ποίημα έβδομο (απόσπασμα)

O λογαριασμός του νερού

νερό εναντίον της φωτιάς εναντίον εναντίον

νερό εναντίον του κονιορτού εναντίον του ανέμου

νερό εναντίον των όγκων εναντίον των ήχων

νερό εναντίον των χρωμάτων
εναντίον των σχημάτων […]

νερό εναντίον των ατμών

νερό εναντίον των λιμνών

νερό εναντίον των χιονιών

νερό εναντίον των πάγων

νερό εναντίον των βροχών

νερό εναντίον των ποταμών

νερό εναντίον των θαλασσών

νερό εναντίον των χειμάρρων

νερό εναντίον του νερού

νερό να πούμε το νερό;

διρό να πιούμε το νερό

βιρό να ξεδιψάσουμε

χιρρό να ξεριζώσουμε […]


***

Di situ orbis, 2 (ποίημα δέκατο)


είναι σχεδόν στο χρώμα άσπρο άσπρο άστρο άσπρο

άσπρο άσπρο μπαίνει στον άσπρο αιώνα άσπρο άστρο

είναι σχεδόν σαν άστρο και άοσμο άσπρο άστρο άσπρο

άσπρο και άσπρο άσπρο και άσπρο και άσπρο άστρο 

είναι πριν απ’ το χρόνο άσπρο πριν απ’ τον ορίζοντα

άστρο και άσπρο άσπρο και άσπρο και άστρο άσπρο

είναι σχεδόν στην άσπρη νοητή γραμμή του άστρο

άσπρο άστρο και άσπρο ξαναγίνε θάνατος άστρο

γίνε να μάθεις αλλεπάλληλος καίσιο στρόντιο τελλούριο

γίνε να ξέρεις αλληλέγκυοςπερνάς στον άσπρο αιώνα

[…] είναι σχεδόν που βγαίνει σύνδρομο του θανάτου άστρο

άστρο άσπρο στιγμές για την επέμβασή σου στο άστρο

[…] τότε δε θα χρειάζονται μελλοντιστές και μνημοθέτες

τότε δε θα σκεφτούν να δώσουν ένα νόημα στην εξέλιξη

τότε δε θα είναι βέβαιη του άσπρου άστρου η συνέχεια […]

μαζί του δεν μπορείς τον άσπρο αιώνα, γίνεσαι θάνατος.


Γαλάζια μάτια

Περπατούσες. Βγήκες, περίπατο να κάνεις
Σηκώνοντας στο πέρασμά σου αναταράξεις
πραγμάτων που, νιώθοντας την άφιξή σου,
Ήθελαν να τα είχες κοιτάξει.
Αλλά η γαλάζια ακτίνα της ματιάς σου
Πάνω στη θάλασσα έπεφτε, θάλασσα πάνω σε θάλασσα,
Ατσάλι πάνω σε ατσάλι που στην ταλάντωση
Ξεσχίζει τον αέρα όπως τα σπαθιά.
Επέβαλες τον ουρανό σου πάνω στον ουρανό.
Σκέπασες με τον ατλαντικό σου τον ατλαντικό.
Το γαλάζιο σου έθετε τις ρίζες του σε όλα.
Στο πέρασμά σου όλα σήκωναν την πτήση
Μπροστά στης αστραπής σου την απότομη βροντή
Που γαλάζιες ουλές στον ουρανό αθετεί.

(Ανέκδοτο)

***

Παρίσι

Το Παρίσι είναι τα μπαλκόνια του χυτηρίου και τα λαξευμένα τμήματα
Του λίθου, η μεγαλειώδης όψη και η ρυτίδωση
Του νερού σε ταραχή και περιδίνηση που μεταφέρει ανήσυχο
Ένα ανάθημα από πηλό στις γαλάζιες θάλασσες.
Το Παρίσι είναι του πολέμου τα τύμπανα κι η σάλπιγγα,
Είναι η εκκλησία του Χριστού και είναι του Άρη ο ναός,
Όπου ανεγείρεται το σίδερο στα εσπερινά
Πεδία μάχης σαν μια ξιφολόγχη.
Το Παρίσι είναι του δρόμου οι φανοί, οι ιχθύες και οι άρτοι
Και είναι το μπορντέλο της χλιδής όπου η πόρνη Ιστορία
Με το Μουσείο ξαπλώνει, των τιτάνων το παιδί.
Το Παρίσι είναι μια σκιά στρεβλωμένη κι απατηλή
Που τονίζει συνοδευόμενη από λυπητερές κινήσεις
της περασμένης δόξας του την παρηκμασμένη ωδή.

(Ανέκδοτο)

*Ο Jorge Ignacio Plaza Corral (Κάντιθ, 1980), είναι πτυχιούχος Αραβικής Λογοτεχνίας, έχει διατελέσει Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Άργελ και συνεργάτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Θερβάντες. Εργάζεται ως καθηγητής Αραβικών στην Επίσημη Σχολή Γλωσσών (Escuela Oficial de Idiomas) υς Ισπανίας. Έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή και είναι συγγραφέας μιας ανέκδοτης νουβέλας κι ενός θεατρικού έργου.

**Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη. http://www.vakxikon.gr

East Broadway Rundown
by Louis Armand

Vlak Records, 2015

The Rube Goldberg Variations
by Louis Armand

Vlak Records, 2015


Louis Armand’s poetry is unbending in its loyalty to the aesthetic and moral responsibilities of the avant-garde. In these new chapbooks, both published by Vlak Records, Armand mines culture for its buried messages, showing how fraught with uncertain track is any search for truth and authenticity in a world made knowable by language.

With East Broadway Rundown, a poetic and photographic homage to jazz saxophonist Sonny Rollins’ album of the same name, Armand examines the presence of the written word as it appears on a particular street in Chinatown, New York. The collection opens with a description of the project’s beginnings, Armand explaining how Sonny Rollins’ sabbatical in 1959 would eventually lead to his 1966 album East Broadway Run Down: ‘the piece of music that was going to explain it all to him.’ Armand then narrates his own mimetic pilgrimage across ‘Houston, Delancy, Grand, East Broadway to Canal … Retracing the steps of Sonny Rollins.’

It struck me about halfway through East Broadway Rundown that Armand’s photographs were interrupting my spontaneous expectation that the poems would possess a feeling of completeness. As in the novels of W.G. Sebald, the function of the images in the book – whether intended or not – is to break the reader’s attention away from the author’s text. In this way and others, Armand’s poetry embodies the paradoxical mistrust of art that is at the nucleus of the avant-garde. He never permits the poem to become complacent with the truth of any particular image; each line seems vulnerable to modification and contradiction.
Continue reading →

Τους βλέπω.
Συχνά.
Τους παρατηρώ.
Ποζάρουν.
Πάντα.
Έχουν ύφος.
Μεγαλείου.
Γράφουν δύσκολες λέξεις.
Για να πείσουν.
Χαριεντίζονται.
Η ισχύς εν τη ενώσει.
Γράφουν γι’ αυτούς.
Τα περιοδικά.
Όσοι ξέρουν γελούν.
Γιατί στο τέλος
Θα μείνει μοναχά το έργο.
Του καθενός.
Τα επιχρίσματα
Θα συντριβούν.

*Το κολλάζ της ανάρτησης είναι της Άννας Δημητρίου (http://jellyannadarling.blogspot.gr)

Προεκτάσεις του άγχους
ιριδίζοντα βομβίδια
τροχιοδεικτικά βλήματα
ρινίσματα αναγκαιότητας
εξορμούν εναντίον μας

τα εσωτερικά μας πάθη
εκφράζονται ως έπη
παράδοξα
κενόδοξα
παμπόνηρα
ικανά για όλα

αισθήσεις
βιώματα
ταυτότητες ηθικής
υποτιθέμενα θραύσματα
επικής αναγκαιότητας

στάση ζωής
ανέσπερη
πλανεμένη τέχνη

η αληθινή ελευθερία
διακυβεύεται
μ’ αυθαίρετη δύναμη
ξένη από μας

κάποιος μας καταδικάζει
να μείνουμε στάσιμοι
μ’ απονεκρωμένες κεραίες
σχέσεις χωρίς ειρμό

κάποιος μας τυραννά
εμποδίζοντάς μας να γίνουμε
αφέντες του εαυτού μας

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ένας άτυχος έρωτας
Ο Αμερικανός που τη γέλασε
Κ’ ύστερα… Και πιο πριν… Μια μεγάλη πονεμένη ιστορία

Δώσ’ της τη φωτιά σου
αδελφέ
κ’ ένα-δυό παράδες, αν θες, δω πιο πάνω
έχει ένα καμαράκι
κρεβάτι ημίδιπλο καθαρά τα σεντόνια
στον τοίχο κορνίζα ρομαντική «Όνειρον νεότητος»
τη βρήκε στα παλιατζίδικα
στο γραμμόφωνο ο δίσκος με τα ωραία της Εντίθ Πιάφ
θα κάνετε καλή συντροφιά απόψε
δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι ούτε να ελπίζεις
καλός φτάνει νά ’σαι μαζί της, τρυφερός κ’ ευγενής, τότες
ίσως σού διηγηθεί την ιστορία της ζωής της
τις περιπέτειές της
όλα, με το νι και με το σίγμα

η καημένη η Ελευθερία
ή Λ ι λ ή (τό “καλλιτεχνικό” της).

***

TO ΜΕΘΥΣΙ TOY ΒΑΣΚΟ ΠΟΠΑ

βάρα / καρδιά
ταμπούρλο // δώσ’ το ρυθμό
Κλάψε βιολί
ι ι ι ι ι ι ι ι ι ι ι ι
άκου! —
Τις μουσικές τις αγαπάμε εμείς
Βιολί
Ταμπούρλο
σπασμέ νογυα λ ίσ τάπλακ άκ ια
κ’ αίμα κομμ(έ)νες φλέβες
ρο
δο
πέ
τα
λα
(σκόρπια)
από κλεμμένο ρόδο

— το αίμα μου

*Από τη συλλογή “μαύρα μάτια – τραγούδια για γραφομηχανή και τσιγγάνικη ορχήστρα”, εκδ. Πλανόδιον 2006.

Το βράδι της καταιγίδας

Ω, οι κόκκινες ώρες της βραδιάς!
Ιριδίζοντας σείεται στ’ ανοιχτό παράθυρο
Χαοτικά πλεγμένο στο γαλάζιο, φύλλο κληματαριάς
Μέσα φωλιάζουν φαντάσματα παραφοράς.

Σκόνη στροβιλίζεται στη βρώμα του βούρκου
Μαινόμενος χτυπά ο άνεμος τα τζάμια.
Αστραπές νέφη εκτυφλωτικά
Ένα κοπάδι από άγρια φαριά παρασέρνουν.

Με πάταγο ραγίζει η επιφάνεια του βάλτου
Γλάροι κρώζουν στου παραθύρου το καφάσι
Πύρινος ιππότης από το λόφο καλπάζει
Και τσακίζεται στων φλογισμένων ελάτων τα δάση.

Αρρωστοι ουρλιάζουν στα νοσοκομεία
Γαλαζωπό το φτέρωμα της νύχτας φτερουγίζει
Τρεμοφέγγοντας ο υετός
Αιφνίδια τις στέγες μαστίζει.

***

Μουσική στο Μιραμπέλ (2ο σχεδίασμα)

Μια βρύση κελαρύζει. Τα νέφη στέκονται
Στο φωτεινό γαλάζιο, τα λευκό, τα απαλά
Σκεφτικοί άνθρωποι βαδίζουν σιωπηλά
Το βράδυ μέσα στον παλιό τον κήπο.

Των προγόνων το μάρμαρο είναι ρημαγμένο
Ένα σμήνος πουλιών περνά και φεύγει μακριά
Ένας Φαύνος με κόκκινα μάτια κοιτά
Τις σκιές που στο σκοτάδι ολισθαίνουν

Κόκκινο πέφτει το φύλλωμα του γέρικου δέντρου
Στροβιλίζεται και από τ’ ανοιχτό παράθυρο μπαίνει
Ένα πύρινο φέγγος φωτίζει το χώρο
Ζωγραφίζοντας θλιμμένα φαντάσματα φόβου

Ένας ξένος λευκός μπαίνει στο σπίτι
Σε ερειπωμένους διαδρόμους χιμά ένα σκυλί
Η παρακόρη τη λάμπα σβήνει
Ήχους σονάτας τη νύχτα αφουγκράζεται το αυτί.

***

De profundis

Είναι ένας καλαμώνας όπου πέφτει μαύρη βροχή
Είναι ένα δέντρο μελανό που στέκει μοναχό.
Είναι μια ανεμοσυρμή γύρω από άδειες καλύβες
Πόσο θλιμμένο αυτό το βράδυ.

Η τρυφερή ορφανή
Περνά μπροστά από το υποστατικό μαζεύοντας γλίσχρα σταχυα.
Τα μάτια της διάπλατα ανοιχτά και χρυσαφιά στο λυκόφως.
Και η αγκαλιά της όλο προσμονή για τον ουράνιο μνηστήρα.

Γυρίζοντας στο σπίτι
Οι βοσκοί βρήκαν το γλυκό σώμα
Σαπισμένο μέσα στον αγκάθινο θάμνο.

Ένας ίσκιος είμαι μακριά από σκοτεινά χωριά
Ήπια από την κρήνη του ιερού άλσους
Τη σιωπή του Θεού.

Στο μέτωπό μου πέφτει μέταλλο παγωμένο
Αράχνες αναζητούν την καρδιά μου
Είναι ένα φως που στο στόμα μου σβήνει.

Τη νύχτα βρέθηκα σε μια ερείκη
Ατενίζοντας τ’ απορρίματα και τη σκόνη των άστρων.
Μέσα στη λόχμη της λεπτοκαρυάς
Ήχησαν πάλι κρυστάλλινοι αγγέλοι.

*Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου. Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Ένεκεν”, Νο 29, Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2013, σελ 120-122.

ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΜΟΙ

περιμένω την προδοσία απ’ τις γυναίκες με τα γαλανά μάτια απ’ τους ανθρώπους που διαβάζουν αφοδεύοντας απ’ τους ιντριγκαδόρους της κορυφής από τις μάγισσες του κώλου μπαίνοντας στην ηλικία της ανθρωποφαγίας παραμένω κενός συναισθημάτων μ’ ένα τεράστιο σαυροειδές στριμωγμένο στην επικράτεια του εγκεφάλου μου λυσσασμένοι άνθρωποι ζυγώνουν την απαράδεκτη παρουσία μου το όνειρο του γαϊδουριού άνοιξε την πόρτα του μπορντέλου στον περιστρεφόμενο δερβίση η παρθενορραφή ετοίμασε τον ανίερο γάμο στεγνός ο δρόμος όπως το λαρύγγι του οδοιπόρου που σφάξαμε μία κλοτσιά περιμένει το δήμιο κίτρινες φωτοβολίδες παραμονεύουν την εκσπερμάτωση του μιναρέ φαντασματικός ο κόσμος αναδύεται τραυλός το ποντίκι ακίνητο στον τοίχο παρακολουθούσε τα μάταια λόγια το τραβεστί ήταν εκεί μπλεγμένο στην αλλαγή φύλου και στην απορία των πελατών του οι μορφές πρωτοπόρων αεροπόρων έδιναν το φωτοστέφανο βορά στα βάρβαρα βλέμματα των περαστικών νευραλγικός περίπατος στον κύκλο τετράγωνη η σύγχρονη απάτη κράτος υπό κατασκευή κακέκτυπο νοσηρής κακοτεχνίας καφκικό λογιστήριο λαβυρινθώδες έκτρωμα απογειώσεις προσγειώσεις φροντιστής εδάφους το κουνέλι στιφάδο ισλαμικό μπαρόκ σερβιρισμένο σε μισοψημένη βαβελική γλώσσα γουρουνιού εκπορνευμένες διαλεκτικές συχνάζουν στο ιδίωμα μιας έκφρασης αμήχανα γραίδια κρατούν σημαίες σημαιοστολισμένες το σημαιοστολισμό το τσίρκο στην πόλη έχει τριζόνια το αίμα αρτηρίες που οδηγούν το βρασμό στη λειτουργία της γκριμάτσας απεικόνιση ανθρώπου συνεπαγωγή γεωμετρημέ-νου λαχανόκηπου το νερό κατεβάζει και πέτρες έτσι φορές αναγραμματίζει το ρυάκι η μνήμη επιστρέφει μακελεύοντας ψυχές βάρβαρες τακτικές οδυνηρές του βρομόστομου μην πλησιάζεις είναι
σπασμένο και κόβει

ΑΝΤΙΜΙΚΡΟΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

απ’ τους αφανείς υπό νόμους της έσχατης ράτσας έως την ασυγκράτητη διάβρωση των επιφανειακών συνειδήσεων η παγκόσμια ανοησία βρίσκει χωράφι να πολλαπλασιάσει τους μονοκύτταρους παθογόνους οργανισμούς της κεραίες επί δορυφορικών συνδέσεων σημαίες επί σχιζοφρενικών εγκλημάτων μία άτσαλα δομημένη ανατολίτικη κακία εισχωρεί στη δυτικότροπη απάτη των χυδαίων συναλλακτικών πρακτικών οι κλειδαριές αφανίζονται ένας ατάλαντος στιχοπλόκος αποκαλύπτει το βραχυκυκλωματικό λόγο καταργούνται οι κλειδαρότρυπες το μάτι καταβροχθίζει τον ηδονοβλεψία τα κλειδιά αναιρούνται το αντικλείδι προσφωνεί την ουτοπία των κωδικοποιημένων αυτουργών οξειδωμένοι τενεκέδες καπηλεύονται σε φιλανθρωποφαγικά απογεύματα την άγρια βλάστηση αιδοία πιράνχας εμφανίζουν τη γυναίκα κίναιδοι πέη κονιορτοποιούν τον άνδρα το ερμαφρόδιτο λιμοκτονεί ορίζοντας τη σφαγή του ουδέτερου γένους επιστρέφει ουρλιάζοντας την στην κενό καινή αναμέτρηση το αποτύπωμα της σκόνης σκοτώνεις δείχνει τη θέση των αντί κειμένων το φλαμίνγκο η νυχτερίδα το περιστέρι το κοράκι το κουνοΰπι η πεταλούδα κι ο χαμαιλέοντας οδηγούν τη στρατιά του Αρχιλόχου το ό,τι ναρκοθετεί τους μηχανισμούς της σύγχυσης ένα καράβι οργώνει με την καρίνα του ψυχές να διαβάζετε ορθόδοξα ερμηνεύοντας αιρετικά

*Από το βιβλίο “Ο κρατήρας του γέλιου μου”, Εκδ. Φαρφουλάς, 2009.