Αλέξης Αντωνόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

light

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ένας παπάς αγκαλιάζει
ένα παιδί.
Και το παιδί χαμογελάει.

Αυτή
είναι η ουτοπία
της δικής μου Επανάστασης.

***

ΔΥΣΤΥΧΩΣ

Πολύ φοβάμαι πώς
ο καιρός φοβάται τους ανθρώπους
η σιωπή φοβάται τους ανθρώπους
το κτήνος φοβάται τους ανθρώπους
ο Θεός φοβάται τους ανθρώπους

Κι εγώ φοβάμαι τους ανθρώπους.
Κι εσύ φοβάσαι τους ανθρώπους.
και άνθρωποι δεν υπάρχουν.

***

ΛΙΓΗ ΤΕΧΝΗ

Κι αν ξερνάς
ξέρνα και λίγη Τέχνη μαζί.

Όπως μπορείς.

Όση σου επιτρέπει η ζώή κάθε φορά.

***

ΕΝΣΤΑΣΗ

Αλλά η δουλειά
του ποιητή
δεν είναι να γίνεται ρεζίλι

;

*Από την ποιητική συλλογή “Εδώ”, εκδόσεις Πασιφάη, Μάης 2015.

Ηλίας Τσέχος, Τρία ποιήματα

dina-brodsky_i_wake_to_sleep

Βία μην ταξιδέψετε

Όταν πεθάνω
Να σταματήσει ο πόλεμος
Η βία των αγγέλων
Χαρίτωνες αντιβιώσεων

Τρώγοντας κορόμηλα, μετάλλια σε όλους

Αν αποκοιμηθώ
Χαμογελώντας τα μωρά
Η ποίηση, να συνεχίσει η αύρα της
Δόξα εις αναγνώστες

Η γνώση να γεννά, όχι η μάνα

Όταν πεθάνω
Γιατί να κλάψετε
Παραισθησιογόνα νανουρίσματα
Κηδεύοντας ωχρά ειρήνη

Ό,τι βία γεννά, μη γεννηθείτε ακόμα

*Από τη συλλογή “Ή σταγόνα ή ωκεανός”, β’ έκδοση, Εκδόσεις Η Συν(+)είδηση, Νάουσα 2011.

***

Η γεωργία του πένθους

Στον Κώστα Καρυωτάκη

Αθώα μου νεκροταφεία
Τα άνθη κελαηδούν
Και τα πουλιά ανθίζουν

Κηδεύοντας ερείπια
Έλκη χελιδονιών
Άλογα καθαρόαιμα

Λογαριασμούς αμάν
Δεν αφαιρείς από το όλον
Δεν προσλαμβάνεις ποιήματα

Προσθέτουν φλόγες
Στον έρωτα αγρούς χιλίους
Ένδοξοι ποιητές η γεωργία ανθεί

Μαραίνεται ο καρπός της
Αυξάνει πένθη ανοίξεων
Ζωές παίρνει και δίνει

*Από τη συλλογή “Νόμοι Αφιερώσεων”, β’ έκδοση, εκδόσεις ούτις, Αθήνα 2012.

***

Αλώσεως των ρόδων

Μια ορχιδέα ξάγρυπνη
Ερευνημένα αρωμάτιστη

Η μύγα στο σπαθί
Πολιορκία απλή

Και δόξας τα τράνταγμα
Καλάμια στην αυλή

Αλώνια ανοησίας
Αιώνια αλωνίσματα

Άχυρα να ζηλεύουν
Άλογο που μασά

Βαθιά η ποίηση μας κοροϊδά
Η κόλαση να ντύνει

Τάχα δεν ηττηθήκαμε
Στο τέλος της αγάπης

*Από τη συλλογή “Αγριόχορτο στόμα”, Εκδ. Ενδυμίων 2015.

ilias tsexos exofillo

Μάριος Χάκκας, Ποιήματα

10352383_10201351447423723_4181738250612446780_n


IV


Μυρτώ των φθινοπωρινών ξενοδοχείων

Οι κάμαρες δε βλέπουν τη βροχή.

Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες

σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία

σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες

χωρίς πρόσωπο ένα πόδι γυμνό

σκοπεύει τα κλειστά παράθυρα

κι είναι βγαλμένα πάνω στο σεντόνι

ζαρτιέρες μάτια και στηθόδεσμος


VII


Γεννηθήκαμε ένα μεσημέρι του φθινοπώρου

για να γνωρίσουμε το σώμα μας

το πρόσωπο τα χέρια και το αίμα.

Όμως και πεθάναμε μια νύχτα

Γιατί ήταν φριχτό φριχτό φριχτό

Να δεις την όψη του θανάτου.

Αυτά όλα ήταν ανώφελα πια

δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν

δεν άγγιζαν και δε μιλούσαν.


*Από την ενότητα «Μυρτώ στη φθινοπωρινή λιακάδα»).

***

ΙΙ


Όπου και να ‘ναι το τηλέφωνο θα μας συνδέσει με τη

Φωνή των θαλασσών και τον αντίλαλο των σπηλαίων. Όπου

να ‘ναι θα γευθούμε την αρμύρα του πόντου, την ορμή των
κυμάτων, θα νιώσουμε το σύγκρυο των υπογείων ρευμάτων.

Περιμένω επαφή με το κέντρο των βυθών. Περιμένω να

κοινωνήσω το σώμα της θάλασσας. Περιμένω να μεταλάβω

το γαλάζιο αίμα του πελάγου. Ζητά την κυρά των θαλασ-σών,
την κυρά της αιωνιότητας να με σαβανώσει στον αφρό
των κυμάτων της, να με σύρει γλυκά στον ίσκιο των βυθών

της και δένοντας με εκεί με μαγικά φύκια να με νανουρίσει

τον ύπνο του δικαίου.

*Από την ενότητα «Θαλασσινά ιντερμέτζα» – 
μαύρο μπικ σε χαρτί, 2016

**Από τη σελίδα του Στρατή Φάβρου στο facebook.

Antonio Ferrada Alarcon, Δύο ποιήματα

ΠΑΙΔΙΚΑ-ΧΡΟΝΙΑ-922x613

ΟΙ ΗΛΙΚΙΕΣ TOT ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ξημερώνει η μέρα,
σαν ένα όνειρο που μας επιστρέφει στην παιδική ηλικία, όταν η γη και το νερό
ήταν ένα παιχνίδι συναρμογής και αποσυναρμογής ανθρώπων.
Όρθιος, χωρίς να έχω να μετρήσω σκιές
ψάχνω χρόνια τώρα
το μεσογειακό χρώμα
στα σκοτεινά μάτια σου,
ενώ τα πόδια βαδίζουν αργά,
παγωμένα,
όταν η φωνή της σφίγγας μού βεβαιώνει:
ως εδώ φτάνει τ’ όνομά σου.

***

ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ

Η καρδιά είναι ένας θεός: το πάθος η περιπέτεια
η δύναμη των σκοτεινών ματιών, του αίματος
που καγχάζει το θάνατο.
Η καρδιά είναι ο Μινώταυρος

Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος.

για να σωθεί το καλοκαίρι

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος's avatarΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

image

 
ο έρωτας είναι ένα ταξίδι αδιάλειπτο/
σιωπές και άρνηση
στον φαιό  διάλογο με τα φίδια
απόρριψη ή θέωση/
και ουρανός που αντέχεται μόνο
με υφή και χρώμα/
όμως μηδενική εγγύτητα/
στο δέρμα εκτός/
εκεί όπου ανάγεται το σύνορο της αφής του/
μια αντιστροφή της συναίσθησης
με ιδεολογικό φορτίο/
για τούτο/
σε όσα αστρικά πυροφάνια
κι αν προσκλήθηκα εφέτος/
όφειλα να αρνηθώ ευγενικά/
ειδάλλως ήταν για να χάνεται/
ακόμη και αυτό το ίδιο το καλοκαίρι/
να γιατί προκύπτει μάταιο το πρόταγμα της ποίησης/
δίχως μάτια να αλητεύουν στον ήλιο οι κηφήνες/
τι μέλι να πήξει σε δανεική κυψέλη;

photo:
Félix Gonzalez Torres – Untitled – 1991

Αναρτήθηκε από το WordPress για το Android

View original post

Στρατής Παρέλης, Λάσπη…

1916449_228224374198240_7626439945304981599_n

Το αληθινό σύνορο είναι η λάσπη
Το κατεστραμμένο όνειρο είναι η λάσπη
Ο εφιάλτης που παραμονεύει είναι η λάσπη
Η αλήθεια που αλώθηκε από το οικουμενικό ψέμα, είναι η λάσπη
Ένα παιδί κλαίει πίσω απ’ τα καμένα ξερόκλαδα
Ένα ρήγμα αφήνει αγεφύρωτο τον ύπνο
Ο χρόνος είναι λάσπη, η στιγμή είναι λάσπη
Οι λέξεις μας είναι επικοινωνία κωφών που δεν μπόρεσαν τίποτα
Οι λέξεις μας είναι αξόδευτη λάσπη
Η φτιαξιά μας είναι λάσπη, ο πηλός που μας ανήκει είναι λάσπη
Είμαστε η όψη της λάσπης που βοά στις σελίδες του μέλλοντος

Κυριακή, 27 Μάρτη – Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες

10649903_202926436740312_1498560303754290171_n

Με τους Ζήση Αϊναλή και Χρήστο Αγγελάκο (από τις αντίστοιχες σελίδες τους στο facebook)

Όταν ο Manos Karatzogiannis μου έκανε την πρόταση, μου πήρε κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου να του πω “ναι”. Μαζέψαμε μέσα σε δυο μέρες 14 ποιητές και 24 ηθοποιούς που ενώνουν τη φωνή τους σ’ αυτή την εκδήλωση που την ονομάσαμε ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.


Οι ποιητές που θα διαβάσουν είναι: Γιάννης Στίγκας, Θωμάς Τσαλαπάτης, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Ευτυχία Παναγιώτου, Γιάννης Αντιόχου, Γιώργος Ψάλτης, Ζήσης Αϊναλής, Δημήτρης Πέτρου, Κυριάκος Συλφιτζόγλου, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Μαρία Κουλούρη, Αργύρης Παλούκας, Αντώνης Τσόκος, Ιβάν Αθανασόπουλος, Θωμάς Ιωάννου.


Οι ηθοποιοί: Αλεξάνδρα Αηδίνη, Δανάη Επιθυμιάδη, Μαρία Ζορμπά, Γιάννης Καρούλης, Μάνος Καρατζογιάννης, Χρύσα Καψούλη, Μαρία Κίτσου, Όλια Λαζαρίδου, Χριστίνα Μαξούρη, Κλεοπάτρα Μάρκου, Γιώργος Νανούρης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Ιωάννα Παπά, Αγγελική Παπαθεμελή, Λένα Παπαληγούρα, Γιώργος Παπαπαύλου, Nίκος Πουρσανίδης, Γιώργος Σαββίδης, Σοφία Σεϊρλή, Μάνος Στεφανάκης, Τάκης Τζαμαργιάς, Τσιμάρας Τζανάτος, Ένκε Φεζολλάρι, Μιλτιάδης Φιορέτζης.


Ο μουσικός Απόστολος Καλτσάς θα συνοδεύει την ανάγνωση των ποιημάτων ή θα κάνει τις μουσικές γέφυρες με το μπάσο του.


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 27 Μαρτίου (Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου), από τις 5 το απόγευμα έως το 8 το βράδυ, στην κατάληψη του Green Park, Μαυροματαίων 22, στο Πεδίον Άρεως.


Θα θέλαμε να έρθετε.

Θα θέλαμε οι φίλοι μας να είναι στο πλευρό μας εκείνη τη μέρα, όχι φυσικά για μας, αλλά για τους πρόσφυγες.

Αντί εισιτηρίου κρατάμε όλοι μια σακούλα τρόφιμα στο χέρι.

Ό,τι μαζέψουμε από είδη πρώτης ανάγκης και χρήματα θα διατεθούν στην Παμπειραϊκή Ένωση για τους Πρόσφυγες.


Η αλληλεγγύη είναι η εκδίκηση του καλού.


Προς το παρόν μια απλή κοινοποίηση θα μας έδινε μεγάλη χαρά.


[αφίσα, atwork, Κωνσταντίνος Γεωργαντάς, Konstantinos Geo]