ΙΧ
Μια τρύπια τσέπη η ψυχή σας
όλο για χαμένα αισθήματα μιλάτε
ΧΙ
Τα χαμόγελά σας με τρομάζουν .
Μου θυμίζουν πόσο κοφτερά είναι τα δόντια σας.
ΧΙΙΙ
Φωτογραφικές μηχανές είσαστε .
Θάλαμος σκοτεινός τα μέσα σας
όπου προβάλλεται ανάποδα ο κόσμος.
ΧΙV
Είσαστε το παραβάν του εαυτού σας .
Πίσω σας γυμνή συμβαίνει η ζωή σας.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ
Για όσα αμίλητα
εξέφρασα
ανέκφραστη
βλέποντας τη σκιά
να χάνεται
μετά την τελεία
Νέττα
Υπήκοοι
Μας έχει σφίξει
το παγωμένο χέρι,
ενός μεγάλου χειμώνα.
Περιτυλιγμένοι είμαστε
με συρματοπλέγματα
κι ο εγκέφαλός μας
κομμένος στα δυο
από σύνορα.
Τα πρόσωπά μας
έχουν γίνει
μια φωτογραφία αστυνομικής ταυτότητας
που τα χαρακτηριστικά της
όσο πάνε και σβήνουν
σαν το κερί που λειώνει.
Σκυφτοί περπατάμε
ολόιδια σημαδεμένοι
ταλαιπωρημένοι υπήκοοι
καταπατημένοι
απ’ τα επώδυνα βήματα
των δυναστών μας.
***
Ιδιωτική ελευθερία
Μοναχικά κλάματα είμαστε
θλιβερές καθημερινότητες
στριμωγμένες σε σύνορα,
σπασμένες φωνές
μεσ’ στη βουή της πόλης.
Λένε πως είμαστε ελεύθεροι
μόνο που αυτή η ιδιωτική ελευθερία μας
επαίρεται
στα στενά όρια
λίγων προκαθορισμένων τετραγωνικών
περιορίζεται
σε ομοιόμορφα ρούχα
συμβολίζεται
με την χρησιμότητα
των γυρτών σβέρκων μας
και θυσιάζεται
για τα φονικά
σύμβολα
ενός εξαγώγιμου
κοινοβουλευτισμού.
*Από τη συλλογή “Υπήκοοι”, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2008 (σελ. 17 και 33).
Το Straw Dogs magazine κλείνοντας 3 χρόνια εκδοτικής πορείας, ανακοινώνει πως μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη, διαθέτει και τα 5 τεύχη του στη μισή τιμή έκαστο, ΜΟΝΟ για όσους αποστείλουν ηλεκτρονικό μήνυμα ενδιαφέροντος.
Μπορείτε να αποκτήσετε όποιο τεύχος επιθυμείτε με αντικαταβολή (5 ευρώ + έξοδα αποστολής), στέλνοντας όνομα, επώνυμο & διεύθυνση στο email του περιοδικού. strawdogsmagazine [at]yahoo.com
Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξη και συνεχίζουμε.
*Σημ. Η προσφορά ΔΕΝ ισχύει στους τόπους διανομής του περιοδικού
http://www.strawdogsmagazine.com/2015/09/3-straw-dogs.html
Επίσης, facebook page
19 September 6pm-8pm
State Library of Victoria, Village Roadshow Theatrette
(Entry 3, via La Trobe St)
FREE
Common Ground 2015 is a unique, multilingual project that utilises poetry, spoken word, sound and film to build connections and understanding between young people of diverse faiths and cultures in Melbourne. Over an eight-week series of free workshops at the State Library of Victoria, facilitators and artists Abdul Hammoud, Ebony Moncrief and Sukhjit Khalsa have collaborated with budding wordsmiths to create new poetry and spoken word pieces exploring identity and role of faith in our everyday lives.
On Saturday 19 September hear the poets transform their papered confessions into spoken word by bringing their own voices and stories up to the microphone. Alongside music from kora maestro Amadou Suso, Persian acapella singer Saharnaz Kia and Hazara Damboora player and vocalist Murtaza Jafari.
A selection of the pieces created during this project will also be set to soundscapes created by Melbourne-based producer CAZEAUX O.S.L.O accompanied by a video produced by Rogue Pixel and released later in the year. Common Ground was established in 2013 to create a space for young people from two faiths that are often religiously and racially vilified (Sikhism and Islam), to come together and use spoken word and poetry as a medium for dialogue, friendship and interaction.
This year the Common Ground Collective wants to bring the project back to the community and encourage young people from diverse faith backgrounds to join the project. Common Ground’s capacity to represent diverse cultures, faiths and identities through creativity offers a wealth of possibilities. It an opportunity to create interfaith dialogue around shared experiences to promote cultural cohesion and understanding.
This project is supported by the Australia Council for the Arts, Creative Victoria, City of Melbourne, State Library of Victoria, the Victorian Multicultural Commission and Uniting Through Faiths.
Περιπλανήθηκαν από αιμοπετάλια
Σε αίμα
Μέχρι να βρουν
Την συγκόλληση
Την συμπύκνωση
Την συγχώνευση
Την συνενοχή
Την σύμπραξη
Την συνερμηνεία
Την συναγωγή
Μετά ένα πελώριο πλάσμα
Φαιοκίτρινο
Σαν φεγγάρι
Που το διακόρευσε μολυσμένο
Δια πύησε
Την συνύπαρξη
Δια ποίησε
Πώς δημιουργήθηκε
Η οπή
Η συμπλήρωση
Η απόλαυση
Του κενού
Του νερού
Και
Του βάθους
Η απόσταση
Που διαιρεί
Και
Διαιρείται
Εις την νιοστή
Και
Συν Άπειρο
Απρόθυμα
Και
Σιαμαία
Του Κρις Λιβανίου
Το “δήγμα γραφής” είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή της Τζούλιας Φορτούνη, έτυχε να έχω γράψει και για την πρώτη της, το “φυσικό αντίδοτο” (Μανδραγόρας, 2013), κι έτσι το ενδιαφέρον μου ήταν μεγάλο όχι μόνο για τα επιμέρους στοιχεία αλλά κυρίως για την συνολική εικόνα. Μια δεύτερη συλλογή δίνει την ευκαιρία για να χαρτογραφήσει κανείς την πορεία του ποιητή και να ψηλαφήσει αν μπορεί την εξέλιξη, τις αλλαγές και τις ρήξεις. Η συνέχεια ανάμεσα στις δύο συλλογές υποθέτω επιβεβαιώνεται και από τους τίτλους με το «δήγμα» να κινείται στον ίδιο νοηματικό χώρο με το «αντίδοτο», όλα φαίνεται να έχουν μια εκ προοιμίου σχέση με το δάγκωμα, την απειλή, τον πόνο, το ξάφνιασμα.
Ένα ξάφνιασμα που καταρχάς εδραιώνεται με τα πολύ σύντομα ποιήματα που αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της συλλογής. Με αρκετά ποιήματα να μην ξεπερνούν τους δέκα στίχους, κάποιες φορές μάλιστα και λιγότερους, η Τζούλια Φορτούνη επενδύει στον γρήγορο ρυθμό και τα συμπυκνωμένα νοήματα. Επιδιώκει το ξάφνιασμα του αναγνώστη και ενδεχομένως την γρήγορη αντίδρασή του στα ποιητικά τεκταινόμενα, δεν αφήνει χώρο και χρόνο για δεύτερες σκέψεις. Νομίζω ότι λίγα πράγματα αποδίδουν καλύτερα σε μια συλλογή από έναν σωστά υπολογισμένο ρυθμό, γιατί είναι το στοιχείο εκείνο που οριοθετεί και υποστηρίζει το νόημα. Όταν όμως ένα ποίημα όπως είναι για παράδειγμα το «τα ανθρώπινα σώματα» ή «οι γιορτές» είναι τόσο σύμπυκνωμένο που ο αναγνώστης αισθάνεται ότι του λείπουν στοιχεία κατανόησης, τότε ο γρήγορος ρυθμός και ο πυκνός λόγος από πλεονέκτημα γίνονται βάρος. Σε κάποιες περιστάσεις η ποιήτρια εκ των πραγμάτων και μόνο δεν έχει τον χρόνο και τον χώρο να διαλύσει τις ασάφειες που εμποδίζουν, και να ανοίξει την πόρτα της επικοινωνίας με τον αναγνώστη.
Όπως άλλωστε και στο “φυσικό αντίδοτο”, το λεξιλόγιο είναι καθημερινό και αυθόρμητο, ακριβές αν μη τι άλλο, συνολικά όμως η ποίηση είναι αποσπασματική και λειτουργεί με συγκοπές. Υπάρχουν εντυπωσιακές εξαιρέσεις βέβαια, όπως το «κόκκινο σπίτι» που είναι εκτενές και δείχνει μια φρεσκάδα και μια πρωτοτυπία στην σκέψη. Η Τζούλια Φορτούνη πετυχαίνει να εδραιώσει μια ξεκάθαρη ατμόσφαιρα όπου αντικατοπτρίζονται απρόσκοπτα τα συναισθήματα και οι συγκινήσεις σε μια δομή καθόλα λειτουργική και ευέλικτη. Αισθάνομαι ότι αυτά τα ίδια στοιχεία θα μπορούσαν να υπάρχουν και σε όσα ποιήματα της συλλογής τα στερούνται λόγω της τόσο περιορισμένης έκτασής τους: χρειάζεται ένας ελάχιστος χώρος για να ξεδιπλωθούν και να αναπτυχθούν οι συναισθηματικοί πόλοι και όταν αυτός λείπει, τότε ο αναγνώστης κινδυνεύει να βρεθεί μετέωρος.
Η διπολικότητα ανάμεσα στα δύο ισχυρά Εγώ και Εσύ προσδίδει επιπλέον δυναμική στο σύνολο των ποιημάτων καταστώντας τον αναγνώστη ταυτόχρονα και θεατή σε μια αέναη και τελικά αρχέγονη αντιπαράθεση ανάμεσα στα άκρα των σχέσεων. Όπως συνέβαινε και στην πρώτη της συλλογή, έτσι και εδώ έχουμε μια ιδιαίτερα προσωπική ποίηση. Σε αρκετές περιπτώσεις από προσωπική μετατρέπεται σε ερμητικά κλειστή, με τον αναγνώστη να μένει απέξω και να προσπαθεί να καταλάβει τους κώδικες. Δεν μπορώ να σκεφτώ πώς θα ήταν δυνατή μια πλήρως αποστασιοποιημένη ποίηση, αισθάνομαι όμως ότι είναι θεμελειώδες οι δίαυλοι της επικοινωνίας να είναι ανοιχτοί και να εξασφαλίζουν την ροή των σκέψεων και των συναισθημάτων.
Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ομολογουμένως ανθρωποκεντρικής ποίησης είναι ίσως το ότι το Εγώ και το Εσύ, παρόλο που συμπορεύονται, δεν δείχνουν να συναντιούνται. Σαν να διαγράφουν παράλληλες πορείες στο διηνεκές και τα ποιήματα να αποτελούν τον καμβά αυτής της τελικά αδύνατης συνάντησης. Δεν ξέρω αν η αγωνία που θα προέκυπτε από αυτό έχει δώσει την θέση της στην παραδοχή και σε έναν κάποιο ανομολόγητο συμβιβασμό, είναι όμως γεγονός ότι η Τζούλια Φορτούνη επιχείρησε με επιτυχία να χαρτογραφήσει την περιπέτεια της ανασφάλειας και του αυτο-προσδιορισμού σε συνθήκες τόσο έρωτα όσο και απουσίας αυτού.
Κρις Λιβανίου
Παραθέτω δύο από τα ποιήματα που ξεχώρισα:
το σπίτι πλάι στη θάλασσα[1]
Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Όχι για τους ορίζοντες, όχι για τους παφλασμούς των κυμάτων. Μόνο για τη φθορά. Να σκεβρώνουν τα παράθυρα. Να σκουριάζουν οι μεντεσέδες.
Να τρίζει ανελέητα η μνήμη. Να εισρέουν επιθυμίες. Να ανασύρω αμφορείς με νομίσματα.
Εσύ, αμετανόητος, με μια τρίαινα.
Να γράφω με αναφιλητά.
Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Εγώ και όλα τα χαλασμένα μου ρολόγια.
Εσύ, αμετανόητος – μια τρίαινα.
πανσέληνος[2]
μνήμη Μίλτου Σαχτούρη
γαυγίζει πάλι
όλο το βράδυ ανελέητα
έξω απ’το παράθυρό μου
[1] Σελ. 22.
[2] Σελ. 45.
*Αναδημοσίευση από το Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.com
ξεριζώνεται
η σκέψη
από την απόδραση;
η ελευθερία
από το βαρυποινίτη χρόνο;
οπλοφόροι
στα μαγειρεία,
σε ισοζύγιο και τα πουλιά με τα φτερά τους
και το σχοινί από τα κάγκελα
μέχρι
τον παράδεισο:
νυχτερινό
όνειρο, ζύγισε
το μαχαίρι,
υπνοβατούσε στην εκδίκηση,
στο άλλο χέρι,
τα ισόβια
κρατούσε
(alexmil) ©
*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του ποιητή στο https://alexandrosmilioridis.wordpress.com/
Για την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Οι άγγελοι εισπνέουν τη σκόνη της ανθρωπότητας,
Είναι μια γλώσσα ξερή γλειμμένη από αιθέρια όντα,
Γλώσσα κουβαριασμένη, που πετάγεται από στόμα
Σε στόμα. Είναι μια γλώσσα νεκρή, κοκκάλινο θραύσμα
Που κείται στα έλη και τη σκόνη. Τύρφη και σκόνη. Κείται
Για να ικανοποιήσει τον φρενήρη ιδεαλισμό εκείνων
Δίχως σώμα. Να μπορούσα να φιλήσω έναν άγγελο, και
το έχω κάνει, και βρήκα σ’ αυτή την ανακάλυψη του εαυτού μου,
Που απρόσμενα τυλίχτηκε γύρω από ένα γλυκό άλλο,
Εκείνη τη βάση για να βασίσω πάνω της
Την κατωτερότητα του εαυτού μου σε μιαν άλλη
Ανάταση, που είχα (και έχω). Μα τι σημαίνουν
Τ’ αραχνοΰφαντα ακροπέταλα, τ’ απαλά απόκρυφα μέρη,
Τ’ αγκάθια του αναποδογυρισμένου σκουληκιού
Στα καρπόφυλλα, για το ρόδο που δεν μπορεί να γνωρίζει
Την ίδια του την ομορφιά, την αναγέννηση, την ανάσταση,
Μα μόνο γνωρίζει, α-γνοεί, ένα μέρος φωτός,
Τη στιγμή του που διπλώνει σάπια πάνω του, για ν’ αποθέσει
Τ’ ακροπέταλά του στο τραχύ νεκροταφείο
Χέρια ανέμου, ανοιξιάτικου αέρα, για ν’ αυλακωθούν.
Οι άγγελοι ποθούν ό,τι δεν μπορούν να είναι.
Ονειρεύονται την ανθρωπότητα που πάντοτε είναι.
AND SO ANSWERED MARLOWE SINGS AGAIN
For Katerina Angelaki-Rooke
Angels breathe the dust of humanitas,
It is a dry tongue licked up by ethereales
Cuddled round and spat out from mouth to Mouth.
It is a dead tongue, bone-shard
Lain alike in bog or dust. Peat and sand. Lain
To satisfy the frantic idealism of those
Without flesh. Could I kiss an angel, and
I have, and found in that finding of my-
Self sweet other suddenly entwined,
That base upon which to base
The baseness of myself to some higher
Elavation, I would (and have). But what
Are gossamer wings, gentle secrets, the
Spikes of the turned worm in the petals’
Heart to the rose which cannot know
Its own beauty, recurrence, resurrection,
But only knows, not-knows, a place of light,
Its moment folding rotted on itself, to let
The wings of itself lie in the hard graveyard
Hands of winds, of spring breeze, to be
Guttered down. Angels lust the self they cannot
Be. Dreaming humanitas which always is.
*Από τη συλλογή “Το φτερό της κουκουβάγιας στην καρδιά του ποντικού / The owl’s wing in the rat’s heart”, εκδόσεις futura, Αθήνα 2002. Απόδοση από το αγγλικό: Νέλλη Μπουραντάνη.
Κι εσύ νόμισες πως ήμουν από κείνες
που εύκολα κάποιοι ξεχνούν,
πως να πεθαίνω με λυγμούς και μ’ οδύνες
σ’ αλόγου από κάτω τις οπλές θα με δουν.
Ή πως μάγισσες θα τρέξω να βρω
σε νερό τα μαντζούνια να βάλουν
να σου δώσουν για δώρο φρικτό
μυρωδάτο μαντίλι θανάτου.
Την κατάρα μου να ‘χεις λοιπόν. Ούτε βόγκο, ούτε βλέμμα
της καρδιάς σου την πέτρα ν’ αγγίξω,
μόνο όρκο στων αγγέλων τον κήπο,
στων θαυμάτων την εικόνα θα παίρνω
και στη φλόγα της νύχτας μαζί σου
πως ξανά την ψυχή μου σε σένα δεν φέρνω.
(1921)
*Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου.
To Koskino 