το να μένεις μόνος
είναι μια άσκηση

όπως και το να αγαπάς
είναι μια άσκηση

μα το να αγαπάς
είναι σαν τη μορφίνη

απαλύνει τον πόνο
μα δεν γιατρεύει την πληγή

το να μένεις μόνος
αποδέχεται την πληγή

ως το μόνο πράγμα
που έχει πραγματικά αξία

*Από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

*Μετάφραση: Δ. Καλομοίρης

**Από εδώ: https://perithorio.com/2025/02/21/jorge-luis-borges-ποίημα-στους-φίλους/

Φέρτε μου μπόλικο χαρτί.
Θα πιαστώ από έναν απλούστατο συλλογισμό.
Θα τον τραβήξω σα λάστιχο.
Θα τον αφήσω λίγο πριν εκραγεί
Και σας τυφλώσουν τα κομμάτια του.
Το σοκ. Ο αιφνιδιασμός. Το αίσχος.
Σαν σαστισμένα πρόσωπα που τρέχουν
Σαν μερμήγκια που παραλίγο
Να τα λιώσει μια πατούσα….

Φέρτε μου μπόλικο χαρτί.
Με τα μωσαϊκά της ποίησης
Θέλω να πω με τις παραλλαγές της
Εξηγώ τον εαυτό μου στον εαυτό μου.
Φρίκη!
Με τα μωσαϊκά της ποίησης εξηγώ πρώτα
Τον εαυτό μου στον εαυτό μου
Κι ύστερα στους άλλους.
Πάλι φρίκη
Με τα μωσαϊκά της ποίησης
Συγχύζομαι μέσα στους άλλους.
Κοιτάχτε είμαι μια κλωστή
που περνά μέσα από το λεπτό μάτι της βελόνας.

Λεπτεπίλεπτα
Θα σας ράψω
Στο τομάρι μου….

*Από τη συλλογή “Φόρος Τιμής στον Giorgio de Chirico”, Εκδόσεις “Γνώση”

Person not a member
of a group. A visitor
guest, or the breast
that brushes your arm
on the subway. Person
with whom you’ve had
no acquaintance but who’s taken
your rocking chair
from the curbside
and cults up in it
and closes her eyes.
Person in line
behind you now, waiting
for a glass off water,
Of whiskey, or elixir.
Person logging online
at the same second
from the Home Depot in Lima
or in search of the Dalai Lama.
Person not privy or party
to a decision, edict, etcetera,
but who’s eaten
from the same fork
at the pizzeria
and kissed your wilder sister
on New Year’s. Person assigned
to feed the tiger at the zoo
where you slipped your hand
once
into the palm
of somebody else’s father.

Μη Μέλος
ομάδας. Επισκέπτης,
φιλοξενούμενος, ή το στήθος
που στιγμιαία αγγίζει το μπράτσο σου
στο μετρό. Αυτός
που δεν
συνάντησες αλλά πήρε
την κουνιστή πολυθρόνα που άφησες
στην ανακύκλωση
και κουλουριάστηκε μέσα της
κλείνοντας τα μάτια.
Αυτός
πίσω σου, που στέκεται στην ουρά για νερό,
ουίσκι ή ελιξίριο.
Αυτός που μπαίνει στο διαδίκτυο
την ίδια στιγμή
απ’ το πολυκατάστημα Home Depot στη Λίμα
ή ψάχνει τον Δαλάι Λάμα.
Αυτός που ούτε γνωρίζει ούτε συμμετέχει
σε αποφάσεις, διατάγματα, κτλ.,
αλλά έφαγε
από το ίδιο πιρούνι
στην πιτσαρία
και φίλησε την ατίθαση αδερφή σου
την πρωτοχρονιά. Ο φύλακας που
ταΐζει την τίγρη στο ζωολογικό κήπο
όπου γλίστρησες τα δάχτυλα σου
κάποτε

στην παλάμη
του πατέρα κάποιου άλλου.

*Από το βιβλίο “Το βλέμμα σου, κόσμε”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2022. Μετάφραση: Μαριάννα Πλιάκου, Jane Gregercen.

οι υποσχέσεις είναι βροχή
που τρέχει κάτω από κίτρινα φύλλα

η σκιά του δέντρου βιάζεται
να μπει κάτω από τα βράχια

μια παλάμη ξαναμμένη
γεμίζει τις τρύπες της θάλασσας

πουλιά καθρεφτίζονται

το φεγγάρι ξεστρατίζει
διαπερνώντας τα πρόσωπα

διασταυρώνεται
με τα χλωμά αστέρια

«Το έγκλημα σε βάρος των εργαζομένων δεν θα
περάσει!»

«Οι εργαζόμενοι κατέλαβαν το εργοστάσιο.
Συνεχίζουν τον ηρωικό τους αγώνα.»

«Όλοι αύριο στο συλλαλητήριο των εργαζομένων στην
πλατεία Συντάγματος!»

Άλλη μια εταιρεία βάζει λουκέτο και απολύει
εργαζομένους·

άλλη μια κυβέρνηση νομιμοποιεί το ρήμαγμα των βιοπαλαιστών, τους ξεσπιτώνει μαζί με τις οικογένειές τους,
τους καταδικάζει στην ανέχεια, τους κλέβει ακόμα και
το ελάχιστο ξεροκόμματο που τους πετούσε
φροντίζοντας τάχα να ζουν αξιοπρεπώς·

άλλη μια ανθρωποθυσία τελείται
στον βωμό του κέρδους σε αυτόν τον κόσμο που εσείς
ονομάζετε αναπτυγμένο, όπου τάχα κόπτεστε για τα
ανθρώπινα δικαιώματα·

άλλος ένας συλλογικός αγώνας για την εργατιά, που με
λύσσα θέλετε να συνθλίψετε, είναι προ των πυλών.

Κι αν εσείς απαντάτε με γκλομπ και μολότοφ,
εγώ απαντώ με τούτο το ποίημα.

*Από τη νέα ποιητική συλλογή «Υπό καθεστώς ομηρίας», Εκδόσεις μετρονόμου, 2025.

Χαρα (υ)γή

Δύο θανάτου
ευθείες γραμμές,
τρένου ράγες

η στιγμή

ημερολόγια ολόκληρα
σε μια σελίδα συγκολλούνται

που
ελεύθερη τον ουρανό αγγίζω
τη θέση σου να πάρω
σ’ εκείνο το παιχνίδι τρόμου
28 Φλεβάρη.

*

Αντροπόκαινο

28 Φλεβάρη του ‘23
Άλλαξε της ζωής ο ρους
Αφήνει πόνο ο χειμώνας

Ξέφτια σε σάβανο
καμένες σάρκες
σε μπάζα μέσα
δίχως σώμα
οστά θαμμένα

Σταχτονιφάδες να
σκεπάζουνε τα δέντρα τις ταράτσες
Δεν έχει βλέφαρα η στάχτη
να φιλήσετε μανάδες
τα μαλλιά σας μόνο ασπρίζει
Χτύπησε κόκκινο η ύβρις
Τους φαύλους δες
που σας κοιτάζουνε στα μάτια
δώστε τους πίσω το άδειο μνήμα

Θα σηκωθείς ή θα σε πατήσουν;
Θα μιλήσεις ή θα σε σβήσουν;

Θα κρατήσεις το ζεστό καρβέλι στα χέρια
ή θα σκύψεις να μαζέψεις ψίχουλα;

Θα σταθείς απέναντι
ή θα χαθείς μέσα στο πλήθος;

Η άνοιξη δεν κάνει πίσω!

Μα ο άνθρωπος, αιώνες υποτάσσεται.
Κι η αξιοπρέπεια δεν περιμένει.
Ή την έχεις, ή σε σέρνουν αυτοί που τη φοβούνται!

Άνοιξη όπως λέμε Αξιοπρέπεια!

Λουλούδι ή σύρμα σκουριασμένο;
Καρδιά ανοιχτή ή στόμα ραμμένο;

Γέλιο που σπάει σαν κλωνάρι
ή σιωπή που μαζεύει αράχνες;

Να ανθίσεις ή να βολευτείς;
Να σταθείς ή να γονατίσεις;

Η άνοιξη δεν σε περιμένει.
Ή την ακολουθείς, ή τη βλέπεις να φεύγει.
Και η Αξιοπρέπεια, το ίδιο.

*Στ’ άναρχα της πόλης φυτρώνουν οι ελπίδες

Αντικατέστησα το μέλλον — με το μέλλον
οι υποσχέσεις έμειναν στο παρελθόν
Η ιστορία έζησε στις πρασινάδες
ανάμεσα στα δάχτυλα του ποδιού πανάρχαιων θαλασσών

Σαν φίδι ήρθε ο θάνατος — πράσινος σαν τα μεσάνυχτα
«μία ακύρωση της δικαιοσύνης» κάθε μέρα και πιο αδύναμος
Τα ψεύδη συνέχισαν το ταξίδι τους — πανηγυρίζοντας τη ζωή

«Δώσε πίσω τον γαλάζιο ουρανό»
«αναίσθητες ρόδες σταφυλιού στα χέρια σου»
Δώσε πίσω μια ξέπλεγη καρδιά
την ιερή σκόνη πέταξαν μακριά

Είδα τον αποχωρισμό
τον είδα να περνά
τίποτα η καρδιά μου
στο πέρασμά του

Πηγή: Michael March, «Όπου μας πήγε» στο: (δίγλωσση έκδοση) Η απατηλή ερμηνεία του χρόνου —The False Explanation of Time, μετάφραση: Βερονίκη Δαλακούρα, Αθήνα: Άγρα 2022.