Reading Greece: George Prevedourakis on the Notion of Time in Poetic Expression and Poetry as a Political Paradigm

prevedourakis_edited

Interview by Athina Rossoglou*

George Prevedourakis (1977) is the author of three collections of poems: Στιγμιόγραφο (Planodion ed., 2011), Κλέφτικο (Panoptikon ed., 2013) and Χαρτάκια (Panoptikon ed., 2016). He has also translated poems by Hans Magnus Enzensberger, which were included in the History of Clouds and other poems collection published last spring by Panoptikon Editions.

George Prevedourakis spoke to Reading Greece* about his latest collection of poems, Χαρτάκια, ‘a series of untitled, brief fragments and meditations’ resembling ‘the ambiance and feeling of an empty room’. He comments on how the notion of time is imprinted on his work, noting that it has treated time as ‘the fleeing moment’ in his first collection, a ‘series of moments-incidents’ in his second and an ‘empty signifier’ in his third. He also talks about Kleftiko, a transcription of Howl by Allen Ginsberg, as well as his translation in Greek of Hans Magnus Enzensberger’ s poems and how he was fascinated by the latter’s ‘elegant, cosmopolitan wit, playful spirit and persevering, all-embracing social criticism’.

Asked about whether poetry can act as a political paradigm, he comments that “once we decide to communicate our writings we should do it foremost as readers-citizens and not as a bunch of uninformed, detached and uninterested, self-proclaimed priests of some obscure religion, that are in a state of privileged communication with God himself”, concluding that luckily, “our current psychological state, where despair and/or determined anger, fear, confusion and/or passive withdrawal are most probably the prevailing sentiments” is adequately represented by an abundant number of contemporary poets.

Your third collection of poems titled Χαρτάκια was recently published. Could you tell us a few things about the book?
With Χαρτάκια I wanted to produce a work that closely resembles the ambiance and feeling of an empty room. The book consists of a series of untitled, brief fragments and meditations, with the notion of time comprising the predominant axis around which these fragments revolve. I approached this material in the same way that one processes a long, yet interrupted synthesis. In other words, my aim was not to present a series of short poems that stand autonomously from one another —though some of them unintentionally do. My principal intention was to take the minimalist form to its extremities, to condense the already condensed, in a non-linear, abrupt manner, while also conveying an intact and coherent gesture to the reader. I don’t know if I have accomplished this rather ambitious goal, yet I have the impression (or perhaps the illusion) that with this small book my initial objective has been met. After all, it was the room I was interested in, not its decoration.

In his review, Antonis Psaltis wrote that “five years after capturing and recording the moment as the eternal imprint of the presence of time in ‘Στιγμιόγραφο’, the question in ‘Χαρτάκια’ seems to shift as to whether the current, inconceivable and increasing speed allows for integral moments”. How is time, in all its forms, imprinted in your work?
I suppose that time must have been a personal obsession of mine, even before I had the slightest desire for writing, let alone publishing, poetry. A somewhat commonplace obsession, I must admit, yet obsessions are to be followed and carried out meticulously, to the degree that one, literally, collapses upon them. In Στιγμιόγραφο (Planodion ed., 2011), as the title suggests, the main focus was placed upon the fleeing moment, trying to seize and depict the instantaneous within the instant, in an almost ‘photographical’ manner. In Kleftiko (Panoptikon ed. 2013), time is rather dispersed and extended, stretched out of its original proportions, engulfing a series of moments-incidents. Lastly, in Χαρτάκια, I’m treating time as an ‘empty signifier’. In reality though, it is time that treats me as such. A gesture of inadequate and futile retaliation had to take place, and, up until now, it has. 

Your second collection of poems Kleftiko is a take on Allen Ginsberg’s Howl set in Greece amid the crisis. How was the title inspired? How does ‘kleftiko’ fit in the context of modern Greece?
The title was inspired instantaneously, as most things that get inspired usually do. I was looking for a three-syllable word that would directly lead the reader to ‘Ουρλιαχτό’ (the Greek translation of Howl) while also suggesting a series of other meanings, open to interpretation. For example, the title functions as a hint to the gesture of ‘μεταγραφή’ (transcription), given that I kindly yet unreservedly robbed poor old Ginsberg’s Howl (parts I+III), America and Aunt Rose framework, rhythm and form so that I could put into words my own, personal howling. In addition, Kleftiko is a part of the Greek folk music genre (indicative of the flamboyant, long-winded form and articulation of these particular poems). Kleftiko is also a traditional recipe for cooking lamb, but perhaps this is completely irrelevant.   
In relative terms, Kleftiko has fitted quite comfortably within the context of modern Greece; it has been widely read, critically praised and/or refuted, while, to my surprise, it has interacted with other arts; theater, music and, lately, even film. One cannot complain.
Although I was never a devoted ‘fan’ of the great Allen Ginsberg, the idea of a meta-writing/transcription of Howl has been occupying my mind since the early 00s, when (according to some, at least) we were supposedly enjoying ‘the long summer of our content’. My points of reference, the imagery and the material which comprised the background and the basis of this book, derived rather from the sociopolitical setting of my puberty (i.e. the 90s) and not from the blurred, violent and disturbed scenery that we’ve become accustomed to calling ‘Greek crisis’. Hence, I would have written this book even if the entire issue of our current misfortunes had proven to be a major hoax, a flick played out for a short time, instead of the aggressively metastatic cancer it proved out to be.  

How challenging was it for you to translate Hans Magnus Enzensberger, one of the greatest living German poets?
Η.Μ.Enzensberger once stated that he is the “saboteur’ of his depression”. Having logged countless hours in exploring and translating his poetic work over the past 6 years (a work that spans the course of more than 7 decades) I could say that translating Enzensberger has become my own, highly effective antidepressant. Furthermore, as I am sure you know from your own experience, translation is a process that teaches humility and cultivates a dual sense of respect: you have to respect the writer but also the reader. In other words, there isn’t much room for your private experimentations, the borders and the setting cannot be twisted in accordance to your personal taste and beliefs. Additionally, a certain kind of mutual trust is gradually established between the poet and the translator. As commonplace as it may sound in the face of H.M. Enzensberger I have discovered a true friend and a faithful companion.
Having been acquainted with his works since my late teens, when I was a student in Britain, I was instantly fascinated by his elegant, cosmopolitan wit, playful spirit and persevering, all-embracing social criticism. I translated few of his Lighter than Air poems back then, more as an exercise, with no real intention in publishing these translations. It was almost ten years later (with his History of Clouds collection) that I began to steadily plunge into his work. To my surprise, I realized that his poetry has never been systematically translated into Greek, besides a wonderful translation of some of his younger works that was published way back in 1978, along with some scarce poems found in literary magazines and websites. I therefore chose to provide the reader with a detailed illustration of his works and not a “best-of” type of anthology. Enzensberger is a protean poet, constantly changing angles, methods and forms. As mentioned above, I had to respect and pay dues to my ‘friendship’.  
History of Clouds and other poems was hence published last spring by Panoptikon editions and it includes 109 poems from 4 different collections; History of Clouds (Die Geschichte der Wolken, 2003), Lighter than Air (Leichter Als Luft, 1999), Kiosk (Kiosk, 1995) and Music of the Future (Zukunftsmusik, 1991). A second anthology focused on his earlier works, titled The Defense of the Wolves and other poems, is currently on the making, covering the time period 1957-1980. I sincerely don’t know what will become of me once I’ll have completed this 2nd anthology. It’s hard to look for alternatives once you’ve thoroughly translated a poet of such magnitude. Let’s just hope I won’t start popping pills in order to accommodate my frustration.
Your work has been included in Futures: Poetry of the Greek Crisis, which features some of the most daring new voices in Greek poetry “that mourn the fall, damn the greed, and pound a drum for change”. Can poetry act as a political paradigm? Is it in the capacity of poetry to be ‘politically militant’?
I am very suspicious of those who pound a drum. Usually they are the first ones to conform and willingly pound the same drum for others. At the same time, one does not necessarily need to be “politically-militant” to acknowledge that we are in a state of sociopolitical (and hence, ideological) war, one should not even be considered “political” if he/she chooses to occasionally remind us of that fact. Nonetheless, highlighting and diving into the inherent contradictions and adversities of our times is one thing. Writing within the safe and predefined confinements of dominantly constructed fanfares is another. Literature walks hand in hand with history, ideology and desire, all these are known. Reading, writing and publishing poetry may very well mean that you are unconsciously or intentionally joining a foreign legion of some kind; it never presumes, however, that you are a member of an armed militia charged with the divine duty of ideological safekeeping and guidance.
Simultaneously, we are constantly ideological, drenched in the waters of our times, shaped and fashioned by the circumstances of our era. I believe that once we decide to communicate our writings (be it furious confessions, existentialist prayers or mere letters to a honeybee) we should do it foremost as readers-citizens and not as a bunch of uninformed, detached and uninterested, self-proclaimed priests of some obscure religion, that are in a state of privileged communication with God himself.
On a final note, and since you’ve mentioned this anthology, I would like to congratulate the translator and editor Theodoros Chiotis for his excellent work; some of his translations are even better than the original and I can honestly say that this applies for the samples of my work included in this volume.  

Writing about the ‘generation of the crisis’ (poets maturing in the 2000s), Vassilis Lambropoulos notes that in the verses of this generation “political hopes have inspired no emancipatory visions”, while it characterizes their poetry as “the poetry of left melancholy”. How would you comment on that?
With all respect to Dr. Lambropoulos, I find the term ‘left melancholy’ rather mild and problematic in describing the harsh reality we are experiencing in the last 10-15 years. And I consider the application of this term into the modern poetic field, even more problematic. One does not have the luxury to comfortably sink into his/her melancholic sentiment while living amidst a collective (and often interpersonal) collapse. To paraphrase William Blake: “the crushed bee has no time for melancholy”. There is a sense of warmth and serenity attached to melancholia, attributes totally incompatible with our current psychological state, where despair and/or determined anger, fear, confusion and/or passive withdrawal, are most probably the prevailing sentiments. Luckily all this range of emotions is adequately represented by the abundant number of contemporary poets along with a subsequent variety of psychological maladies that overwhelmingly transcend the sphere of melancholia. And if I may add, some of them are right-wing, if not in theory, then definitely, in praxis.

*Taken from http://www.greeknewsagenda.gr/index.php/interviews/reading-greece/6236-reading-greece-george-prevedourakis-on-the-notion-of-time-in-poetic-expression-and-poetry-as-a-political-paradigm

prevedourakisbookscollage

Night Squad by Stephen Jarrell Williams

reubenwoolley's avatarI am not a silent poet

Listening to their singing

Mothers and children getting ready for bed

Outlines of light behind their curtains

Drawn against this world of now

They are still hopeful their lives will be as before

We stand in our places protecting them

Our pretend weapons cold against our hot flesh

The night holding our voices still

Ready for the always possible attack

Wondering what we did wrong

To deserve the madness

Spreading across the good earth

Seemingly no words or ideas can stop

The sword and bullet and bomb.

Bio-
Not so long ago, Stephen Jarrell Williams was called by some, the Great Poet of Doom…  Now, he writes at night, enthused, and waiting for the Coming Good Dawn.

View original post

Ισμήνη Λιόση, Tο φόρεμα

elytis-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%86%cf%8d%ce%bb%ce%bb%ce%b1

α. να που γεννιέται
από το στόμα του μεταξοσκώληκα
απότοκο ερωτικής προσωδίας
τρυφερό
καλότυχο

το σώμα του ποτισμένο με έλαια μούρου
καλημέρα θα πει
και θα είναι πλέον ένυλο κι εγκόσμιο
αναφρόδιτο προς ώρας

β. ιδού το
πως εν τη ήβη του τρέχει
με άτακτα μαλλιά ποταμού
γλυκέων σιωπηρών υδάτων
όπου στο κλώσμα του σκιές
όπου χέλι βιολετί
όπου χοροί από λουλάκι κι ασήμι

έρχομαι λέει
στους μαλακούς ρόδινους μαστούς κι έρχεται
εύοσμο κι ευπροσήγορο πάντα

γ. να λοιπόν πως
η ράφτρα κόβει και ράβει
κι η singer γαζώνει την μοίρα του
να μεγαλώσει να γίνει γυναίκα
με μακριά άτακτη κόμη
μελαίνης αλογοκεφαλής

ανδρόγυνη ομορφιά
να φορεθεί στην γύμνια
να περπατήσει πάνω σε κύματα
σαγήνης και δέους
μικρή τριανταφυλλιά
να στέρξει σε κόρφους τρυφηλούς
οιηματίας
γένους ουδετέρου.

δ. κι ύστερα επικρέμαται
εκτεθειμένο σε αρέσκειες κι επιθυμίες

ένα χέρι με κρίνους-δάκτυλα περιμένει
να το βγάλει απ’ την αφάνεια
να χαϊδευτεί να κυλίσει
στα αστέρια της πλάτης και της κοιλιάς
ερωτομανές ες αεί ερωτοπλάνο
ε. και νάτο νάτο
αγκαλιάζει τα βυζιά και την μέση
φιλεί τα γόνατα
φοράει μακριά μωβ ενώτια
και γόβες αιλουροειδείς
το ροδάκινο στόμα του
απειλεί πως θα φάει
έτερον στόμα

σαρκοφάγο είναι
το λώπιον δέρας του

ζ. ο άντρας
το πιάνει στα μεγάλα του χέρια
η καμπάνα εσπερινή καλεί
έρωτες και δεινά και φωνές
και έκπαγλα τέρατα της αγάπης
το πετούν στον κήπο του χαλιού
όπου και μαύρα γυαλιστερά σαλιγκάρια
όπου και μαύρα χνουδωτά ηράνθεμα
όπου κι η λίμνη με τους αναστεναγμούς
και τις σωσμένες Φροσύνες

κάνει πως κοιμάται
μα γρηγορεί
στο έαρ εορταζόντων κραυγών
σεμνύνεται
για την σάρκα που δεν είναι αυτό
αλλά η ανθρώπινη πλευρά
κι η αντίρροπη πλεύση
(14/1/2016)

*Από τη συλλογή “Arcana Lustra Νεκροταφείο φορεμάτων”, εκδόσεις Τύρφη, 2016.

Gerald Neveu, Κάθοδος

Helder Reis, Rue glissant et noire

Helder Reis, Rue glissant et noire

Πικρή μου δροσιά
Στα συσπασμένα στόματα
Μην εγκαταλείπεις
Αυτά τα τρεμάμενα φώτα
Μήτε αυτήν την πυκνότητα
Όπου βλασταίνουν η δίψα
η πείνα
Ίσως μέσα στα στήθη
Ένα ρόδο
Να γρηγορεί για την επακριβή μονοτονία
Των άστρων
Ίσως ένας σκύλος
Ένας θάμνος από παράθυρα
Ίσως μια γυναίκα με μπούστο φωτεινό
Ίσως ένας θάνατος
Και η απαλή κάθοδος στο νερό
Αυτών που γνωρίζουν.

*Από το βιβλίο “Γάλλοι Καταραμένοι Ποιητές: Απάνθισμα, 13ος – 20ός Αιώνας”, μτφρ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός.

Jules Laforgue, Μες στο δρόμο

RVI136340 Portrait of Jules Laforgue (1860-1887) 1885 (oil on canvas) (b/w photo) by Skarbina, Franz (1849-1910) oil on canvas Private Collection Roger-Viollet, Paris German, out of copyright

RVI136340 Portrait of Jules Laforgue (1860-1887) 1885 (oil on canvas) (b/w photo) by Skarbina, Franz (1849-1910)
oil on canvas
Private Collection
Roger-Viollet, Paris
German, out of copyright

Είναι το πεζοδρόμιο με τα χαμόφυτά του.
Αχρεία αρσενικά, εγκυμονούντα θηλυκά,
Ένα απαρηγόρητο όργανο κρώζοντας τα παράπονά του,
Οι άμαξες, οι εφημερίδες, η ρεκλάμα και οι κραυγές.
Και μπροστά στα καφέ όπου μαραζωμένοι άνθρωποι
Με μάτι άδειο και βουβό τα αψέντια τους χαζεύουν
Παρελαύνει το σμάρι των πορνών με χείλη μπογιατισμένα
Κοστολογώντας τα κάλλη τους των μακάβριων ουρί.
Και η Γη πάντα στις αχανείς στέπες βουλιάζει,
Πάντα, και σε χίλια χρόνια το Παρίσι δε θα είναι παρά
Μια έρημος όπου θα καταφθάνουνε άγνωστα κοπάδια.
Ωστόσο πάντα ονειρευόσαστε, αμόλυντα αστέρια
Κι εσύ θα είσαι τότε μακριά, επίγεια νησίδα,
Γυρίζοντας πάντα, πάντα βγάζοντας τον παλαιό λυγμό σου.

*Από το βιβλίο “Γάλλοι Καταραμένοι Ποιητές: Απάνθισμα, 13ος – 20ός Αιώνας”, μτφρ. Ελένη Κόλλια, εκδ. Ηριδανός.

Σωτήρης Λυκουργιώτης, Η βροχή

elya-1
 
Φαντάζομαι πως κάποια στιγμή
η βροχή
που διαβρώνει ρυθμικά
το επίχρισμα των δρόμων
θα σταματήσει
 
και ξαφνικά
χωρίς προειδοποίηση
ο ήλιος θα τη διαδεχθεί
 
Για να εκπληρωθεί η επιθυμία
της πόλης των αναρριχόμενων
κισσών, για να βλαστήσει
ξανά το είδος των
ανθρώπινων ταξιδιών
που σπείραμε δειλά
τα χρόνια της βροχής
μέσα στις γλάστρες
των φτωχών διαμερισμάτων
 
*Από την ποιητική συλλογή “Ιερουργία της Άνοιξης”. Το ποίημα το πήραμε από το http://prismaprisma.eu

Φάνης Παπαγεωργίου, Δύο ποιήματα

cropped-cropped-moonbanner

Η νύχτα αποτελείται από τα μέρη της

Η γυναίκα μου έχει στα μάτια δαχτυλήθρες
και εκεί που κοιτάζει υφαίνει τα πιο άγρια εγκλήματα
όταν την κοιτάνε, οι άντρες κάνουν βελονισμό
και όταν κοιμάται μπορείς διακρίνεις τη φλόγα
να λυμαίνεται το πρόσωπο της

Όταν πεθάνει θα της ράψουν τα μάτια
και θα τις καρφώσουν από ένα φεγγάρι σε κάθε ένα

Για να έχει νόημα η νύχτα

***

H σκοτάδη

Η απατηλή ηχώ των φεγγαριών
Φέρνει στο φως το νέο κόσμο
Σε παραφυάδες που ξεπηδούν
Πάνω στον πλου των βαποριών
Και τα ορίσματα της άνοιξης

Ο πολεμιστής δεν γνωρίζει τίποτε

Πέρα από το άγγιγμά του σε αυτήν

Που την εικόνα της υφαίνει, στα σωθικά
Και τη λυτή αλήθεια του Τέλους

Ο κόσμος μπαινοβγαίνει σαν τη σελήνη στη νύχτα
Υποσχόμενος αργές και αδίστακτες

Ανεμπόδιστες μέρες και τύχη στα χνάρια

Που αφήνει πίσω κάθε μετά

Η μόνη αλήθεια είναι ότι τα κορμιά
Στήνουν ερείσματα

Όταν σφαλίσουν τα δόντια

Και ξεπεραστεί η αγωνία

Των δανεικών φιλιών

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, εκδόσεις “Κουκουτσι”, Αθήνα 2015.

Συζητώντας με τον Νίκο Τακόλα για «Το Πέρασμα του Αρμένιου»

takolas-cover

Γνώρισα τον συγγραφέα Νίκο Τακόλα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του «Το Πέρασμα του Αρμένιου». Τον αναζήτησα και δώσαμε ραντεβού στη Θεσσαλονίκη, τον τόπο διαμονής του για μια κουβέντα λύνοντας τις απορίες μου, θέτοντας τους προβληματισμούς μου και μιλώντας για όλα περί συγγραφής και οικολογίας…

Κύριε Τακόλα ευχαριστώ για τη συνέντευξη που μου παραχωρείτε για το Bookia. Μιλήστε μου για το συγγραφικό ταξίδι σας. Για τα βιβλία που έχετε γράψει μέχρι σήμερα.
Εγώ σας ευχαριστώ για την ευγενική σας πρόσκληση, κυρία Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη. Μέχρι σήμερα εξέδωσα 2 συλλογές διηγημάτων (α. «Το κρυμμένο αριστούργημα του Ζοζέφ Ινεμπράο», β.«ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΝΙΦΑΔΑΣ») και ένα μυθιστόρημα, το περί ού ο λόγος. Ένα δεύτερο μυθιστόρημα αξιολογείται στους εκδότες. Επειδή μου αρέσουν και τα δύο είδη λογοτεχνίας, επιθυμώ να συνεχίσω εναλλάξ, διήγημα – μυθιστόρημα, όσο μπορώ. Από διαγωνισμούς διηγημάτων συνέλεξα δυο πρώτα βραβεία, ένα δεύτερο, ένα τρίτο και δυο επαίνους. Αλλά ιδιαίτερα καμαρώνω για τις οκτώ συλλογικές συμμετοχές μου.

«Το Πέρασμα του Αρμένιου» είναι ένα φανταστικό, οικολογικό μυθιστόρημα.
Θα ‘λεγα ότι το βιβλίο έχει αυτές τις όψεις, του φανταστικού, οικολογικού και αρκετές άλλες ίσως, όπως πολιτικές, μετα-επιστημονικές και ψυχολογικές. Ωστόσο η πρόθεσή μου ήταν αμιγώς λογοτεχνική, δηλ. να εκφράσω την εποχή της κρίσης και του μέλλοντός μας μέσα απ΄ τις δυνατότητες της λογοτεχνίας να φτιάχνει αμάλγαμα πολλών συστατικών, μιλώντας σιγανά κι όσο γίνεται πειστικά στην ψυχή. Εκεί που αναζητώ την τοποθέτηση του ατόμου στο πρόβλημα.

Ο αναγνώστης που θα το διαβάσει το βιβλίο θα κάνει ένα πέρασμα από τα χρόνια του Μαρίνου Αντύπα στο θεσσαλικό κάμπο στο μέλλον που, όπως το διάβασα, δεν απέχει πολύ από σήμερα μ’ αυτά που βλέπω ότι συντελούνται. Γιατί κάνατε συγγραφικά αυτό το «πέρασμα.
Το βιβλίο αναζητά την πηγή των κρίσεων στους αιώνες. Πώς έρχονται οι κρίσεις, ποιος τις προκαλεί, ποιο είναι το μέλλον μας, γιατί οι άνθρωποι δεν αντιδρούν; Επειδή, όμως, δεν πρόκειται για δοκίμιο αλλά για λογοτεχνία επέλεξα τις κοντινότερες σε μας ιστορικές πραγματικότητες, ενδεικτικά. Το μετά το 1900 και το μετά το 2030 διάστημα, σχηματικά.

Μάξιμος Καλλεργάς και Κάνον! Οι δυο ήρωες που έχουν το δικό τους σημαντικό ρόλο στο μυθιστόρημα. Ποια είναι τα μηνύματα που δίνουν στον αναγνώστη;
Λογοτεχνικά πρόκειται για τον «ίδιο» άνθρωπο, αν και ζουν με διαφορά 100 χρόνων τουλάχιστον μεταξύ τους. Προβάλλεται όχι το μοντέλο του «επαναστάτη», αλλά του «πολίτη» που νοιάζεται για την εποχή του και συμμετέχει, όπως στις αρχαίες κοινωνίες.

Τι σημαίνει για εσάς Οικολογία; Πρωτογενής παραγωγή, Νερό, ενέργεια.. Οι πολυεθνικές μας οδηγούν στα μεταλλαγμένα, το νερό ιδιωτικοποιείται, η ενέργεια επίσης . Οι ανεμογεννήτριες τι ρόλο θα παίξουν; Ποιο είναι το μέλλον μας;
Πολύ απλά Οικολογία είναι το ενδιαφέρον του ανθρώπου, όχι μόνο για το περιβάλλον (κλιματική αλλαγή, υπερθέρμανση του πλανήτη, λιώσιμο των πόλων κλπ) αλλά και για τις συνθήκες διαβίωσης στον πλανήτη (δικαιώματα των ανθρώπων, μεταλλαγμένα προϊόντα, κοινωνικές ανισότητες κλπ). Ένα κινηματικό δόγμα της οικολογίας είναι πως αν θέλεις ένα καλύτερο μέλλον ..φτιάξτο.

Γράφετε ότι «χωρίς όραμα ελευθερίας η ζωή γίνεται ανούσια και πεζή» Δεν έχουμε σήμερα οράματα; Κι αν όχι, υπάρχει κάτι που θα μας ταρακουνήσει; Πιστεύετε ότι ένα βιβλίο είναι ικανό ότι μπορεί να προβληματίσει και να ξεσηκώσει τον αναγνώστη; Ή όπως γράφετε διά στόματος Γάιου Ιούλιου Καίσαρα χρειάζεται τόλμη, οργάνωση και κυρίως δράση;
Ο συγγραφέας Paul Auster ισχυρίζεται πως η πραγματική δημοκρατία, άρα και η ιδανική ελευθερία, έζησε μόνο 5 μήνες στην Αθήνα του Περικλή. Εμείς δημοκρατία ονομάζουμε την καθεστηκυία βαρβαρότητα της εποχής μας, όπου βομβαρδίζονται χώρες, νοσοκομεία και νηπιαγωγεία, χωρίς παγκόσμια ανατριχίλα. Τα σημερινά βιβλία λίγα πράγματα μπορούν να προσφέρουν στην κοινωνική αλλαγή, ενώ η Βίβλος και τα Ομηρικά Έπη καθόρισαν την εποχή τους. Σίγουρα ένα καλό βιβλίο αλλάζει το μυαλό των ανθρώπων αλλά πρέπει να ακολουθήσει και αντίστοιχη δράση.

Γράφετε στο βιβλίο σας: «Λίγη η στοργή, μεγάλη η Γη, περισσεύει οργή» Μήπως η κρίση μας έχει κάνει κι εμάς να είμαστε όπως οι άνθρωποι μέσα στο Κάστρο; Πειθήνια όργανα που μας έχουν βάλει ένα τσιπάκι να μας ελέγχουν χωρίς δικαίωμα αντίδρασης;
Λίγο πολύ όλη η ανθρωπότητα ρέπει στη διαίρεση της κοινωνίας του βιβλίου. Οι φτωχοί να μην έχουν ορατό μέλλον και οι μεσαίες τάξεις να αρκούνται μόνο σε ό,τι το σύστημα προσφέρει.

Όταν ήμασταν παιδιά βλέπαμε φανταστικές ταινίες στην τηλεόραση με αυτοκίνητα που μιλούσαν. Σήμερα έχουμε τα GPS και τα ρομπότ που είναι κάτι παρόμοιο. Σύγχρονες εφευρέσεις αφήνουν ουρές ανέργων. Τι ακόμη μπορεί να δούμε αν αφήσουμε τη τύχη μας σε οποιαδήποτε εξουσία;
Είναι προφανές ότι η ωφέλιμη κοινωνικά επιστήμη, πχ φάρμακα, είναι απαραίτητη. Υπάρχει και η επικίνδυνη επιστήμη, όμως. Π.χ τα όπλα, η καταχρηστική αυτοματοποίηση και η τεχνητή ευφυΐα, όπως επεσήμανε πρόσφατα ο Στήβεν Χώκινγκ. Θεώρησε μάλιστα την τεχνητή ευφυΐα απειλή αφάνισης του ανθρώπινου είδους.

«Και τι μπορείς να κάνεις με τραγούδια και πανηγύρια; Εδώ πρέπει να πείσουμε τον κόσμο πώς πρέπει να κάνει κάτι. Κοιμήθηκαν όλοι». Θέλουμε πάντα ένα αρχηγό να μας καθοδηγεί ως ποίμνιο; Πώς ο καθένας μας μπορεί να δράσει για το μέλλον το δικό του μα και των παιδιών του;
Οι αρχηγοί είναι απαραίτητοι για να δείξουν το δρόμο. Από κει και πέρα η ευθύνη περνάει στη μαζική συμμετοχή.

Τα λογοτεχνικά βιβλία, ελληνικά ή ξένα σήμερα τα διαβάζουμε για ευχαρίστηση ή προβληματισμό; Τι επιδιώκουν σήμερα οι εκδόσεις και στη συνέχεια οι αναγνώστες; Να ξεφεύγουν από τα οικονομικά προβλήματα;
Οι αναγνώστες ρέπουν έντονα στο εύκολο και το διασκεδαστικό. Τα «βιβλία παραλίας», με πέντε βασικά μοτίβα, έχουν την τιμητική τους. Παγκόσμια κυκλοφορούν κυρίαρχα ανώδυνα βιβλία, ερωτικά και αστυνομικά κυρίως. Η χώρα μας μετά τη δεκαετία του 80, προσχώρησε στη λέσχη αυτή, συν ευυπόληπτα περί χαμένων πατρίδων (Πόντος, Πόλη, Αλεξάνδρεια κλπ).

Φοβόμαστε και κοιτούμε τον εαυτούλη μας ή νιώθουμε προδομένοι και αδιαφορούμε για τα πάντα;
Υπάρχει έλλειμμα Ελευθερίας, όπως προαναφέραμε. Δημοσίως δεν αναφέρονται βασικά προβλήματα που αφορούν τον καθένα αλλά άσχετα υποκατάστατα.

Πάντα γράφετε με οργή όταν πρόκειται να μεταφέρετε μηνύματα στους αναγνώστες γιατί υποψιάζομαι ότι «το πέρασμα του Αρμένιου» γράφτηκε με φορτισμένη διάθεση…
Η οργή ήταν και το κίνητρο γραφής αυτού του βιβλίου, αφού ένιωθα να προσβάλλεται βάναυσα μια ολόκληρη χώρα, ως χώρα τεμπέληδων ανίκανων, ανέντιμων και αδιάφορων. Παρά τη σοβαρή διάβρωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, ένα άλλο μέρος ήταν το αντίθετο αυτού ακριβώς. Οι διακρίσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό το επαληθεύουν. Έζησα σε πολλά κράτη και ξέρω καλά τα όριά τους. Οι ξένοι, θεωρώ, υστερούν ημών στη συνολική σκέψη των επιστημών και στην κοινωνική άποψη. Εμείς στην οργάνωση, στην πειθαρχία και στη διαχρονικότητα.. Την τελευταία τη δικαιούνται μόνον οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Πριν κλείσω και σας ευχαριστήσω για τη συνέντευξη, θέλω να ομολογήσω ότι κέρδισα πολλά από αυτό το βιβλίο. Ποια συγγραφικά σχέδια έχετε στο μέλλον κι αν θέλετε να μας δώσετε το μότο σας ή την ευχή σας.
Και εγώ ευχαριστώ για την τιμή να διαβάσετε το βιβλίο μου και χαίρομαι αν αυτό σας πρόσφερε κάτι. Λόγω της τάσης μου να γράφω συνεχώς διηγήματα θα …προκύπτουν βιβλία διηγημάτων. Αυτό είναι το μισό του ..ουρανού. Το άλλο μισό είναι τα μυθιστορήματα. Στα μυθιστορήματα φιλοδοξώ να συμπεριλάβω και ένα με θέμα την ιδιαιτέρα πατρίδα μου, τα Γρεβενά, με το σεβασμό του Κοσμά Πολίτη στο Γυρί.

Το Bookia σας εύχεται να είναι καλοτάξιδο όπως και τα επόμενα βιβλία σας που θα ακολουθήσουν.

*Αναδημοσίευση από εδώ: http://www.bookia.gr/index.php?action=Blog&post=cf9b8245-3ed2-48f0-b352-7c6e4bd7d0b6

15542238_231925027236269_3391478983812283182_n

Μάκης Αποστολάτος, Μικρή ανθολογία ποιημάτων

love-is-prsent

ΑΠΟΠΛΟΥΣ

Ο ήλιος πέφτει με νωχέλεια
η μέρα γέρνει στους ώμους του
βουλιάζει, βουλιάζουν, βουλιάζουμε

Ταξιδεύουν τη ζωή μας τα μελτέμια
το καράβι το λένε “Νηνεμία”
χάσαμε την αίσθηση του χρόνου
διαπλέοντας προφανώς τις ακτές τις ακινησίας
ξεχάσαμε να λύσουμε τους κάβους
της μακαριότητας.

(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)

22-8-86 ΑΓΙΟΣ ΝΑΟΥΜ ΟΧΡΙΔΑΣ

Είμαστε εδώ μ’ αποσκευές γεμάτες όνειρα, μνήμες
μ’ ένα τραγούδι να χαϊδεύει τα μαλλιά
καταμεσήμερο πιστοί της νύχτας με τ’ ολόγιομο φεγγάρι

Πάνω απ΄τους ίσκιους ήλιος ράθυμος
κυλάει φορτία νοσταλγίες
Είμαστε εδώ στο φως τ’ απερίγραπτο
μέσα στο κλάμμα της γκάιντας
κάτα απ’ τον ίδιον ουρανό, εραστές και προδωμένοι
μ’ ένα κομμάτι θάνατο στην τσέπη
για να πληρώσουμε καιρούς που φύγαν άδειοι
και να γεμίσουμε αμπάρια μοναξιάς.

Είμαστε εδώ με τ’ αλκολίκι βιωμάτων στις αρτηρίες
καθένας μια ιστορία μικρή χωρίς τέλος
ο διπλανός μου, πάω στοίχημα
γυμνός τ’ απόβραδο σ’ ερωτικές ανάπαυλες
φυλλομετρούσε προσδοκίες.
Τώρα ρεμβάζει με της Οχρίδας τη γαλήνη στα μάτια
Βρίσκομαι εδώ, της ουτοπίας προσκυνητής
Όταν τη φτάνω ξεγλιστράει από τα δάχτυλα
ντύνεται γυναίκα
φεύγει για να βγάλει από την άπνοια τη ζωή.

Η ομορφιά πλανιέται γύρω γένους θηλυκού
φόρεσε δεκάδες γυναικεία ονόματα
και σεργιανάει στων σερνικών τα δώματα.
Η Μπίλιανα μιλάει με τη σιωπή της
κάνει σπουδές στη γλώσσα των ματιών
κρεμάει στις οθόνες οράματα που στάζουν
κάνει σπονδές στη γλώσσα των κορμιών.

Η Αττική ξαπλώνει με νωχέλεια
βουλιάζει στο νέφος
σε λίγο οι μύθοι θα χαθούνε στη βροχή.

(από τη συλλογή Η απεργία των Αγγέλων)

ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΔΙΑΜΟΝΗΣ

Το μπουκέτο σου το λένε παρελθόν
ο παραλήπτης του “αγνώστου διαμονής”
αποδήμησεν απ’ την οδό του καθήκοντος.
Τώρα ληστής των αισθήσεων
καταναλώνει Σαββατόβραδα
ξεφτίζει Κυριακάτικα απογεύματα
ξοδεύεται στην εξορία της πόλης.

Το μπουκέτο σου ανθίζει Παρασκευές χωρίς μέλλον
ξεχνιέται Κυριακές δίχως παρόν
μαραίνεται Δευτέρες και με φθίνει.

(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)

Ο ΛΑΙΜΟΔΕΤΗΣ ΤΟΥ ΑΖΩΡ

Δεκέμβρης ’72 βγάζω τα γραφήματα τούτα μαζί με άλλα, σεργιάνι στα τυφλά. Διαδρομή χωρίς νόημα ίσως, απ’ τα συρτάρια μου σε ξένα ράφια … και χωράφια. Τώρα πλέον δεν υπάρχει μήτε χρόνος να ψάξω στ’ αζήτητα το κατακερματισμένο μου πρόσωπο. Μα δεν με ξέχασαν. Πέρασα στα μητρώα
περιουσιακών στοιχείων και παραμένω απροσάρμοστος κληρονόμος των καιρών,
τέως ιδιοκτήτης διάτρητων οραμάτων, μ’ ένα ρολόι στην καρδιά κι υπακοή στα δάκτυλα, μη δείξουνε τους βολεμένους φίλους.

Ο Αζώρ έπαψε να γαυγίζει
ο λαιμοδέτης τρανή απόδειξη προαγωγής του μπόγια
στην ισχνών αγελάδων τις παρατεινόμενες εποχές.
Ακροβατούμε στις ζώνες του ανέφικτου
το τσίρκο παρουσιάζει τους έρωτες των κομπιούτερς
Πόρνη μας ξόδεψες και σε είπαμε ζωή
κούπα σημαδεμένη.

(από τη συλλογή Ο λαιμοδέτης του Αζώρ)

ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΦΘΟΓΓΟΣ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΣ

Όταν θα φύγω
του πόνου σύντροφοι, παιδιά της ουτοπίας
απλά σαν την αλήθεια που δεν σας στέρησε η ζωή
μαζέψτε με το μαγνήτη του ειδώλου
τα βούκινα της ιστορίας, χαρίστε μου τη γαλήνη των βυθών.
Σκορπίστε ό,τι γράφω στο Νοτιά,
τα υπάρχοντα να πάρουν
πένητες, ερημίτες, προδομένοι
Η στάχτη του κορμιού ας ριχτεί στο Ιόνιο
χωρίς τελετουργίες κι εξουσίες
Μην πείτε λέξη πουθενά
μονάχα τ’ Αϊ-Γιώργη φίλοι
– αν υπάρχετε –
στην αρχόντισσα του πάθους απ’ τα χρωστούμενα των βιβλίων
δώστε ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα
και να της πείτε:
“Ως παλίρροια στων ωκεανών τις δίνες
ηδονές αναδύονται απ’ τα κοχύλια σου
που εξεγείρονται στα βάθη των μηρών
και διαλύουν την επικράτεια της Νεφέλης
Κυριαρχεί η αιωνιότητα των στιγμών
Ολονυχτίες στο άπειρο…”

Το τραγούδι έπαψε να στάζει την ερημιά των σωμάτων.
Απ’ τις ρωγμές του φθινοπώρου
ανεβαίνει στα χείλη του λεβάντε
το ορατόριο της βροχής.

(από τη συλλογή Ολονυχτία ή το αλφάβητο του έρωτα)

ΕΡΗΜΗΝ

Σ’ αυτόν τον τόπο που γεννήθηκε η άνοιξη
όλα ειπώθηκαν, τι ν’ απογράψω.
Το σώμα έχει ανάγκες
δε ρωτά
κι αδυνατεί το πνεύμα.
Πώς να συλλάβω τους παλμούς των ψευδαισθήσεων
και να μετρήσω τους σφυγμούς της ανημπόριας;
Ως τα ποιήματα
να κυοφορήσουν τους ποιητές
θα ιδιωτεύω.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)

Η ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Μην καις τις λέξεις για να ζεσταθείς
άσ’ τις ελεύθερες.
Θα επωάσουν μνήμες
θα γεννήσουν δρόμους και περάσματα
να διαφύγουν οι αγωνίες της ύπαρξης
κι ο φόβος του θανάτου
Απέναντι στη σιωπή βάλε σε παράταξη
τις λέξεις, όχι για πόλεμο, αλλά ν’ αγκαλιαστούν
αδελφικά, τη μοναξιά να κάψουν μόνο
Αν ενωθούν τα χνώτα τους, αρκούν
θα γίνουν σώμα να ζεστάνουν την καρδιά μας.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)

ΝΤΕΜΟΝΤΕ

Σκοπεύουμε στην καρδιά των πραγμάτων κι αστοχούμε
Άλλοι χάθηκαν στους σκοπούς κι άλλοι τους έχασαν
Πολλοί γυρνάνε άσκοπα μαζί με τον καιρό
Χάνουν τον εαυτό τους
Ίσως δεν αγαπήθηκαν, δεν τον αγάπησαν ποτέ.
Όσα κυοφορούσαν κίνηση χανόντουσαν στ’ αζήτητα.
Η ζωή δεν θέλει ανούσιους στίχουνς ντεμοντέ
Ξέρει πως στην επόμενη στροφή παραμονεύει ο θάνατος.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)

ΚΑΙ ΕΙΣ ΧΟΥΝ ΑΠΕΛΕΥΣΑΤΟ

Όπου κι αν κατοικούν τα σώματα
έχουν κοινή κατάληξη στο τέλος
Πρώτη στάση ο πόνος
ακολουθεί το σκοτάδι,
νόμοι αδυσώπητοι αδυνατίζοντας τη μνήμη
τ’ αποσυνθέτουν ώστε απρόσκοπτα
να οδηγηθούν στην ανυπαρξία
Κάποτε σκαλίζουν σε μάρμαρο τα πάνω τους
προτομές ψυχρές χωρίς να αιχμαλωτίσουν
έστω μια πνοή του ψυχισμού τους
Τα κάτω δε μένουνε στη μνήμη
μόνο κάποιες γέρικες υπάρξεις
αν δεν έφυγαν για το στερνό ταξίδι
θα νοσταλγούν τις άδειες νύχτες
των ηδονών που πέρασαν για πάντα.

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)

ΑΝΑ-ΠΑΥΛΑ

Το τίμημα των επιθυμιών
βαριές ανάσες
Η αλμύρα της θάλασσας
σβήνει στα μάτια
κι ανοίγει πηγές δακρύων και νόστου
Μια ανα-παυλα περικλείει τη ζωή
κόκκινες καμπύλες, γκρίζες τεθλασμένες, μαύρες κάθετες
Ε-ΡΩΤΑΣ
ΔΙ-ΑΓΩΝΙΕΣ
ΘΑ-ΝΑΤΟΣ

(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)

*Επιλογή: Χριστίνα Λιναρδάκη για το στίγμα Λόγου

http://stigmalogou.blogspot.com.au/2016/11/3.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/JkQng+(%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CE%9B%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85)