Erma Vassiliou, Lettera amorosa

erma-vassiliou

My love,
in infinite starlight and puzzles
of sea murmurs we met when I saw you
we knew each other from our love, in our love
for our love
your body spelled the grounded ground
of the earth correctly
why now? why you?
there are answers that our lips risk not to say
life is arduous, a stone without a nostril
a speechless fish without gills
life is tying our hopes
on Odysseus’ masts
why now? we are longing to unseal our ears
with the heat that words convey
please remember me, I have always been yours
listen to the sirens of love bearing in me your child
in the pouch of time
listen to the cries of love offering you the rights of prophecy,
I recognise your past in me
outside your door, I swear,
no other transitive dreams will I have
than to love you
I am not Theophano
and poorly is my habit stitched
in fabrics of medieval meditated minutes
colours of nobility are thriving now on you
and here I am denuded of my memories and other loves
…resources begin and end with the taste of your kisses
a cheap material of a nunnery
expects my body to never tire
in what I bring you home
tonight
and here I am, my sovereign, my equal
I came through centuries
to keep your sperm in me
and here today my offspring calls you
through light and moons of bight
…and here I am
you lift me, see me naked a loner
remembering I am yours
like then, and every other now
has been forgotten

*From the book “Desire”, Owl Publishing, Melbourne 2016.

FROM THE PUBLISHERS

Erma Vassiliou arrived in Australia from her native Cyprus in 1987. She is a true child of the vast Greek diaspora, migrating with her family in 1952 to the then Belgian Congo in Africa and then being sent to Athens to study at Saint Joseph’s French school where she was immersed in the study of French language and literature. Since her arrival in Melbourne, she has published a prodigious body of work including poetry collections, short stories and an autobiography in three volumes – all in Greek. She also has a PhD in Linguistics and speaks many languages. This work is the first to be written in English and contains poems which are an outpouring of strong passion intermingled with irony and quick wit. Erma is what Antigone Kefala has called a ‘flamboyant’ poet, and Australian poetry should embrace new poets whose first language is not English.
http://www.owlpublishing.com.au/chapbook-series.html

Γιάννης Γιαννουλέας, Από τη συλλογή “Απροσδόκητος κήπος”

213643-16426220

ΜΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΑΣΤΑΘΕΙΑ

Γιατρέ μου,
μια ζάλη έχω στο μυαλό —
ναυτία ανεξήγητη —
τάση προς έμετο —
αν και υποθέτω
ότι η σταθερότητα
— είναι αλήθεια —
συναντάται
στα νεκροταφεία
Όμως, γιατρέ,
χωρίς να απομακρύνομαι διόλου
απ’ την ουσία
ώρες ώρες
χρειάζεται να κρατώ σταθερά τον τοίχο
ειδικά μεσοπέλαγα
όταν απροσδόκητα ξεσπάσει ο άνεμος

***

ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Μειονεκτώ κατά κράτος
στη σφυγμομέτρηση
της εταιρείας
ο υπάλληλος
διαπίστωσε
— δραματικά κάτω απ’ το όριο του δείκτη —
λιγότερο άγχος
λιγότερη σπατάλη
λιγότερη υπεροψία
λιγότερη προσκόλληση στο εφήμερο.
Έτσι δεν κέρδισα
το θαυμάσιο φλιτζάνι-δώρο
για τους νικητές

***

DAY AFTER DAY

Κάθε πρωί
δένω στο λαιμό μου το παπιγιόν του κλόουν έπειτα
κάθομαι σ’ ένα άδειο γραφείο
μπροστά σ’ ένα σιωπηλό τηλέφωνο
δίπλα σ’ ένα φυτό νεκρό
βάζω τα δυνατά μου
και μαζεύω μια χούφτα κέρματα
για την προσπάθεια.

***

ΓΚΡΙΖΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Σχεδόν τρελός
παρακολουθώ
εικόνες χωρίς ήχο
ιεροτελεστίες ολοκαυτώματος
απροσδόκητης ευκολίας σχόλια
ενώ
ακούω θλιμμένα τραγούδια
για το θάνατο
όλων όσους
γνωρίζω.
Ποιος μπορεί να ορίσει
το σχεδόν;

***

ΑΤΙΤΛΟ

Ώρες ώρες δεν χρειάζομαι κανέναν.
μπορώ να κατεβάσω το τηλέφωνο,
να καθίσω στο ζεστό μου σπίτι
παρέα με τα βιβλία μου,
τη μουσική μου,
το ποτό μου
και να αναλογιστώ με την ησυχία μου
πόσο πολύ μου λείπουν όλοι

***

ΥΠΝΟΒΑΣΙΑ

Οσμή φωτός —
απροσδόκητος κήπος.
στο αφρισμένο ποτάμι
επιπλέω
χωρίς καμιά σκέψη
εποχούμενος
σε δυο αστραφτερές
παντόφλες.

***

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ

Τέχνη —
Σκατά
Απελπισία
Φυγή
Αυταπάτη
Παραίτηση
κι όμως
μια ηλιαχτίδα
απ’ το μυαλό
και πάλι βγαίνει…

***

ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ο κύριος με το μαύρο καπέλο
εμπρός μου
αγνοεί το πρόβλημά μου
αγνοεί το πρόβλημα
αγνοεί
καθολικώς
και βέβαια
τώρα που το αναλογίζομαι
— πώς δεν το σκέφτηκα; —
δεν αγνοεί τίποτα
είναι συνένοχος
συμμέτοχος
έχει κι αυτός το μερίδιό του
απ’ το απαίσιο κέρδος.
Κάθε πρωί
έχω εμπρός μου
έναν κύριο
με καπέλο.

***

ΕΜΨΥΧΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

Το βλέπω από τώρα στα μάτια της.
είναι πανέμορφη.
σίγουρα
θα παίξει με δέκα άνδρες
έχει τη δύναμη
να πάρει ένα πτυχίο
έχει τη θέληση
να αφήσει απογόνους
παραπάνω από βέβαιο
στα σαράντα της
θα καταλήξει
ένας κενός,
συλημένος
ναός.

***

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ…

Αναγνωρίζω πρώτος
την αστάθεια
των καιρικών συνθηκών,
τα μαύρα σύννεφα
πάνω απ’ τη μικρή μας
βάρκα,
την άτακτη φυγή
των ζώων του δάσους.
Όμως επιμένω!
Ζητώ δείκτη ευφυΐας
χίλια και άνω
Ζητώ αμύθητο
περίσσευμα ψυχής
Ζητώ ακίνητα
ιδανικά κι ευαισθησίες
Αποζητώ μια
πανέμορφη
ποιητική εμπειρία.
Λίγα ή πολλά
ας απαντηθεί
απ’ όσους με διαβάζουν
ένα κρύο απόγευμα
σαν το σημερινό.

***

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ

Αυτός που κάηκε
από τις εμπρηστικές στο Βιετνάμ
εγώ ήμουν
κι αυτός που εκχριστιανίστηκε βίαια
στις σταυροφορίες
εγώ ήμουν
αυτός που φτερούγισε απ’ τον έκτο όροφο
της ασφάλειας
εγώ ήμουν
αυτός που μεθοδικά εξοντώθηκε
σε χιτλερικό θάλαμο αερίων
στην εξορία των γκούλαγκ
που έγινε παρανάλωμα
στον β΄ παγκόσμιο
στη Σερβία
στην κεντρική Αφρική
σ’ όλες τις περιπτώσεις
εγώ ήμουν
μπορείτε να μ’ αναγνωρίσετε
στις φωτογραφίες
των διεθνών πρακτορείων.

***

ΟΠΩΣ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πάντα έτσι ήταν.
τα φυλλώματα της ζούγκλας παίζουν το ίδιο έργο απόψε.
οι ύαινες στήνουν με περίσκεψη
ενέδρες.
καλύπτουν τα
ίχνη.
μένουν στη σκιά
δίχως βιασύνη.
μετρούν με ακρίβεια τα βήματα
για το θανάσιμο
άλμα.
Ακόμα έτσι είναι.
τα θηράματα περιφέρονται
στη δίνη
των αντιφάσεών τους.
αναζητούν
τροφή,
μυρίζουν τον αέρα
για ευκαιρίες,
χτενίζουν
τις μικρές αγγελίες,
τη μισή τους ζωή
την περνούν
στις σκονισμένες ουρές
των υπηρεσιών
για το επίδομα.
Είναι φανερό.
το ταξικό τους
ένστικτο επιβίωσης
έχει ατονήσει
τελευταία.
Ανάμεσά τους βλέπεις κάποια
να χαμογελούν αφηρημένα
όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της κυριακής
να κλείνουν τ’ αυτιά τους
στις παράξενες προειδοποιήσεις
ενοχλητικών πουλιών
πως
το κοπάδι των δολοφόνων είναι
μια ανάσα μακριά
πεινασμένο
παραταγμένο
έτοιμο
πως καιρός για χάσιμο
δεν υπάρχει
πόσο μάλλον για χαμόγελα.

***

ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Κι όμως.
Σκέφτομαι πως μια μέρα
θα συμφωνήσουν μαζί μου
όσοι έχουν διαβεί
το κατώφλι του θανάτου,
για να επανέλθουν
αποφασιστικότεροι.

***

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Μια εκτέλεση
παραμένει καταδικαστέα
έρμαιο στα στόματα
αυτών που δεν πρέπει να μιλούν,
παραμένει αναποτελεσματική
όσο ένα ποίημα
που το απαγγέλλουν
λάθος χείλη.

*”Απροσδόκητος κήπος”, Αθήνα 2005.

Η Λίνα Φου απαντά σε 15 ερωτήσεις

Η Λίνα Φου, αγαπημένη ποιήτρια, ηθοποιός, δημοσιογράφος, και διανοούμενη του «δημιουργι-κού μηδενός», απαντά σε 15 ερωτήσεις, του Μανώλη Νταλούκα. 
Πριν λίγους μήνες, θαυμάσαμε την ερμηνεία της, στο βιντεοκλίπ του Παύλου Παυλίδη, Έλα Κοντά μου.

1.Πες μου ένα βιβλίο, που θα σου μείνει αξέχαστο
“Les Misérables”, Victor Hugo.

2.Ένα μικρό κορίτσι, κάθεται στα σκαλιά, του σπιτιού του και κλαίει. Γιατί; Τι έχει συμβεί πριν, και τι θα γίνει μετά; Συμπλήρωσε την εικόνα.
Τσάντες, γύρω της, αζήτητα πράγματα γεμάτες. Το λούτρινο γατί δεν ήταν στο στομάχι καμιανής. Κλαίει. Δυνατά. Πιο δυνατά. Μα το κλάμα των παιδιών μοιάζει με νιάου των γατών. Ένα ορφανό γατί ακούει στο κλάμα τη μαμά του. Ένα γατί με καρδιά μέσα, να χτυπά. Ξαπλώνει δίπλα της. Εκείνη χαμογελά. Γελά. Ουρλιάζει από χαρά. Αχώριστες έως σήμερα.

3.«Θα’ ρθει μια μέρα που η γη θα ενωθεί με τον ήλιο». Το πιστεύεις αυτό;
Είναι ένα από τα επικρατέστερα επιστημονικά σενάρια για το μακρινό μέλλον του ηλιακού μας συστήματος. Η νομοτέλεια του σύμπαντος προβλέπει πάντοτε την καταστροφή και την αναδημιουργία. Τα καύσιμα του ήλιου θα τελειώσουν. Θα γίνει ένα πελώριος ερυθρός γίγαντας. Πιθανότατα να καταπιεί τη γη. Τότε θα είναι σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Σε κάποιον άλλον πλανήτη θα υπάρχουν ίσως οι κατάλληλες συνθήκες για ύπαρξη ζωής. Στο δικό μου μυαλό όμως, κάποιοι άνθρωποι, φλογεροί άνθρωποι, θα επιβιώσουν και τότε. Είναι αυτοί που σήμερα φωνάζουν παθιασμένα στους δρόμους για λευτεριά. Αυτοί δεν καταλαβαίνουνε απο φωτιά, την έχουνε να καίει μέσα τους. Εξού και το ποίημα που έγραψα.

4.Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο εμπόδιο, στην κίνηση προς την ελευθερία;
Την εκπαίδευση. Είναι προς λάθος κατεύθυνση. Εκπαιδευόμαστε να γίνουμε παραγωγικοί δούλοι. Η δουλικότητα του ανθρώπου λοιπόν πίσω από την οποία βρίσκεται και η εκπαίδευση πίσω από την οποία βρίσκεται και η εξουσία.

5.Τι ήταν αυτό, που κάποτε έκανες, και τώρα θεωρείς ως μεγαλύτερή σου βλακεία;
Όλα τα έκανα με πάθος. Τίποτα δε θυμάμαι ως βλακεία, ούτε καν τη μεγαλύτερη.

6.Για ποιο λόγο, θα έλεγες σε κάποιον ή κάποια «άντε γαμήσου ρε μαλάκα!»
Βία σε ζώο ή παιδί. Προσβολή για φυσικά χαρακτηριστικά όπως το χρώμα. Για αδικία. Αλλά σιγά μην του έλεγα μόνο αυτό, αυτό το λέω για πλάκα σε φίλους.


7.Έχεις μισήσει άνθρωπο; και αν ναι, για ποιον λόγο;

Δε θυμάμαι να έχω μισήσει ή να μισώ. Έχω πάρει τόση αγάπη από την οικογένειά μου που δεν μου έχει αφήσει αυτό το περιθώριο. Συνήθως δικαιολογώ πράγματα. Ωστόσο θα μπορούσα να πω πως μισώ την αδικία συνεπώς και όποιον τη διαπράττει. Αλλα δεν είναι κάτι παθητικό για εμένα, σίγουρα θα το δείξω στην πράξη.

8.Πιστεύεις στον Θεό;
Όχι. Ωστόσο.

9.Πώς νομίζεις ότι θα είσαι, μετά από δέκα χρόνια;
Δηλαδή στα 37; Μπερμπάντισα.

10.Ο μεγαλύτερος φόβος σου, είναι…
Το μυαλό μου. Μπορεί να πυροδοτήσει πυρηνικό πόλεμο στο σώμα μου αλλά και σ’ όλον τον κόσμο..

11.Αγαπημένο τραγούδι σου, είναι…
Κάτι από The Cure. Ισως το Homesick. Ή απο Lebanon Hanover. Ή απο Sisters of Mercy.

12.Αγαπημένο σου ποίημα, είναι…
Το πρώτο και άτιτλο απο τη συλλογή της Γώγου «Απόντες». Ωστόσο αγαπώ και το «Dreams» από τη συλλογή «The Death Baby» της Sexton.

13.Έχεις κλέψει ποτέ; Και τι;
Αν έχω απαλλοτριώσει εννοείς; Θα ήθελα να είμαι ο Ρομπέν των Δασών…

14.Νομίζεις ότι το περιβάλλον, επηρεάζει τον άνθρωπο; Και αν ναι, ποιο είναι το ιδανικό περιβάλλον;
Βέβαια επηρεάζει. Ενα παιδί είναι tabula rasa. Διαμορφώνεται βάση του πού πότε με ποιούς γιατί. Το ιδανικό περιβάλλον είναι αυτό πού έχει δικαιοσύνη και αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ό,τι έχει ζωή θέλει αγάπη για να προχωρήσει. Οξυγόνο. Νερό.

15.Λες πάντα ψέματα ή πάντα αλήθεια;
Δεν έχω το θάρρος ακόμα να λέω πάντα αλήθεια. Το δουλεύω όμως.

Άλλες πληροφορίες για την Λίνα Φου (Φούντογλου)
Τώρα, μπορείτε να την δείτε, στον ρόλο της Ρόουζ, στην θεατρική παράσταση:
Χορεύοντας στη Λούνασα [Brian Friel]
ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης – ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Nικαίτη Κοντούρη
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μουσική επιμελεια: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Aγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Μολέσκη
Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Παίζουν επίσης: Σοφία Αντωνίου, Σοφία Μαρία Βούλγαρη, Θάλεια Γρίβα, Γιολάντα Καπέρδα, κ.α

Πληροφορίες – Κρατήσεις
Στα γραφεία του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης, στον ημιώροφο της Αίθουσας Τέχνης – Καθημερινά 10.00π.μ.-2.00μ.μ.
Τηλ: 24610 24062, 6987991949
Τιμές εισιτηρίων: 10€ Κανονικό, 7€ Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων)

*Αναδημοσίευση από το http://freedomgreece.blogspot.com.au/2016/12/15.html

Η Λίνα Φου (Φωτο Xenia Lok, 2016)

Η Λίνα Φου (Φωτο Xenia Lok, 2016)

Για την Άννα Αχμάτοβα

greek-translation's avatarΠΟΙΗΜΑΤΑ

«Η ομορφιά είναι τρομακτική», – σας λένε.
Σεις όμως ρίχνετε κουρασμένα στους ώμους ένα ισπανικό σάλι
Στα μαλλιά ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
«Η ομορφιά είναι απλή», – σας λένε.

View original post 69 more words

Κώστας Δεσποινιάδης, Πουλιά

1-3

[Το κελάιδισμα]
 
Τα βράδια συχνά ανοίγω το παράθυρο κι ακούω ένα πουλί. Ένα υπόκωφο, μελαγχολικό κελάιδισμα σαν μοιρολόι. Από πού έρχεται αυτή η φωνούλα; Τι προμηνύει μες στα τσιμέντα;
 
[Ο τσαλαπετεινός]
 
Το βράδυ είδα στον ύπνο μου πως ήμουν κυνηγός και σκότωσα έναν πανέμορφο τσαλαπετεινό. Εγώ, που ποτέ μου δεν έχω πιάσει όπλο κι απεχθάνομαι το κυνήγι, ένιωσα στο όνειρό μου μια σαδιστική ικανοποίηση που σκότωσα το αθώο πουλάκι.
 
[Οι κυνηγοί]
 
Παραθερίζω σ’ ένα μικρό, απομονωμένο σπίτι. Κανένας θόρυβος του «πολιτισμού» δεν φτάνει εδώ· το πλησιέστερο σπίτι βρίσκεται στα τρία χιλιόμετρα. Ακούγονται μόνο τζιτζίκια, κοκόρια, τα βελάσματα των προβάτων από κάποια μακρινή στάνη και το θρόισμα των φύλλων. Φύση και ησυχία.
Κάθε τόσο, όμως, από τα βάθη της λαγκαδιάς, ακούγονται πυροβολισμοί. Ένας ξερός κρότος σπάει την ησυχία του καλοκαιρινού τοπίου, σέρνεται για λίγο η ηχώ του κι έπειτα χάνεται.
Κυνηγοί είναι που πυροβολούν τα ελεύθερα κι ανέμελα πουλιά.
 
[Το μαύρο πουλί]
 
Στην Χ.Κ.
Το μαύρο πουλί που διαρκώς με καταδιώκει έρχεται και πετά από πάνω μου τις πιο απροσδόκητες στιγμές· όχι μόνο τις νύχτες και τη βαρυχειμωνιά, όπου φυσιολογικά έχει τη θέση του, αλλά και το κατακαλόκαιρο, στις πιο λαμπρές λιακάδες, σε παραλίες και τοπία ονειρεμένα, σε στιγμές ανείπωτα όμορφες, υπενθυμίζοντάς μου σαδιστικά πως αυτό θα πει την τελευταία λέξη.
 
*Από τις “Νύχτες που μύριζαν θάνατο”

**Αναδημοσίευση από εδώ: http://www.bibliotheque.gr/article/60743

The Bookshop on Saint Andrew’s Street — diasporic literature

vequinox's avatarManolis

It’s no longer there… a “We’ve Moved” sign placed up high… some things can’t be moved immediately or afterwards such as the pages, folded at the edges, to be read less than to be recollected, such as the queue in front of the cash register such as the backbones of saints I search for the…

via The Bookshop on Saint Andrew’s Street — diasporic literature

View original post

Το Τεφλόν στo διήμερο εκδηλώσεων «Σημεία & Τέρατα» | 17 & 18 Δεκ.

image

το Σάββατο 17 και την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου θα συμμετέχουμε μαζί με δημιουργούς φανζίν, περιοδικών, κόμικ και βιβλίων στο διήμερο «Σημεία & Τέρατα: Έντυπα, ανέντυπα πειράματα και μεμονωμένα περιστατικά», το οποίο θα πραγματοποιηθεί στον 7ο όροφο της Πανεπιστημίου 64 (είσοδος από την στοά). Πατήστε εδώ για να δείτε το πλήρες πρόγραμμα του διημέρου.

Συγκεκριμένα, το Σάββατο στις 9μμ θα παρουσιάσουμε τη μικρού μήκους ταινία «Έφυγε η Συρία, έφυγε», η οποία θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα μετά την προβολή της σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ. Μαζί της θα προβληθεί η βραβευμένη ταινία μικρού μήκους «Αιγαίο ή η κωλοτρυπίδα του θανάτου».

Το ίδιο βράδυ στις 9.30μμ, με αφορμή την ποίηση του Clemens Schittko, την οποία παρουσιάζουμε στο νέο τεύχος του Τεφλόν, θα διαβάσουμε ποιήματα γερμανόφωνων ποιητών του βερολινέζικου αντεργκράουντ (Jannis Poptrandov, Kai Pohl κ.ά).

Καθ’ όλη τη διάρκεια του διημέρου, στον πάγκο του περιοδικού θα βρείτε το νέο τεφλονοτεύχος, παλιά τεύχη, τις εκδόσεις μας, κεράσματα και εκπλήξεις!

Ακολουθούν περισσότερες πληροφορίες για τις δύο δράσεις μας το Σάββατο:

9.00-9.30μμ: Δύο ταινίες μικρού μήκους για τη μετανάστευση, τον πόλεμο και τον ρατσισμό.

«Έφυγε η Συρία, έφυγε» (Λέσβος & Αθήνα, 2016, 8΄, με αγγλικούς υπότιτλους)
Ένα πρωί η Συρία χαιρετά τον Χατζίκ που έχει το μανάβικο στη γωνία και τη Νεκρά Θάλασσα, παίρνει τις μαντίλες της, τους δρόμους της, τα χαλάσματά της, ζεύεται τους νεκρούς της και φεύγει. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Γιάζρα Χαλίντ | Φωνή: Ελένη Μπ. | Φωτογραφία: Sylvain L’Esperance | Μοντάζ: Γιάννης Καραμήτρος | Ήχος: Jason Bakey

gone-is-syria-gone_still

Μετά την πρώτη προβολή της τον Οκτώβριο στο Paris Festival for Different & Experimental Cinema και την επιλογή της από σημαντικά διεθνή φεστιβάλ (Internationale Kurzfilmtage Winterthur, Kasseler Dokfest, L’Alternativa κ.ά), η ταινία προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

«Αιγαίο ή η κωλοτρυπίδα του θανάτου» (Αθήνα, 2014, 8΄)
Ενας μυστηριώδης άντρας κάνει την εμφάνισή του σε διάφορες τοποθεσίες της Αττικής δίνοντας οδηγίες χρήσης σωσιβίου. Ποιον προσπαθεί να σώσει από την κωλοτρυπίδα του θανάτου; Σκηνοθεσία: Ελένη Γιώτη | Κείμενο: Γιάζρα Χαλίντ | Άνθρωπος με σωσίβιο: λΑΜΠΕΡΟύΚ | Φωνή: Ιάσονας Παναγιωτόπουλος | Φωτογραφία: Αλέξης Ιωσηφίδης | Ήχος: Ιάσονας Θεοφάνου

the-aegean-or-the-anus-of-death_still

Zebra Poetry Film Festival: Best Film for Tolerance Award
Paris Festival for Different & Experimental Cinema: International Competition Award
Balkans Beyond Borders Short Film Festival: Jury Special Mention
Doctorclip Roma Poetry Film Festival: International Competition Award

9.30-10.00: «Γερμανία, είσαι υπόνομος»
Ποιήματα από την αντεργκράουντ λογοτεχνική σκηνή του Βερολίνου και όχι μόνο, με αφορμή την ποίηση του Clemens Schittko, την οποία παρουσιάζουμε στο νέο τεύχος του Τεφλόν. Οι Clemens Schittko, Jannis Poptrandov, Kai Pohl και Urs Böke με χιούμορ και (αυτο)σαρκασμό σατιρίζουν τον συντηρητισμό και την υποκρισία των μικροαστών, μιλάνε για την ασφυξία που νιώθουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της εργατικής τάξης σήμερα.

Αλέξης Αντωνόπουλος, Εραστών

escape-rooms

Να με πείσεις. Ότι δεν υπάρχει τίποτα
έξω απ’ αυτό το δωμάτιο.


*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com