Υπάρχει εκτός των άλλων κι ένα τραίνο.
Κοιτάζω πάντα προς τα πίσω
ν΄ απομακρύνουνται τ΄ άγνωστα τούτα ζώα.
Είμαι χαρούμενος συχνά
που δεν αφήνουμε ίχνη.
Εσείς οι άλλοι μη μιλάτε
Το παιδί αυτό απεβίωσε χθες
και στην πόρτα ο ανίδεος επισκέπτης
βαστάει το ψάρι του δεμένο
με το πράσινο βούρλο.
Τι άραγε κερδίσαμε
ταχτοποιώντας τις χρονολογίες;
Μάθαμε αυτό και το είπαμε
δημιουργώντας κάποιες ιδέες.
Το είπαμε ο καθένας
με τη σειρά.
Όπως υπάρχει μια ψηλή ξυλένια σκάλα
και κόπος πολύς.
Και κάποτε ένας σκύλος σήκωνε
το πόδι του
άμα το επιθυμούσατε.
1942

*Πηγή: Γραπτά Γιώργου Μακρή, Πρόλογος-Επιμέλεια: Ε. Χ. Γονατάς, Αθήνα: Εστία 1986.

Ποτέ δεν είχε η Νύχτα τόσο πληγωμένα μάτια
ανάστατα, βουερά, έκθαμβα μάτια
για τα παιδιά των θυμωμένων τούτων δρόμων
που διασταυρώνονται με προβολείς και πολυβόλα.
Τον ίλιγγο του πυρετού γνώρισαν και τα δόντια
της παγωνιάς, της δίψας και της πείνας τη ναυτία,
ω ,σύντομοι, πολύχρωμοι ύπνοι με ξεσκέπαστα τα μάτια,
ω, της καρδιάς κελάρυσμα ύστερα απ’ το τρέξιμο
ξεφεύγοντας την άτιμη τρικλοποδιά του θανάτου…

*”Ψυχοστασία (ποιήματα) 1949-2006”.

Δε ξέρω πώς βρέθηκα εδώ:

Έτρεχα πανευτυχής
Με το καπέλο στο δεξί μου χέρι
Πίσω από μια πεταλούδα φωσφορίζουσα
Που μ’ έκανε τρελό από χαρά

Και ξάφνου γκαπ σκοντάφτω
Και δεν ξέρω τι έγινε ο κήπος
Το σκηνικό άλλαξε εντελώς:
Αίμα κυλά από το στόμα και τη μύτη

Ειλικρινά δεν ξέρω τι συνέβη
Ή σώστε με αμέσως
Ή φυτέψτε μου μια σφαίρα στον αυχένα.

*Από το βιβλίο “Ποιήματα επείγουσας ανάγκης”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2008.
**Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.

ήταν μια τυχαία τρίτη
ο ουρανός στο instagram ήταν ροζ
εγώ δεν ήμουν έγκυος
οι κατσαρίδες κάναν πάρτυ
είπα: οι υποθέσεις οδηγούνε σε σφάλματα
ενώ έχυνα πάνω στα οδοφράγματα
συμφώνησες
με το αίμα
είχες θυμώσει
μου έδειξες τα δόντια σου
είπα ναι
με ζωγράφισες με αίμα και καύλα
με αποσυντόνισες
Δηλαδή σωστή καταστροφή
μια ευγενική εισβολή στο σύστημά μου
σε παρακαλώ
μην πάμε ποτέ για δουλειά

*Από τη συλλογή “Επισκευές πλοίων”, εκδόσεις μπαταρία, Οκτώβρη 2024.

Πάντοτε με διλήμματα
κρεμασμένοι στην κλωστή
πηγαίνουμε να κοιμηθούμε
βήχοντας
ή μ’ ένα μαχαίρι που σκάβει αργά το σώμα
με το πηγμένο αίμα γύρω του
ανοίγοντας έναν κρατήρα ηφαιστείου σιωπηλό.

Αλλά στο βάθος του καθρέφτη
είμαστε ακίνητα παιδιά.

Από το δρόμο η σειρήνα του ασθενοφόρου
καλεί το θάνατο
είτε να ‘ρθεί είτε να φύγει.
Είτε ‘ρθεί είτε φύγει
το σώμα μας αποκεφαλίζεται
και μένει ακέφαλο χωρίς ηλεκτρισμό.

*Από τη συλλογή “Βράδυ στο σπίτι” (1986). Περιλαμβάνεται στο συγκεντρωτικό τόμο “Βασίλης Λαδάς – Τα Ποιήματα”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Πάτρα 2023.

Η θέση απέναντι μου είναι άδεια
Είμαι άνετος
Έρχεσαι και κάθεσαι
Σε κοιτάζω
Με κοιτάζεις
Διακρίνω ένα χαμόγελο μέσα από τη μάσκα σου
Χαμογελάω κι εγώ
Κοιταζόμαστε για ώρα
Σηκώνεσαι να κατέβεις
Κατεβαίνω κι εγώ εδώ
Ο δρόμος άδειος και προχωράμε στην ίδια κατεύθυνση
Με κοιτάς πάλι
Με άγχος
Βγάζεις τα κλειδιά σου και τα κρατάς στο χέρι σου
Επιταχύνεις και χάνεσαι σε μια πυλωτή
Συνεχίζω τον δρόμο μου
Στεναχωριέμαι για εμένα
Φοβάμαι για εσένα.

POEM AT DAWN

Empire
Is its own
Undoing

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Η Αυτοκρατορία
είναι η δική της
καταστροφή

Αν εκείνο είχε βγει αληθινό
του παιδικού ονείρου μυστήριο όλον
θα ακολουθούσε αστέρι το δρόμο μας
φωτίζοντας το σκοτάδι και τα σύννεφα τα γκρίζα

Τότε η ψυχρή ακίδα του πόνου
δε θα ’ τανε τόσο βαθιά μέσα μας
θα προσπερνούσε γοργά
σαν πέρασε η σειρά της

Τότε και μέσα στον μαύρο ασφυκτικό κλοιό
πνοής ίχνος θα μας τράβαγε ψηλά
στην αέναη δροσιά

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς αναχώρησα.
Πρέπει να πάνε κοντά δυο χρόνια τώρα.
Θυμάμαι άφησα στην κόρη μου τη Σάντρα ένα
γράμμα:
«Mοναχός ξεκίνησα ή βρέθηκα εδώ
στις έρημες κοιλάδες και στα βουνά των κυνηγών
μακριά από Εκεί, μακριά από πολιτισμό
ήρθα να μαθητεύσω στη Σελήνη
και στον Κόσμο τον Παλιό
δραπέτευσα ή με διώξανε, δεν έχει σημασία
ούτε καν ξέρω αν είναι αυτή εδώ η ίδια η
μαθητεία
μονάχα ότι ζω, πυξίδα και πηγαίνω προς τη
θάλασσα του Βορρά
ελπίζοντας να συναντήσω την τύχη ή την ατυχία
μου
ίσως ελπίζω όχι με τούτη τη φορά
Ο λόγος δεν ήτανε σπουδαίος, ένα τάμα σε
κάποια δύσκολη στιγμή που ήμουν ευάλωτος
ίσως και όχι
ίσως αυτή ήταν η δικαιολογία μου
νομίζω πως δεν έχει πολλή σημασία
πηγαίνω αλήθεια προς τη θάλασσα του Βορρά
Αλλά ούτε κι αυτό έχει σημασία
ίσως ήτανε καλύτερη ιδέα από άλλες μου παλιές
όπως να ανοίξω μοναστήρι στο Τσερνόμπιλ ή
να σπουδάσω ναυτικός μηχανικός και να χτίσω
έναν Φάρο να κατοικήσω ή
να σπουδάσω χημικός μηχανικός και να
καθαρίσω τον Νείλο ή
να περπατάω συνεχώς μέχρι να πεθάνω, όπως
είπα και στο τάμα, ή
να ανατιναχτώ ακούσια μέσα στο νερό
χωρίς κανείς να το προσέξει
Έχει μήνες που έχω κατασκηνώσει σε μια σπηλιά
κάπου στον δρόμο για τον Βορρά
και σε ένα παλιό εγκαταλειμένο καταφύγιο
ανταρτών από τον εμφύλιο κάπου πιο νότια κι
έτσι πηγαινοέρχομαι στους δυο πόλους τακτικά
μέχρι να πάρω την απόφαση να αναχωρήσω για
τα καλά.
Έχω βρει ημερολόγια στο καταφύγιο, δεν
πρόκειται ποτέ να τα διαβάσω. Είμαι εγωιστής.
Έχω τόσες συνεκδοχές της πραγματικότητας και
του παραλογισμού όσες μπορώ να αντέξω.
Έχω κι ένα σκύλο, το Αστέρι, που τον έχω βρει
αλλά χάνεται συχνά, κάποτε θα συμφιλιωθούμε.
Πριν φύγω ήμουνα ενεργός πολίτης
κοινώς ένα τίποτα
έκανα την επανάστασή μου στις ώρες που
συνιστούσε η κοινωνία μου δηλαδή στη νιότη
μου και ψήφιζα τακτικά, έκανα και αποχή, έριξα
και άκυρα, συνέχισα την επανάστασή μου σιωπηλά
μέχρι που ενσωματώθηκε άρτια στο σύστημα.
Δεν παντρεύτηκα ποτέ και έχω μια κόρη, που δεν
είναι κόρη μου, είναι ένα αξιολάτρευτο πλάσμα
που βρήκαμε να περιφέρεται μόνο του στη
γειτονιά και το υιοθετήσαμε από κοινού όλοι
στην κοινότητα
κάποτε θα την ξαναδώ, θα έρθει νομίζω προς τα
’δώ
ή θα επιστρέψω
όλοι μας πάντα κάπου, κάπως επιστρέφουμε ή
μας επιστρέφουν».

ΤΕΛΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ

*”Ο δρόμος για τη θάλασσα του Βορρά”, Εκδόσεις-Βιβλιοπωλείο Ο Μωβ Σκίουρος, Δεκέμβρη 2023.