Εκδήλωση: Παθήσεις & Διαταραχές | ΑΣΟΕΕ | 25 Νοεμβρίου

Posted by Το κόσκινο on

unnamed

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

σας προσκαλούμε την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου στην εκδήλωση «Παθήσεις & διαταραχές: Φύλο, ιατρική και ασθένεια» που διοργανώνουν η γυναικεία ομάδα Μιγάδα και το περιοδικό Τεφλόν με αφορμή το ομότιτλο βιβλίο των φεμινιστριών Barbara Ehrenreich και Deidre English, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Αρχείου 71.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην ΑΣΟΕΕ, Αμφιθέατρο Αντωνιάδου, στις 7μμ.

Ποια είναι η σχέση των γυναικών σήμερα με το ιατρικό κατεστημένο; Γιατί ως γυναίκες έχουμε κοινές και συχνά δυσάρεστες εμπειρίες από επισκέψεις σε γιατρούς και γυναικολόγους; Γιατί στεκόμαστε, πολλές φορές, αδύναμες απέναντι στην εξουσία τους;

Η ιατρική έχει ένα παρελθόν στενά συνδεδεμένο με την ιστορία της καταπίεσης των γυναικών. Αυτό το παρελθόν παραμένει άγνωστο, γι’ αυτό και η ιατρική εμφανίζεται σήμερα ως ακλόνητος φορέας εξουσίας, μεταμφιεσμένος σε «αντικειμενική επιστήμη». Κι όμως, χρειάζεται να θυμηθούμε ότι το ιατρικό σύστημα αμφισβητήθηκε με λόγια και έργα από το γυναικείο κίνημα τη δεκαετία του 1970. Φεμινίστριες, όπως οι Ehrenreich και English, ασχολήθηκαν με την ιστορία της ιατρικής και κατέδειξαν ότι οι ιατρικές πρακτικές που αναδύθηκαν τον 19ο αιώνα είχαν εξαρχής εγγεγραμμένους στον πυρήνα τους τον σεξισμό και τον ταξικό ρατσισμό. Αποκάλυψαν μια διαφορετική εικόνα για το ιατρικό σύμπλεγμα: την εικόνα ενός οργανωμένου φορέα εξουσίας που συνέβαλε στην αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων με όρους φύλου, φυλής και τάξης. Οι φεμινίστριες του 1970 δεν ασχολήθηκαν με την ιστορία της ιατρικής για επιμορφωτικούς λόγους. Η αμφισβήτηση του ιατρικού συστήματος ήταν ζήτημα στρατηγικής σημασίας στον αγώνα τους ενάντια στην καταπίεση των γυναικών.

Η ιστορία της σχέσης ιατρικής και γυναικείου φύλου έχει να μας διδάξει χρήσιμα πράγματα σήμερα. Ο ρόλος της ιατρικής ως πηγής σεξιστικής-ρατσιστικής ιδεολογίας δεν έχει αλλάξει. Σήμερα, οι ιατρικές πρακτικές γύρω από τον τοκετό, τις εκτρώσεις, την αντισύλληψη και τη γυναικεία σεξουαλικότητα συμβάλλουν στην υποτίμησή μας. Το ιατρικό σύμπλεγμα διεκδικεί όλο και πιο επιθετικά τον έλεγχο των σωμάτων μας. Αλλά τα σώματα και οι ζωές μας ανήκουν σε εμάς. Γι’ αυτό, αντί να στεκόμαστε βουβές απέναντι στους γιατρούς, χρειάζεται να τους αντιπαρατεθούμε συλλογικά ως γυναίκες.

Antonin Artaud, Μαύρος ποιητής

Posted by Το κόσκινο on

antonin-artaud-5

Μαύρε ποιητή, ο μυχός μιας μικρής παρθένας
σε στοιχειώνει
ποιητή στυφέ, βράζει η ζωή
και ζεματάει η πόλη,
κι ο ουρανός σουρώνει σε βροχή,
στην καρδιά της ζωής η γραφίδα σου γδέρνει.
Δάσος, δάσος, μάτια βρίθουν
στα πολλαπλασιασμένα κουκουνάρια πάνω·
μαλλιά καταιγίδας, οι ποιητές
καβαλικεύουνε άλογα, σκυλιά.
Τα μάτια λυσσομανούν, συστρέφονται οι γλώσσες
ξεχύνεται μες στα ρουθούνια ο ουρανός
σαν γάλα θρεπτικό και γαλανό·
απ’ τα στόματά σας κρέμομαι
γυναίκες, καρδιές όξινες σκληρές.

*Aπό το βιβλίο “Γάλλοι Καταραμένοι Ποιητές: Απάνθισμα, 13ος – 20ός Αιώνας”, μετάφραση: Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός.

Roger Gilbert-Lacompte, Διαθήκη

Posted by Το κόσκινο on

lire-roger-gilbert-lecomte

Έρχομαι από μακριά από πολύ πιο μακριά
Από όσο θα μπορούσε κάποιος να πιστέψει
Και τα όρια της νύχτας των ονείρων της πείνας
Ξέρουν μοναχά την ιστορία μου
Με τα νύχια της με τα δόντια της αυτή που είναι παντού Με πόνεσε
Και ειδικά ειδικά το φοβερό λασπερό της βλέμμα
Με πόνεσε
Εάν τώρα κοιμάμαι αγκυροβολημένος στο λιμάνι της δυστυχίας
Είναι που δεν μπόρεσα ποτέ να πω φτάνει
Στην αθλιότητα
Έπεσα στον πάτο του κόσμου
Και χωρίς πυρσό
Βυθισμένος στα έγκατα της λησμονιάς γεμάτης αχρείους οίκτους
Όμορφης μόνο για μένα

*Από το βιβλίο “Γάλλοι Καταραμένοι Ποιητές: Απάνθισμα, 13ος – 20ός Αιώνας”, μετάφραση: Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός.

Περί τρέλας (Αρτώ, Γουλφ, Νίτσε, Πόε, Σέλλεϋ

Posted by Το κόσκινο on

coverperitrelas

Εκδόσεις Κοβάλτιο
Ιφικράτους 64 ▪ Αθήνα 116 33
Τηλ.: +30 6945731197
E-mail: kovaltioeds@gmail.com
http://www.facebook.com/ekdoseis.kovaltio

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Περί τρέλας
Εκδόσεις Κοβάλτιο ▪ Νοέμβριος 2016 (α΄ έκδοση)
Μετάφραση: Λαμπριάνα Οικονόμου – Μιχάλης Παπαντωνόπουλος
Αριθμός σελίδων:128 ▪ Τιμή: €12,19
ISBN: 978-618-82781-1-0

Με την κυκλοφορία του βιβλίου «Περί τρέλας» (μτφρ.: Λαμπριάνα Οικονόμου – Μιχάλης Παπαντωνόπουλος) εγκαινιάζεται η σειρά De Natura Hominis από τις Εκδόσεις Κοβάλτιο. Η έκδοση περιλαμβάνει επιστολές των Αντονέν Αρτώ, Βιρτζίνια Γουλφ, Φρήντριχ Νίτσε, Έντγκαρ Άλλαν Πόε και Μαίρη Σέλλεϋ.

Πέντε από τις σημαντικότερες διάνοιες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και φιλοσοφίας αποκαλύπτουν, αποτυπώνουν, εμβαθύνουν ή βυθίζονται στην ψυχική τους κατάρρευση με εξομολογητικό τόνο.

Ο Αρτώ γράφει από την ψυχιατρική κλινική του Ροντέζ, όπου νοσηλεύεται, στους γιατρούς και στη μητέρα του (1943-1945). Η Γουλφ αποτυπώνει την εμπειρία της ψυχικής διαταραχής στη φίλη της Έθελ Σμάιθ (1930), ενώ με τα σημειώματά της στον Λέοναρντ Γουλφ και στην αδελφή της Βανέσσα Μπελ, λίγες μέρες πριν αυτοκτονήσει, δηλώνει αποφασισμένη «να βάλει τέλος σε αυτή την τρέλα». Ο Νίτσε συντάσσει τα περίφημα «Γράμματα τρέλας» τις πρώτες μέρες του 1889, μετά την κατάρρευσή του στο Τορίνο, υπογράφοντας άλλοτε ως Διόνυσος και άλλοτε ως Εσταυρωμένος. Ο Πόε αποκαλύπτει το «τρομερό κακό» που έχει παραλύσει τη συνείδησή του − για μοναδική φορά στο πλαίσιο της ιδιωτικής του αλληλογραφίας. Η Σέλλεϋ, με την ήδη κλονισμένη ψυχική της υγεία, σκιαγραφεί τον εφιάλτη της κατάθλιψης μετά τον θάνατο του συζύγου της και Άγγλου ποιητή Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ.

Τριάντα τέσσερις επιστολές που συνθέτουν την αγωνιώδη κραυγή του απόκληρου πνεύματος προς την κοινωνία.

Την έκδοση συμπληρώνει «Αντί προλόγου» η «Επιστολή στους Ιατρικούς Διευθυντές των Ψυχιατρείων», που δημοσιεύθηκε το 1925 στο περιοδικό των Γάλλων υπερρεαλιστών «La Révolution Surréaliste».

Μάρκος Μέσκος: Εν Βοδενοίς (Κείμενα εκτός εμπορίου από την ενδοχώρα της Έδεσσας)

Posted by Το κόσκινο on

%ce%b5%ce%bd-%ce%b2%ce%bf%ce%b4%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%b9%cf%83

Φ.Σ. Έδεσσας « Μέγας Αλέξανδρος»
Αγίου Δημητρίου 7
(58200) Έδεσσα
Ε-mail:megasalexandrosedessas@gmail.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μάρκος Μέσκος: Εν Βοδενοίς (Κείμενα εκτός εμπορίου από την ενδοχώρα της Έδεσσας), εκδ. ΔΗ.ΚΕ.ΔΕ., Φ.Σ.Ε. «Μ.Αλέξανδρος», Έδεσσα 2016.

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται δώδεκα κείμενα τα οποία είχε κυκλοφορήσει ιδιωτικά ο Μ.Μέσκος. Σημεία αναφοράς οι άνθρωποι (επώνυμοι, ανώνυμοι), οι τόποι και τα σημεία της γενέτειράς του Έδεσσας (παλιά Βοδενά). Ψηφίδες του πολύχρωμου μωσαϊκού της πόλης, των ανθρώπων και της ιστορίας της, συνυφαίνονται με τον τρόπο που μόνο ένας ποιητής μπορεί ν΄απεικονήσει, παραδίδοντάς μας ένα, εν κινήσει, ζέοντα πίνακα, όπου όλα βρίσκουν την σωστή τους θέση. Με το βλέμμα να χάνεται στης μνήμης το πηγάδι.

Τίτλοι ενδεικτικά: Ο ‘Δυσσέας Γιαννόπουλος (Όμηρος Πέλλας) στην Έδεσσα, Ο ποιητής Θανάσης Πάσχος, Το σπαραγμένο σώμα του Χρήστου Νέπκα, Οι κλοσάρ των Βοδενών, Ο Πασίφιλος, Τα καφενεία των Βοδενών, Πορεία προς την ποίηση, Μνήμες ζωής ο θάνατος κ.ά.

Γεωργία Τρούλη, Τζόκερ – Κόψαν και μοίρασαν

Posted by Το κόσκινο on

%cf%83%ce%ba%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%bf9

Κάθισαν στο τραπέζι αντικριστά
Άπλωσαν τα χέρια
Πάνω στο ξύλο
Έκρυβαν καλά τα χαρτιά σε λινά μανίκια
Άφησαν στα μάτια μόνο ασπράδι
Το βλέμμα σε αναστροφή
Ακούμπησαν κατά λάθος τα πόδια
Κάτω από το τετράποδο
Στο οποίο κάποτε μεταμορφώνονταν.
Το φύλο τους δεν ένιωσε παλμό
Δεν μίλησαν για μια ώρα
Και σαράντα λεπτά
Όταν ο ένας έκανε να ισιώσει το φρύδι
Με μια κίνηση δακτύλων
Έπεσαν κατά λάθος
Μια βασίλισσα
Ένας τρελός
Και μια καρτέλα ρόμβων
Πάνω στο δάπεδο-
Ο άλλος έπρεπε τότε να επιλέξει
Για την συμφωνία
Που δεν επετεύχθει
Κι αυτό μόνο μέσα στα είκοσι λεπτά
Που απέμεναν
Με τα επιχειρήματα να σχηματίζουν
καρδούλες
ντάμες
βαλέδες
σπαθιά
Στην άκρη των χειλιών τους
Στους λεπτούς δείκτες ενός δειλινού
με πασπαρτού συγκινήσεις
Γιατί η ανάγκη για αφή είχε
εξουδετερωθεί από το πρώτο δίλεπτο
Η προσδοκία συνέχειας
Και το παιχνίδι,
Δεν ήταν ποτέ ανάγκη

*Το σκίτσο της ανάρτησης είναι της Γεωργίας Τρούλη.

Νίκος Σφαμένος, Τέσσερα ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

maxresdefault

Κάτι όμορφες νύχτες

περπατάς νύχτα στους έρημους δρόμους
στο μυαλό σου στριφογυρίζουν κάτι
παράξενες λέξεις
θυμάσαι τις απορρίψεις και χαμογελάς
χλευάζεις τη ποίηση της εποχής
τραγουδάς στη σιωπή
τα αστέρια γέρνουν στον ώμο σου
απλώνεις τα χέρια σου για να εκτοξευθείς
τρέμεις για ουρανό
γελάς δυνατά
επιστρέφεις στη κάμαρά σου
σκόρπια τα βιβλία
στο πάτωμα ποιήματα που ποτέ
δε διαβάστηκαν
κατεβάζεις μια γουλιά κόκκινο κρασί ενώ
στη τηλεόραση τα ταλέντα σχηματίζουν ουρές
χα χα
κάποιες νύχτες είναι τόσο όμορφες

***

Αυγουστιάτικο τραγούδι

το αηδόνι τραγουδά μονάχο του στις σκεπές
στη μέση τούτης της καλοκαιριάτικης
νύχτας
ανοίγω τα παραθύρια
ξαφνικά γίνομαι δυνατός
όπως πάντα ήθελα

***

Για έναν αναγνώστη

όχι
δεν είμαι σπουδαίος
είμαι εκείνος που θα ξενυχτήσει
κι αυτό το βράδυ
-με αγωνία ίδια με τη δικιά σου-
εκείνος που θα κοιτά απ’ τις κουρτίνες
όχι φίλε
εγώ καίγομαι εδώ
ακροβατώ σε λεηλατημένες πολιτείες
θα συναντηθούμε ίσως
στα άδεια μας μπουκάλια
στα βρώμικα παγκάκια
στις θολές λέξεις
κράτα τα καλά σου λόγια γι αλλού
γιατί εγώ καίγομαι
-και οι πόρτες της άνοιξης δε θ’ανοίξουν ποτέ-

***

Επιτυχία

μη ξεκινήσεις να γράφεις εάν δε βυθιστείς
εάν δε πεθάνεις χιλιάδες φορές
εάν δεν έχεις τίποτα να πεις για ό,τι βλέπεις
-τότε μη γράψεις-
ν’ αποφεύγεις τις ποιητικές βραδιές
κλείσου σε μια κάμαρα και δώστου να καταλάβει
να θυμάσαι πως το μεγαλύτερο μέρος της
σύγχρονης ποίησης
δεν είναι για ανάγνωση
ν’ αδιαφορείς για τους επαίνους
και ένας μοναχικός τύπος να ξετρυπώσει κάποτε
τα ποιήματα σου
και να βρει το κουράγιο
να κρατηθεί μια κρύα νύχτα
όπως και συ έκανες μ αυτά κάποτε
μόνο αυτό να σου αρκεί
-θα σημαίνει πως πέτυχες φιλαράκο-

*Η αρχική δημοσίευση εδώ: http://mogolospolemistisvalkaniosagrotis.blogspot.com/2009/01/blog-post_21.html

Άιντε ρε | Βάιος Μπαλατσός

Posted by Το κόσκινο on

fteraxinas's avatarΦτερά Χήνας

vmp

φέρσου και συ σα να μη συνέβη τίποτα
Τίναξε τη στάχτη σου βαριά
Άσε το αμπελόφυλλο να τυλίξει τα σκατά σου
Είμαστε όλοι βρώμικοι και μεθυσμένοι
Άστο το πούστικο να σου κάψει τα πάντα
Να γεννήσει μέσα σου έναν Άνθρωπο
μονάχα αυτή την ιδιότητα
που ξέρει να λιώνει και να μαγνητίζει
όχι να βλέπει και να συστήνεται
Ο πόνος είναι λευκή τουλίπα
Φίλα τον με ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο
Μη ψάχνεις για ουλές
ούτε για ευαίσθητα σημεία
στο κέντρο φλέγεται η σάρκα
Εκεί στα άγνωστα χωράφια της καρδιάς
που νιώθεις σαν κάτι να τη γρατζουνάει
Είναι η αίθουσα της πίκρας
οι ιδρωμένες παλάμες
το τρέμουλο και ο κόμπος στο στομάχι
Σε διαπερνά δόρυ αρχαίου πολεμιστή
και το δάκρυ που χύνεται
παλεύει με το χρόνο
και στεγνώνει πριν τη Δύση

[εικόνα]

View original post

Από το “Σάρκινο Λόγο” του Γιάννη Ρίτσου

Posted by Το κόσκινο on

Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου.
Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ,
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα,
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.