprosfygaslampedusa

DROWN WOMAN

With the sorrowful events that recently take place in Kos, Greece, the Facebook team “We say no to the Golden Dawn” posted the above photograph of a dead migrant woman raised from a boat that sank on October 2013 in the open sea outside the Italian island of Lambedousa.
The Facebook post writes the following:
“She was found floating on the waves as she is in this picture with her mobile phone, her wallet with a few small bills and pictures of her loved ones back home clenched onto her chest. She wouldn’t let the waves take away her only possessions, her beloved persons back home she didn’t want to feel alone the moment she felt the cold and death approaching.
There are many dead people on the shore. Many have no name. The news people talk of numbers, hundreds and hundreds of dead. No one knows their…

View original post 213 more words