Ευδαίμονες εαυτοτυφλωμένοι
στην καρδιά που λίπος δεν έχει
—τί είναι γραμμένο στο μέτωπο του ουρανού
και μένει αδιάβαστο—
σας ορκίζω απολογηθείτε,
θα ζούσαν χίλια παιδιά
και μια αρκούδα ακόμη
αν δεν έτρεχαν, γυάλιζαν, γλύκαιναν
τόσο οι μηχανές το ψέμα ο παράδεισος
στα χέρια των δεσμοφυλακων της κόλασης,
αν δεν είχες αυτή τη δουλειά
αν δεν ήσουν ένας ρωμαίος
Φεύγεις στα πλάγια στο ασθενικό βάθος
με την αδιαφορία μια ακίνητη λιγούρα στη σκιά
ψεκάζοντας θάνατο χωρίς απάντηση.
Τί μπορείς να πεις σε ένα παιδί που πεθαίνει;

“Σκλάβος νεκρός ή δολοφόνος
αυτές έχεις τις επιλογές” είπαν οι θανατιστές
ρωμαίοι
αντικαθιστούν με πίστη τους χριστιανούς.

Μια κάτοψη σκοτωμένων παιδιών
ο παράδεισος

Και οι μηχανές αηδιαστικές νεκρές φύσεις
όταν σερβίρουν δεν ξεχωρίζουν
την ζωή από το φαγητό
κανείς δεν έχει προσευχή να πει;
μόνο στόματα;
Χέρια χαμόγελα επιβίωση
παγιδευμένα πάνω στους τοίχους
έτσι αυτό έτσι εκείνο
άγνοια ανθρώπου κυριεύει.
Οθόνες με ζωγραφιστούς θεούς,
ξεφτάνε στο άγγιγμα
καμιά εικόνα καμιά ενοχή
σπρωξιές στις ιδέες για να κοιτούν από μακριά
ποδοπατημένες.
Ρωμαίοι με στομάχια χιλιάρχων,
μια βεβαιότητα σας δίνω τρομερή,
όσα έχετε δεν είναι δικά σας δουλέματα
αλλά θερμίδες ληστεμένες
Θεέ μου, τόσες θερμίδες από το μέλλον των παιδιών…

*Το ποίημα αυτό είναι συνέχεια προηγούμενου που είχε δημοσιευτεί εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/2015/10/09/%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AC%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B1-%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%8E%CE%B8%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9/
Από τη συλλογή «Επανάσταση και…», αυτοέκδοση, Αθήνα 1991.

Συνέχεια

ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ διαβαίνουν,
στο πέρασμα του χρόνου
ο αέρας αιώνιος γδέρνει τα πρόσωπά τους
με σημάδια για έναν άλλον κόσμο.
Μειοψηφίες τα παιδιά
μες τη δαιδαλώδη συσκότιση της έγκριτης πλειοψηφίας,
φέρνουν μηνύματα ελπίδας
για να ποτίσουν της ελευθερίας το νέο λυγερό δέντρο.

***

Ανατολικά

ΞΗΜΕΡΩΜΑ,
η νύχτα φεύγει,
μαζί ένα ένα τα άστρα της.
Ο ήλιος ανατέλλει.
Ο απέραντος γαλάζιος μανδύας σε ουρανό και θάλασσα
ντύνει το καφεπράσινο νησί του Αιγαίου.
Ο Αίολος παρών, απαγορευτικός για το πλοίο της γραμμής.
Οι ταξιδιώτες δε θα ‘ρθουν σήμερα.
Μπορεί όμως να έρθει η θεά Άρτεμις
να ψάχνει τ’ απομεινάρια του ναού της
και εμείς εδώ να φαντάζουμε τόσο καθημερινοί.

***

Ο Καθρέφτης

ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ της ψυχής σου
και ιδείς παραμορφωμένα ή πλανεμένα είδωλα του εαυτού
σου, μην τρομάξεις.
Είναι κομμάτια του παρελθόντος χρόνου
σε διαδρομές άγνωστων τοπίων.

*Από τη συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα”, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2004.

τα πράσινα μάτια είναι τα κακά
το άκουσα από κάποιους που τους μάτιασαν
τα γαλανά τα όμορφα
τα καστανά τ’ αδιάφορα
τα μαύρα των σπανίων.
ήταν πιο εύκολο το μάθημα
βάζοντας ταμπέλες
-προς καλή συνεννόηση-
το μαύρο δέρμα είναι το κακό
το κίτρινο το βρώμικο
το καφέ το επικίνδυνο
το λευκό το αγνό.
τόσο το πιστέψανε
που τώρα βγαίνει κόσμος σε παζάρια
και πουλάει λευκό δέρμα
-πολύ ακριβά-
πουλάει το δέρμα του
-πολύ ακριβά-
και μετανάστες
φτιαγμένοι από χρώμα κάπως νυχτερινό
δουλεύουνε οι άτυχοι πρωί
μέσα στη χώρα της αγνότητας
μια ολόκληρη ζωή
μαύροι
για πενταροδεκάρες
στοιβαγμένοι σε υπόγεια
με τρυπημένη αξιοπρέπεια
στην τρύπια στέγη του παντελονιού
όλα για ν’ αγοράσουν
έστω στο τέλος της ζωής
των αγνά γεννημένων το δέρμα.

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, εκδόσεις προςποίηση.

Αθέατοι πόλοι

Χτύπος/Ρύπος
Όλοι/Πόλη
Κάποιος/Σάπιος
Εμείς/Κανείς

***

Θέα

Όταν επέλεξα να ζήσω, ήταν πολύ αργά.
Τώρα, από ποιον τα ρέστα να ζητήσω;

***

W/m2

Απόψε φυσάει
Άλλος ένας περνά το κατώφλι
Απόψε οι ψιχάλες
Έχουν ποτίσει τη γη.

Το αύριο παραμένει μια υπόθεση.

Απόψε οι δρόμοι παγώνουν
Κανείς δε γυρνάει
Οι άνθρωποι περνούν βιαστικοί.

Το αύριο παραμένει απλά μια υπόθεση.

***

2CV

Κάπου είκοσι χρόνια πίσω
Βρίσκεται η Ρίτα!
Κάπου είκοσι χρόνια πίσω
Η Ρίτα περιμένει σιωπηλή.
Έχει ετοιμάσει από τότε
Τα μπαγκάζια
Να φύγουμε εκδρομή.
Κοίτα που το είχα πια ξεχάσει…
κι ας είχα δώσει λόγο
Κι ας το είχα υποσχεθεί.

*Από τη συλλογή “Iχθύων Λόγος”, Εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2011 (σελ. 44, 54, 59 και 61).

1

ΑΓΑΠΗ έρημο ακρογιάλι.
Πορφυρό σούρουπο.
Πράσινη θάλασα.
Κύματα. Άμμος.
μαύρο αναδύθηκε
το κεφάλι σου,
άσπρο χαμόγελο
κρατώντας στα δόντια.

7

ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΩ τα βέλη μου σε σένα,
όπως κατευθύνει τα κύματα ο αγέρας.
Μελτεμάκι του Καλοκαιριού,
που σ’ εκνευρίζει, και σε στεναχωρεί,’
γιατι σού στερεί το μεροκάματο,
κορίτσι του παραλιακού ουζερί,

ταμία της καρδιάς μου.

22

ΟΣΟ ΛΙΓΟΣΤΕΥΕΙ η ποίηση, άλλο τόσο
πληθαίνουν οι ποιητές της.
Όσο πιο δύσκολη γίνεται η αγάπη
τόσο περισσότερο εύκολα αναδεικνύονται
οι αγαπητικοί,
οι κατ’ επαγγελμα εραστές

κι ερωτευμένοι.

38

Η ΝΗΣΟΣ Χίος ως
παρωνυχίδα εισφρύει
κι επανέρχεται.

Με απομακρύνει ο κνησμός,
αρχαίος χρησμός
και παροξύνομαι.

Πρέπει ν’ απομακρύνθηκα πολύ.
Να φανταστείς,
πως εδώ που βρίσκομαι,
τη θάλασσα τη λένε Ιόνιο.

*Από τη συλλογή “Νήσος Χίος”, εκδ. Πλανόδιον, 2001 (σελ. 9, 15, 30 και 46).

Κάθε ποίημα που τύχει να βρεθεί στον μακρύ δρόμο αυτής της ζωής
να το αντιμετωπίζεις σαν μια χαμένη ιδέα.

Μην ρωτάς ποιανού, πότε, τι σημαίνει.
Άρπα τη και τρέχα.

Τρέχα μέχρι να μη βλέπεις πια τη γη και τα μυρμήγκια
και σκέψου τι έχει να σου δώσει·
θα την αφήσεις ή θα την κρατήσεις;

Κράτα ό,τι μιλά μέσα σου σαν βιτριόλι
και γύρνα τα υπόλοιπα στον δρόμο.

Τον δρόμο,

που πάντα κάτω από τα πόδια μας

είναι στρωμένος με λιωμένα όνειρα

και σκουπισμένα ποιήματα της στιγμής.

*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη”, Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2014.

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΣΤΑΣΙΝΟΥ

Καλώς βρισκόμαστε. Θα αρχίσω κάνοντας μια διαπίστωση κοινή σε όλους. Γνωρίζουμε πως ένας έρωτας μπορεί να κάνει την διαφορά στην ζωή μας. Πως μια μέρα μπορεί να γίνει ορόσημο, μια βραδιά ποιητική να ξεχωρίσει από κοινότοπες κλισαρισμένες βραδιές Έτσι και κάποιο πρόσωπο έχει την δυνατότητα να σε κάνει αρκετά θαρραλέο ώστε να υπερβείς τον εαυτό σου και τα πιστεύω σου, κι έτσι να κάνεις έναν πόλεμο, έναν έρωτα η και να τολμήσεις να μιλήσεις για ποίηση. Καθώς Απόψε.
Δεν υπερβάλλω. Είναι δύσκολος τομέας της τέχνης, και ο δυσκολότερος ίσως, της ποίησης. Πως να διαχειριστείς ένα θέμα που καλά-καλά δεν του έχει αποδοθεί ορισμός. Ίσως λόγω αυτής της δυσκολίας βλέπουμε ακατάλληλα πρόσωπα να γράφουν ποίηση η να παρουσιάζουν, ελπίζοντας στο να την καταστήσουν έτσι προσιτή σε αυτούς και τους άλλους. Δεν θα δοκιμάσω να δώσω ερμηνεία στην έννοια της ποίησης. Μάλλον αν αθροίσουμε όλων των ποιητών τις απόψεις , θα έχουμε το νόημα της και πάλι κατά προσέγγισιν. Απλώς θα θυμίσω πώς η ανάγκη του ανθρώπου να ποιήσει, προφανώς προέκυψε την στιγμή που ο άνθρωπος έμεινε έκθαμβος και τρομοκρατημένος μπροστά στα δεσμά του. Αφού δέσμιος είναι ο άνθρωπος σε δυο σε δύο διαφορετικά είδη αναπόφευκτου.Τα φυσικά του δεσμά και τα πέραν αυτής της ζωής.

Το ένα το καθαρά μεταφυσικό είναι το ανθρώπινο πεπερασμένο. Το άλλο, είναι η πάλλουσα ζωή με όλα όσα την αποτελούν. Όσα συνιστούν την ζωή, με τα συνεπακόλουθα συναισθήματα. Τον φόβο για μια εύθραυστη ειρήνη, τον πόλεμο με τα γνωστά του αποτελέσματα, τις δύσοσμες αναθυμιάσεις της εποχής, τις υποκριτικές συμπεριφορές της καθημερινότητα μας με την ανάλογη αποδόμηση των αξιών. Το πώς ο άνθρωπος θα ξεφύγει από αυτά τα δύο ανυπόφορα είδη δεσμών, η το πώς θα τα κάνει να φαντάζουν ελαφρύτερα, από καταβολής του τα ανακάλυψε και τα υπηρέτησε ο άνθρωπος. Με τα δυο μέσα που κατείχε.Τον Έρωτα. Και την Τέχνη. Μόνο που σε αυτά τα δύο «Τέλη-Σκοπούς» ο άνθρωπος οδηγείται με το πάθος ως «μέσον». Στην περίπτωση μας προσπαθώντας να προσεγγίσουμε την ποίηση της Χρύσας θα διαπιστώσουμε πως αντί να ξορκίσει απλώς τους φόβους μετατρέπει το ίδιο το «μέσον» σε ποίηση. Αντί να το θεωρήσει αγωγό, ώστε να πλησιάσει τα έμφοβα Δέη, μένει στην διαδρομή ερωτοτροπώντας με το μέσον που θα την οδηγούσε στην λύτρωση.

Έτσι την βλέπουμε αντί να γιατρεύεται να πρέπει να πεθαίνει κάθε στιγμή. Λόγω αυτών των απανωτών θανάτων κραυγάζει συναισθήματα, λες και είναι η τελευταία στιγμή που τα νοιώθει. Τους λόγους των απανωτών θανάτων της, που μοιάζουν ερωτικοί σπασμοί, κάποιοι τους φανταζόμαστε, οι άλλοι προσπαθούμε να τους ανιχνεύσουμε μέσα από τους στίχους της.

Γιατί αυτό είναι η ποίηση της. Ένα πάλεμα, μια αγωνία, μια κορύφωση. Κάποτε μια διάσωση. Μια αθώωση. Διαβάζοντας την ποίηση της Χρύσας αποδεικνύεται πως τελικά έχουν δίκιο όσοι πιστεύουν πως ο δημιουργός για να αναδείξει αυτό που θέλει με την ανάπτυξη ενός ποιήματος κυριολεκτικώς συντρίβει.

Θα ανατρέψει τα γεγονότα, θα τα κατακερματίσει, και από τα θραύσματα στα χέρια της θα γεννηθούν λέξεις που θα ρέουν, θα καίνε η θα κόβουν, θα ελευθερώνουν η και θα θανατώνουν και αναλόγως το που θα εστιάζει θα επαναδημιουργεί τόπο, και χρόνο αναδημιουργώντας είτε τον ατομικό της κόσμο, είτε τον πλατύ μας κόσμο που περικλείει τους πάντες και τα πάντα.
Continue reading →

Έχω μέχρι στιγμής ανεβάσει έξι ποιητικές συλλογές μου εδώ, με ποιήματα από τη δεκαετία του 1980 έως και πρόσφατα. Διαβάζετε και κατεβάζετε ελεύθερα!

https://issuu.com/dimitristroaditis

Σε ξένες στέγες

Η μοναξιά στην αλλοδαπή
πληρώνεται με ψύχος φτιαγμένο από φαντάσματα.
που τα ξυπνάς τις νύχτες για να συνομιλήσεις.
Τέτοια ανάγκη εξομολόγησης.
Η δική σου μυθολογία δεν της φτάνει,
σε πασαλείβει με δικά της παραμύθια, σου παίρνει λόγια.
Σε παρακολουθεί.
Ξέρει πόσα ml βροχής πέφτουνε ανά τετραγωνικό μέτρο
στη ζωή σου
και οι πληροφορίες διαδίδονται διά στόματος πουλιών
που κράζουν,
Σε ξένες στέγες, σε ξένη γλώσσα.

***

Εμένα ο χρόνος
με μάχεται εσωτερικά,
τρέχει στα στενά μου μαχαίρια,
με εκπλήσσει με κάνα ποίημα που ανατέλλει.

Το μέλλον κρέμεται σαν νεαρός Χριστός
στους άξονες της λύπης του.
Δεν έμαθε, δεν είδε;

Ωστόσο η Άνοιξη κρυφοκοιτάζει για να μπει.
Ελπίζει σ’ ένα τρυφερό κάλεσμα.
Σκυφτός εσύ και δίπλα το τοπίο να ψηλώνει.

*Από τη συλλογή “Η άστεγη μέρα”, εκδόσεις Μελάνι, 2014 (σελ. 43 και 43).