Αν ζήσει

Στα μέρη μου, οι τρυφερές αποδείξεις της άνοιξης και τα κακοντυμένα πουλιά
είναι προτιμότερα από τις μακρινές επιδιώξεις.
Η αλήθεια προσμένει την αυγή πλάι σ’ ένα κερί.
Παραμελημένο είναι το τζάμι του παραθυριού.
Κείνον που ατενίζει τι τον νοιάζει.
Στα μέρη μου, δεν κάνουν σ’ άνθρωπο συγκινημένο ερωτήσεις.
Δεν υπάρχει ίσκιος πονηρός πάνω στην μπαταρισμένη βάρκα.
Καλημέρα μισή, είναι άγνωστη στα μέρη μου.
Δανείζεται εκείνο μόνο που μπορεί να γυρίσει πολλαπλό.
Υπάρχουν φύλλα, φύλλα πολλά πάνω στου τόπου μου τα δέντρα.
Ελεύθερα είναι τα κλαδιά να μην έχουνε καρπούς.
Δεν πιστεύουμε στην τιμιότητα του νικητή.
Στα μέρη μου, λέμε ευχαριστώ.

***

Ξαναδώστε τους

Ξαναδώστε τους ό,τι μέσα τους δεν βρίσκεται πια,
Θα δουν πάλι τον σπόρο του θερισμού να κλείνεται στο στάχυ και να σκιρτά στο χορτάρι.
Διδάξτε τους, από την πτώση ως το απόγειο, τους δώδεκα μήνες του προσώπου τους.
Θα λατρέψουν το κενό της καρδιάς τους ως την επόμενη επιθυμία
Επειδή τίποτα δεν ναυαγεί και δεν ευχαριστιέται στις στάχτες.
Κι όποιος ξέρει να βλέπει πως φτάνει να καρπίζει η γη
Η αποτυχία διόλου δεν τον πτοεί παρ’ ότι τα πάντα έχει χάσει.

*Μετάφραση: Ελένη Κόλλια.
**Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Ένεκεν”, τεύχος 34, Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014.

Days

Days are pages in our book
We take care of the way
we turn them,
we stop and meditate
in parts of their reading,
we continue the journey of being,
in the discipline of trust,
or in the doubt of leeriness…
Days, then, become exotic flowers
after our long triage to keep
patience and love
until they are bright and full of grace,
until our beloved come back
from the Fields of Courage,
all thirsty for our smile,
all ready for our kiss!  

***

O, amorous silence

bland and impatient
budding in me
like a grazing land
you hive me off the crowd
as my diversity is my strength
as my weirdness is my performance
as my unedited writing is my truth

***

The colour of your eyes

Is a remembrance of this short spring moment
A nearby cafe in Berwick
will never fail to think
when flowers dispute for
best adventures…
when coffee smells, and buds await
I am drained in pleasure of a wait…
my heart, a swing of wonders

when plunged I am in you

your smile, a hanging moon
a blue lagoon,
your sight unspoken still remains
a skylight gains…
the colour of your eyes!

the colour of your eyes, ahead, 
with all delicate thoughts
are teal and light sky dashes
on my pillow,
a crystal ball carried by storks
foresaw my countless kisses
when grapes fermenting with my love
danced on your wide bright forehead

You may have said I love you,
didn’t hear it,
when I was sipping coffee

*From the book “The Rapids Of My River”, 2017 (under press)

A οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού,

που κάθομαι και ξαναπλάττω με τον νου

εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω,

κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία κι ακούω τα πρώτα.
Aπελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο.
Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική —
πάνε τα δένδρα, πάνε οι δρόμοι, πάν’ τα σπίτια, πάν’ τα φώτα•
σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου η ερωτική.
~ ~

Artwork: Suehiro Maruo

(2004)

——-
Ο χρόνος, έτσι όπως μας δόθηκε σακάτης,
δεν τολμώ να πω τι δικαιώνει.
Μόνο δαγκώνω, φτύνω φως ματωμένο
κάθε πρωί πετάω μανταρίνια στο θάνατο
—————– είναι μια κούραση αλλιώτικη –
το βράδυ απλά στέκομαι στο παράθυρο
——–
——————————–Ένας άγγελος έρχεται
———————————και τρώει απ’ τα σκουπίδια
—
***
—
Τόσα τσιγάρα
με το μάτι τεράστιο
Αντιλαμβάνομαι το Θεό
σαν ημικρανία της φύσεως:
Ο κόσμος πλασμένος απ’ το φως
που δάγκωσε την ουρά του
Η αγάπη να έρπει
μουγκή μέσα στις σάρκες
——————–η κροτίδα η αγάπη
κι ο ουρανός τραυματίας
—
γι αυτό τόσο μπαμπάκι τα σύννεφα
—
γι αυτό γυρίζω—– μισός ήττα
———————— μισός γδάρσιμο
—
γι αυτό μας εκδικούνται τα πουλιά
——
—————————————————–Αχ, θέλω όλα να ξεχαστούν
—————————————————–και να μιλάμε πάλι για ία…
—
Όμως η αλήθεια
είναι ένα είδος ομπρέλας
ανοίγει κλείνει
———βροχερή πάντα
—
҉-
—
Η τελευταία μου πράξη
θα ‘ναι ένα χιόνι πορφυρό
θα πέφτει με πάταγο
δεν θα χαρίζεται πουθενά
—
***
—
Αγκαλιαζόμαστε
—————-κι οραματίζεται το κενό
είναι μια ησυχία τυφλή
που εποπτεύει το στήθος
με φουρκέτες στα χείλη
—
Έτσι βίωσα το σπασμό
που ασημώνει τα πράγματα
——————————και δεν αγαπώ πια το φεγγάρι
——————————δεν αγαπώ πια τη θάλασσα

Θέλω κρότους γυμνούς μέσα στο αίμα
τη μοίρα μου σαν κληματαριά
να καρπίζει όπου λάχει
τον ήλιο γονυπετή
να σφαδάζει στα σύρματα
—
Ποτέ δεν πρόκειται να ξανανοίξω
την πόρτα
θ’ ανάψω μόνο την ακοή μου
να σας μεταφέρω λυγμούς
κι ο έρωτας
θα λιμνάζει μες στα φλιτζάνια
—
Αγκαλιαζόμαστε σημαίνει
———————αρωματίζουμε το κενό
—

***
—
Ο μεγαλύτερος τρόμος
ελλοχεύει στο δόσιμο
Όταν η ψυχή
μοιράζει τον άρτο της
είναι χίλια λόγια που χάνουν
το χνούδι τους
—
Εμένα ο άγγελος μου
με κατέδωσε στο φως
πώς να συμβιβαστώ μαζί του
έτσι ατρόμητο που είναι;
—
Μόνος γιόρτασα τα χέρια μου
μασημένα από τόσα απογεύματα
Μόνος ίδρυσα την όραση
Που μεταλλάσσει σε χοή
———————-χοάνη
—————–αράχνη το χρόνο
Μόνος πέρασα σταυροβελονιά
Την αστραπή στο αίμα
—
Όμως η ζωή
——μας θέλει μέχρι το κόκαλο
—
***
—
Εγώ να δρέψω
εγώ περίμενα να δρέψω
τα στάχυα της γαστέρας σου
όταν όλα ήταν ενεστώτας του πάγου
κράτησα ένα σπουργίτι
ζεστό μέσα στα μάτια μου
για τα ψίχουλα που μου τάζεις
—
Το όνειρο ξαναγίνεται όστρακο
—
Στενό το φως που φόρεσα
(λίγο μου σφίγγει το λαιμό)
Στο επιστρέφω
γυρεύοντας το ένδυμα του έρωτα.
—
Στον έρωτα ταιριάζει η αφισοκόλληση
σχέδια πάνω σε σχέδια
χρώματα πάνω σε χρώματα
το ξεκλείδωμα
το ξεκοκάλισμα του χρόνου
σ’ ένα χαμόγελο
—
Ακόμα και το ξεπούλημα
—
***
—
Τα λόγια μας
θα καταλήξουν στη μεγάλη λευκότητα
εκεί που το σώμα
αποποιείται το σώμα του
Είναι διπλός ο λύκος
να μην επιστρέψεις
Σανίδια η μνήμη
όσο την ψάχνεις τρίζει
—
Με σέρνουν πάλι φθινόπωρα
κρατώ το τελευταίο άνθος
κίτρινος μέσα στο κίτρινο
Θνητός
μέχρι την Αλεξάνδρεια
– που μοίρασα την πνοή μου; –
και δεν έχω δέντρα για αύριο
δεν έχω άλλο τσιγάρο
Μεγάλη μεγάλη λευκότητα
σπασμένο σκυλί μέσα
—
***
—
Η μεγάλη περιπέτεια του σώματος
μια χειραψία μεταξύ πάγων
——————-Θέλω να πω
————————-μπαίνεις
και χρεώνεσαι το άλλο φεγγάρι
αυτό με την τρύπα και την τανάλια
—
Ο δρόμος στο βάθος του
είναι σαν το Θεό: μια ευφυής πάρεσις
και το σκοτάδι
——————–ο μοναδικός αχθοφόρος
—
Όμως εγώ θα επιμείνω
με τον τρόπο που γεννήθηκα
(γύρω στις δέκα εν κινήσει)
———————σιωπή και ήλιος
χιλιάδες τόνοι σιωπής και ήλιου
—
***
———
Ξέρω ότι δεν προκάλεσα καμιά θηριωδία
από αυτές που λατρεύετε
μόνο ξεγύμνωσα τα δόντια μου
στον ίλιγγο που μαστίζει τις πεταλούδες
Άνοιξα τρύπες στη μοίρα
κι έχωσα τη λύπη μου σαν ρούχο.
Η μνήμη δεν ξέρει πώς να χειριστεί
τα ψαλίδια της
αλλά ο χρόνος δεν αιμάσσει ξανά
γι αυτό δεν λαξεύω το όνειρο –
το δέχομαι σαν άπληστο κλαδί στο λαιμό
να μου αντλεί μουγκό το ύδωρ
—
Ποιος πούστης μ’ έταξε στο φεγγάρι
κι έχω γίνει η κερκόπορτα της σφαγής;
Να αντιμάχεσαι με στίχους τα στοιχεία σου
———————————-– αυτό θα πει όλεθρος!
Κι η όραση μπερδεύει τις ρίζες της
Βλέπω τον κόσμο παράλυτη ομπρέλα
κι αν ανοίξει
———————————–να πάει στο διάολο
Το φως δεν αντιμετωπίζεται πια χωρίς γάντια
πώς να σφραγίσω το λόγο μου
τώρα που βγάζει τη γενετήσια χλόη;
Σιγά σιγά μοιάζουμε με τις πέτρες
—
Το τέλος είναι ήδη γνωστό:
Εγώ
Εσύ
και τα ρόδα
Η ομορφιά—— μπαλτάς στον αυχένα

*Αναδημοσίευση από τον Κενό Τίτλο στο https://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com/2010/09/29/yannis-stigkas-bloods-vagrancy/

Κάποιοι περιμένουν
τους μάγους με τα δώρα
μα η αυγή
έρχεται και παρέρχεται
χιλιάδες νήπια
σφάζονται στη γη
ποιός νοιάζεται
η πραγματικότητα
πρέπει να προσαρμόζεται
στα ιερά βιβλία
αλλοιώς δεν υπάρχει
η αγάπη
πρέπει να στεγάζεται
σε ναούς
αλλοιώς δεν είναι αγάπη
η παράνοια
παίρνει τις μεγάλες αποφάσεις
ο χρυσός διατάζει
κι ο κόσμος πάει
ντουγρού για την κόλαση.

ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
Ωραίο αλλά και επικίνδυνο
Ένας παππούς που έκανε αμμόλουτρα
Ξεχάστηκε θαμμένος μες στην άμμο
Όταν τον θυμηθήκανε ύστερ’ από μέρες
Σηκώσαν το καπέλο του
Δεν ήταν από κάτω
Μια πάλλευκη τουρίστρια απʼ το βορρά
Τα ʽφτιαξε με τον ήλιο
Κοιμήθηκε μαζί του μέρες μήνες
Σκούρυνε, αφομοιώθηκε απʼ το τοπίο
Οι δικοί της τώρα την αναζητούν
Μέσω του Ερυθρού Σταυρού
Ένα παιδί δαρμένο έγινε αχινός
Αν τους βαστάει τώρα
Ας με ξαναδείρουν, είπε
Πήρανε ο μπαμπάς κι η μαμά
Μαχαίρι και πιρούνι
Και χωρίς να τρυπηθούν
Του φάγαν την καρδιά
Ένα σκυλί κυνηγημένο
Δάγκωσε την ουρά του και την έφαγε
Ύστερα έφαγε όλο το κορμί του
Έμεινε μόνο το κεφάλι του στα βότσαλα
Νʼ ασπρίζει από τα κύματα γλειμμένο
Βαθιά ένα καράβι έμενε ακίνητο
Ακίνητο ένα καλοκαίρι
Φυσούσαν άνεμοι φουσκώναν τα πανιά
Δεν έλεγε να φύγει. Τι περίμενε;
Κανείς δεν ξέρει.

***

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΡΦΙΑ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ, ΙΙΙ

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα
© 2006, Αργύρης Χιόνης, “Η φωνή της σιωπής”, Εκδόσεις Νεφέλη.

***

ΠΕΤΡΕΣ, Β’

Απ’ το κορμί του δεν απόμεινε παρά ένας σωρός στάχτη
που κανείς δεν διεκδίκησε και που, τελικά, οι αρχές, μην
ξέροντας τι να την κάνουν, την άφησαν εκεί κι η βροχή, που
έπεσε μετά από λίγο, τη μεταμόρφωσε σε μια γκρίζα λάσπη
που κόλλαγε στις σόλες των ανυποψίαστων περαστικών.

***

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥΣ

Θα’ ρθει μια μέρα που οι άνθρωποι θα μισήσουν τόσο τον
εαυτό τους, ώστε θα σφίγγουν με τα χέρια το λαιμό τους
και θα στραγγαλίζονται μονάχοι τους. Λίγο πριν απ’ το τέλος,
θα παραλύουν και θα λύνονται τα χέρια τους. Θα συνέρχονται
και θα ξαναρχίζουν. Αυτό θα γίνεται επ’ άπειρον και θα ‘ναι η
κόλαση που κανείς δεν προφήτεψε ως τώρα.

*Από το βιβλίο “Η φωνή της σιωπής”, Εκδόσεις Νεφέλη.