Και τότε στη σοφίτα νόμιζε πως είναι
Το χερούλι της πόρτας
Μεγάλωσε επικίνδυνα και άλλαξε σχήμα
Χωρίς να πιει το κόνιο η Αλίκη.
Ο λαγός ήταν άγρυπνος
Και έπαιζε με τα μπαστούνια
Ταχυδακτυλουργικά
Στη Δίκη

———————————————————————

Ίσως αυτός ο εγκλωβισμός
Είχε στο μαξιλάρι του
Την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων
Και όλα τα χάρτινα
Σε έναν πελώριο Πύργο

Την διάβασε ξανά και ξανά
Ελευθέρωσε μια τόση δα
Ζωή εντόμου
Άρχισε τότε
Να μεταμορφώνει τον κόσμο της

*Από τη συλλογή “Ποίηση σε ένα οβάλ περιβάλλον”, εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2015.

ΠΟΙΗΜΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΝ

(στον Μπίλυ τον Καμπούρη)

Κάτι τρελλάρες

παλιοί εξαρχειώτες

φρηκιά και μπήτνικ

κιθαρίστες και ντράμερ

ανάρχες και τρότσκες

λοξοί γραφιάδες

καννίβαλοι των πανεπιστημίων

κ.ά. τέτοιοι μόρτες – 

εγώ αυτούς νοιώθω αυτούς λέω πατριώτες.

***


ORNITHOLOGY

Δεν μ’ ενδιαφέρει η ευτυχία.

Άμα μυρίζομαι ευτυχία το στρίβω αλά γαλλικά.

Προορισμός μας στη ζωή είν’ η ελευθερία, 

όχι η ευτυχία.

Τα κλουβιά κι οι ανέσεις τους δεν είναι για μας

τους κορυδαλλούς.

Επ’ ευκαιρία:

Φυλακές Κορυδαλλού –

Πού ακούστηκε; Αν είναι δυνατόν!

Κάτω οι φυλακές! 

(Ή ας αλλάξει όνομα η συνοικία τώρα…)
Τα καναρίνια:

Καλές φωνές… Ωραία, έντεχνα τραγουδάκια…

Εμένα όμως δεν με συγκινούν.

Κανναβούρι κι’ ευτυχία – 

άσ’ το καλύτερα.

Καλά λέει ο Μαγιακόφσκι: 

Στραγγαλίστε όλα τα καναρίνια!

*Και τα δυο ποιήματα δημοσιεπυηκαν στο Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.gr

Το γέρικο άλογο του παραθύρου 
Επιβλέπει τα σύνορα του κήπου. 
Η λεμονιά Η φοινικιά Το κυπαρίσσι 
Ο γκιώνης 
Κραδαίνουν το σκιάχτρο 
Του παλιού ονείρου.

Στην κοιλάδα του κάστρου 
Οι μπουλντόζες μεθούν
Με το αίμα των Δέντρων.
Τα βυζαίνουν άνθη νεογνά.
Το θρήνο μεταδίδουν
Αλαφιασμένα πετούμενα
Στον ταριχευμένο
Αέρα της κοινότητας.

Οι φωνές των παιδιών στις φωλιές
Σπασμένες.
Τις μεταφυτεύουν οι τυφλοπόντικες
Στον κήπο μας.

*

Στον κήπο μας
Φωτιές σεργιανούν
Σε ανθρώπινα σχήματα.
Μαζεύουν τη σκουριά
Τη ρίχνουν στα νερά

Άρχισε τότε να βγάζει προσεχτικά τα φτιασίδια

Η μορφή του σαν του πνιγμένου

κάτω από το νερό

κυμάτιζε περνώντας ολοένα

μέσα στον καθρέφτη

χωρίς να βουλιάζει

Σιγά-σιγά φανερωνόταν

πιο καθαρά το πρόσωπό του

Ξαφνικά το είδε

να πλησιάζει γρήγορα μικραίνοντας

και πάλι γρήγορα να μεγαλώνει

καθώς χανότανε σβησμένο

σε μια καταχνιά

Έκλεισε τα μάτια και στα τυφλά

πήγε ν’ αγγίξει το κρύσταλλο

μα δεν ήταν εκεί κανένας καθρέφτης

Τρομαγμένος ψηλάφισε τον αέρα

ψάχνοντας για το πρόσωπό του

φώναξε δυνατά ν’ ακούσει τη φωνή του

και η φωνή δεν έβγαινε από πουθενά.

Τότε κατάλαβε πως βρισκότανε πάλι

σε μιαν αόρατη σκηνή

χωρίς να τους βλέπει και χωρίς να τον βλέπουν

έτοιμος ν’ αρχίσει

υπολογίζοντας τώρα στην τέλεια παράσταση.


*Από “Το σακί”.

16

Η θάλασσα πάλι, των χημικών ενώσεων και
των κυματισμών,
σε παρατάει, επιτέλους, στην ακτή,
βράδυ,
παιδί-με-κουβαδάκι που σκάβει προς τα μέσα
και γύρω,
εκτός χρόνου, αμήχανο.

Η θάλασσα μετά. Αφού το παιδί φύγει
και αφού η παλίρροια σβήσει το ίχνος της προ-
σπάθειάς του να σκάψει.
Μετά που το ίχνος του παιδιού θα έχει γίνει
ανάμνηση
και αβαθής φωλιά μικροοργανισμών.

Η θάλασσα πριν. Πριν έρθει το παιδί,
ίδια με τη θάλασσα που έγινε όταν το παιδί
έφυγε,
γεμάτη θαύματα
και μελλοντικές προσπάθειες παιδιών.
Και προσπάθειες παιδιών
που βρέθηκαν αμήχανα και εκτός χρόνου στην
ακτή,
άλλοτε.

Η θάλασσα μόνο.
Περιέχοντας προσπάθειες και ίχνη,
μηνύματα σε μπουκάλια και ιστιοφόρα
και γυναίκες στην όχθη και ωδίνες και
βλέμματα
και κοχύλια
και προθέσεις ταξιδιών που αναβλήθηκαν
ή άλλων που ήταν σαν να μην έγιναν.

Η θάλασσα πάντα.
Να καθαίρει την αυταρέσκεια όσων σχεδιάζουν
ταξίδια.
Να μετριάζει την ύβρι όσων τα πραγματοποιούν.
Να γελά με αυτούς που σκαλίζουν πλεούμενα ή
υφαίνουν ιστία.

Θάλασσα, ήχος Σειρήνων και ήχος φτερών
που τσακίζονται στον αφρό.
Θάλασσα τριγμός στα σκαριά και γαλάζιο
ηδύποτο
στο ποτηράκι του θεού.

Βάζω στο στόμα μου μια χούφτα βότσαλα,
για να μάθω να προφέρω όλες τις λέξεις
και να σε επικαλούμαι,
όταν το μπλε του ουρανού σε κάνει ανοιχτή
και όταν το μπλε της λύπης σε κάνει μητέρα.

*“Οι νύχτες πριν”, εκδόσεις Ναυτίλος, Θεσσαλονίκη 2015.

Βάζω αυτό το βιβλίο στα Σφηνάκια ακριβώς επειδή του αξίζει μακροσκελέστατη ανάλυση, την οποία σκοπεύω να κάνω σε σχετικό κείμενό μου που θα υποβάλω στον “Μανδραγόρα”. Επειδή όμως ο “Μανδραγόρας” είναι εξαμηνιαίος και το επόμενο τεύχος θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι, δεν μπορούσα να μη γράψω τώρα δύο λόγια έστω για το συγκλονιστικό αυτό ποιητικό βιβλίο.

Ο Μεχμέτ Γιασίν είναι Τουρκοκύπριος ποιητής. Γεννήθηκε στη Λευκωσία και η ιστορία του σφραγίστηκε από τις κάθε είδους συγκρούσεις που στιγμάτισαν την ίδια την ιστορία της Κύπρου. Στην ανθολογία “Άγγελοι εκδικητές”, που με περισσό μεράκι και ευαισθησία επιμελήθηκε και μετέφρασε ο κ. Αϊναλής, ο ποιητής προβληματίζεται για τις ανθρώπινες (δευτερευόντως και τις πολιτικές) προεκτάσεις του κυπριακού ζητήματος και διερευνά το περιεχόμενο της λέξης “πατρίδα”. Τα ποιήματά του αντανακλούν βαθύτατο πλούτο συναισθημάτων, αλλά και ευρύτατο ψυχικό πλούτο που βρίσκουν διέξοδο σε μια έκφραση χωρίς αναστολές και γεμάτη ειλικρίνεια.

Θεέ μου! Πού μπορώ να πάω και να ουρλιάξω;
Συρματοπλέγματα, περιβάλλομαι από συρματοπλέγματα
κάθε μέρα τα τείχη υψώνονται, τούβλο το τούβλο, κατάτι ψηλότερα.
(…)
Αν αποστείλω τα γράμματά μου “Στη μητέρα μου”,
πού θα πάνε;
Αν γράψω “Κύπρος”… πού;

Γυρνάω γύρω-γύρω κι επιστρέφω από την κάθε διεύθυνση
μέσα σ’  ένα φάκελο με τις άκρες καμένες.

Δεν θα υπερβάλλω αν πω ότι αυτό το βιβλίο μού άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι για το κυπριακό.

Χριστίνα Λιναρδάκη

*Από το Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.gr

Οι πολιτείες της αδικίας είναι κυκλωμένες· τις κυκλώνουν
συνοικισμοί, νεκροταφεία και φυλακές,
βλέφαρα, που έχουν λιώσει από όνειρο και κλάμα,
δάχτυλα πεινασμένα που παλεύουν με τη νύχτα
για ένα φεγγάρι δαγκωμένο,
οι πολιτείες της αδικίας είναι κυκλωμένες…
Όμως κανείς δεν ξέρει πότε γίνονται ηφαίστεια οι πληγές,
πότε οι ανατριχίλες γίνονται σεισμοί
κι ο πόνος ο ανθρώπινος δεν είναι μια εύκολη στιγμή για να
ξελογιαστεί
δεν είναι ούτε καρδιά ούτε συνείδηση για να τον αγοράσετε…
…Όταν κόμπαζε ο θάνατος
τσαλαπατώντας πολιτείες και σπαρτά,
όταν όλες οι πόρτες είχαν κουφαθεί και βουβαθεί,
αυτοί βγήκαν στους ναρκωμένους δρόμους,
βγήκανε να τον αντιμετωπίσουν,
ξέροντας πολύ καλά πως δεν ήταν ένα λουλούδι
να σκύψουν, να το κόψουν και να το καρφώσουν στο στήθος τους.
Έτοιμοι για το μέγα ρίγος,
όρμησαν μέσα σε γρανάζια και τροχούς
να σταματήσουνε το μακελειό,
να στομώσουν την έκρηξη…