Ὁ Δοῦλος ποὺ δραπέτευσε
ἔλεγε προσευχὲς στοὺς φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σὲ λιγδωμένα προσκέφαλα.
Ἐγὼ δὲν ἤλπιζα πὼς μπορεῖ νὰ σωθεῖ.
Οἱ χωροφύλακες ἔχουν γερὴ ὅραση –
δὲ διαλύονται μὲ αὐταπάτες καὶ ψυχοσάββατα.
Τώρα αὐτὸς ποὺ ἐπέμενε νὰ ρωτάει
φαίνεται θἆταν ἀποφασισμένος γιὰ θάνατο
ἢ θἆταν κατάσκοπος ποὺ δὲ φοβᾶται.
Ἐγὼ πάντως
ἐξακολουθῶ νὰ βλέπω τὸν ἐπερχόμενο
μεσαίωνα
μὲ φάλαγγες πιστῶν
μὲ ἀργυρᾶ δισκοπότηρα ἀφρίζοντα αἷμα
μὲ σημαιοστολισμοὺς καὶ παρελάσεις
μὲ ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εἰκόνες ἀπὸ παλιὲς ἐκστρατεῖες
καὶ τυφεκισμοὺς
ἥρωες μὲ αὐστηρὰ βλέμματα
Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσόμεθα
πληρωμένη ἐκπαίδευση
θεὸς ἀγέρας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως
κλειδωμένα στὴν ἐποχὴ σὲ χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Ἂν ἄξαφνα σᾶς γεννηθεῖ τὸ ἐρώτημα
πὼς τὰ κατάφερε αὐτὸς ὁ θνητὸς
μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βαρύγδουπο διαπασῶν τῶν ὕμνων
νὰ δραπετεύσει μὲ ἀληθινὸ λαμπερὸν ἥλιο
μὲ ἀληθινὲς ἐξαρτήσεις τοῦ βίου –
ἂν δὲ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε
τί τὸν ὁδήγησε σ᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο διάβημα
ποὺ βρῆκε τὴν ἔξοδο ἀφοῦ γύρω ἦταν μπετὸν
ἀφοῦ γύρω τραγουδοῦσε ἡ φοιτήτρια
ἕνα τραγούδι ἱστορικὸ παλιῶν ἡρώων
τότε
δὲ θά ῾χετε δεῖ κάτι κρυφὲς μικρὲς πόρτες
ὅμως ὁλοφάνερες στὰ μάτια τῶν εἰδικῶν
δὲν θἄχετε δεῖ τὸ ραγισμένο τοῖχο
ὅπου βλασταίνουν κάτι φυτὰ
πάνω σ᾿ ἀσβέστη κίτρινο ἀπ᾿ τὴν πολυκαιρία.
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.

*Το ποίημα δημοσιεύτηκε και στο 4 Ατέχνως στο http://atexnos.gr/ο-δούλος/ από όπου πήραμε τη φωτογραφία της ανάρτησης.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ

Κανένας κήπος δε μιλά για τον καλλιεργητή του·
να ένα παρτέρι με τριανταφυλλιές
που διαλαλούν την ομορφιά τους·
ένα αυλάκι κίτρινες γλαδιόλες που βλασταίνουν
σα στροβιλίσουν τα πράσινα σπαθιά τους
και στα θεμέλια του φράχτη που τον περιβάλλει,
ένας υγρός ψίθυρος από βιολέτες.

Σε τίποτα απ’ αυτά
δεν αναγνωρίζω την καταθλιπτική μου φύση
ούτε στην τάξη του
τις ψευδαισθήσεις του μυαλού μου.

Το τοπίο ανασαίνει
αντίστροφα από μένα·
το παρόν του είναι φύλλα σπιλωμένα απ’ τον ήλιο
που συνδιαλέγονται μόνο με τον άνεμο,
ενώ για πάντα ξένο σε τούτο το βασίλειο,
το παρελθόν μου κείτεται κάτω στο χορτάρι.
 
ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ

Αγόρασα καφέ, τσιγάρα, σπίρτα.
Κάπνισα, ήπια
και πιστός στην κοσμοθεωρία μου
ανέβασα τα πόδια μου πάνω στο τραπέζι.

Πενήντα χρόνια και μια σιγουριά καταδικασμένου.

Όπως όλος ο κόσμος απέτυχα αθόρυβα.
Πριν πέσω για ύπνο καταγράφω την απογοήτευσή μου.
Αυτό μπορώ να προσφέρω σ’ έναν κόσμο
που απαιτεί από μένα μια ζωή που δε μου ταιριάζει.
Ή ίσως να πρόκειται για κάτι άλλο. Ίσως να
υπήρξε ένα διαφορετικό σχέδιο για μένα.
Ένας λαχνός να ήμουνα που χάθηκε
σε κάποια λοταρία.
Μου αρκεί αυτό.
Ένα ανολοκλήρωτο ποίημα,
ένα υπόλοιπο καφέ σε μια κούπα
που για κάποιο λόγο
δεν μπόρεσα ποτέ μου να τελειώσω.
 
 
ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Η ποίηση δε γεννιέται.
Βρίσκεται εκεί, στη διάθεση
όλων των στομάτων
να επαναληφθεί, ν’ απαγγελθεί
πλήρης και αυτούσια.
Εσύ, αφότου ξύπνησες τούτο το πρωινό,
είδες πράγματα, εδώ και εκεί,
αντικείμενα, για παράδειγμα.
Πάνω στο ηλιόφωτο τραπέζι σου
ας πούμε ότι είδες μια λάμπα,
ένα τρανζίστορ, μια γαλάζια κούπα.
Είδες κάθε πράγμα μονάχο του
και είδες το σύνολό του.
Όλο αυτό είχε ήδη όνομα.
Ήταν ήδη γραμμένο έτσι.
Χρειαζόταν άλλη γλώσσα,
άλλο χέρι, άλλα μάτια;
Δεν προσθέτει
Δεν παραμορφώνει
Δε μεταλλάσει
η μουσική του χώρου.
Ποίηση είναι αυτό που φαίνεται.

*Aπό το βιβλίο “Ποιήματα”, εκδ. Θράκα, σε μετάφραση Στάθη Ιντζέ. Α’ έκδοση: Φεβρουάριος 2014, ανατύπωση: Δεκέμβριος 2016.
 **Αναδημοσίευση από το http://www.thraca.gr/2016/12/joaquin-o-giannuzzi-2014.html

Γάτα

Υπάρχουν πολλά ποιήματα
σχετικά με τις γάτες. Προσοχή σε όσους
αγαπούν τις γάτες, έχουν κάπου
κρυμμένη μια απογοήτευση
και θα στην κολλήσουν εάν μπορέσουν.

Αλεπού

Η αλεπού είναι πολύ έξυπνη.
Στην Αγγλία οι άνθρωποι ντύνονται
σαν υπηρέτες των κινηματογραφικών αστέρων
και κυνηγούν έφιπποι την αλεπού.
Μάλλον αφήνουν τα σκυλιά να την κυνηγούν
και αυτοί έρχονται από πίσω.
Όταν τα σκυλιά κομματιάσουν την αλεπού
τρίβουν το αίμα της
στα πρόσωπα νεαρών κοριτσιών.
Αν είσαι έξυπνος, μην αφήσεις κανένα να το μάθει,
και ειδικά τους Άγγλους.

Τράγος

Το Τ είναι το πρώτο γράμμα για τον τράγο
αλλά επίσης και για τον τετραπέρατο.
Αν είσαι τέτοιος,
μάθε από τον άλλο, αφού
συνδυάζει εξημέρωση, σεξουαλικότητα
και ανεξαρτησία.

Άνδρας

Κάποια μέρα, αν είσαι τυχερός,
ο καθένας θα έχει ένα για τον εαυτό του.
Δοκίμασέ το πριν το πάρεις.
Κάποια είδη γίνονται από σόγια.
Δώστου να φάει πολλά και να κοιμηθεί.
Φέρσου του ευγενικά και πάντοτε
θα κάνει αυτό που θέλεις.

Πέστροφα

Η πέστροφα πιάνεται όταν δαγκώνει
το δόλωμα από ψεύτικη μύγα.
Όταν αντιμετωπίζεις μιαν απάτη,
κράτα το στόμα σου κλειστό
και μην προσφέρεσαι.

Θείος Σαμ

Σαν το μονόκερο, ο θείος Σαμ
είναι αυτό που λέμε μύθος.
Ο Πλάτων έγραψε ένα βιβλίο που είναι
μια απόκρυφη συνομωσία
παιδεραστών-κυρίων.
Εκεί λέει ότι οι ιδέες
είναι πιο υπέροχα πραγματικές
από την πραγματικότητα και οι μύθοι
βοηθούν τους ανθρώπους να μένουν στα σπίτια τους.
Αφότου δεν πρόκειται ποτέ να γίνετε
κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις
παιδεραστές-κύριοι, είναι καλύτερα
ν’ αφήσετε αυτές τις ποτισμένες με αίμα ιδέες,
σ’ εκείνους που τις βρίσκουν χρήσιμες.

Μονόκερος

Ο μονόκερος υποτίθεται
πως ψάχνει ένα κορίτσι για να βάλει
το κεφάλι του στον ώμο του και να κλάψει,
και τότε αυτή θα του κλέψει το κέρας.
Η παρθενία είναι γνωστή σαν στέρηση.
Είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί
οποιαδήποτε δικαιολογία
για κάτι που δεν υπάρχει.
Όμως, στα νεανικά σας χρόνια,
μπορεί να συναντήσετε έναν μονόκερο.
Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα καλύτερα
από το κέρας ενός μονόκερου.

*Από το βιβλίο “Κτηνολογία”, σε ποίηση Kenneth Rexroth και σχέδια Clifford Harper. Εκδόσεις “Ελευθεριακή Κουλτούρα”, Αθήνα, Δεκέμβρης 1995.

Αναμονή

Κουραστική μέρα
ξαπόστασα στου δειλινού τ’ απάγκιο.
Τι θα γίνει αυτή τη νύχτα;
Πώς θα περάσει;
Θα μου χτυπήσουν την πόρτα αερικά;
Το πάτωμα τρίζει
λες και ψιθυρίζει την αγωνία μου.

***

Κάθε μέρα

Σκέψεις τρέχουν γάργαρες
σε διάσπαρτα ρυάκια.
Σμίγουν με το απέραντο της θάλασσας.
Ναυαγός δρασκελίζω το αρμυρό νερό
στην αμμουδιά να μαζέψω πετραδάκια τις σκέψεις μου.
Φτιάχνω ένα βουνό.
κι ας ξέρω ότι στην προσπάθεια να το ανέβω
ίσως κατρακυλήσω στους πρόποδες.

***

Ο ποιητής

Είμαι ο βαρκάρης στο ποτάμι
το ποίημα θα σε φέρει απέναντι.
Εκεί το απρόσμενο
αποχαιρέτα το θάνατο στην όχθη.

***

Σκίρτημα

Τα δάχτυλα κιτρινισμένα από τη νικοτίνη
τα βλέφαρα βαριά
μέθη.
Ματιές ανταλλάσσονται
φλόγα διαπερνά το κορμί.
Έρωτας χτυπά την πόρτα
στο ρυθμό του βοώντος αγέρα.

***

Μαζί

Γυαλίζομαι στον καθρέφτη των μαλλιών σου
το πρόσωπό μου αλλαγμένο.
Σαν κάποιος άλλος.
Μα έχω εσένα στην αγκαλιά μου
και ταξιδεύουμε.

***

Να μ’ αγαπάς

Όταν η ζάλη του κρασιού με τυλίξει
και ίσως φαντάζω στα μάτι σου
τρελός εραστής της ζωής
πάρε με στην αγκαλιά σου
και σφίξε με.
Δεν χρήζουν όλα στην ψυχή μας ανάλυσης
μόνο να μ’ αγαπάς.

*Από τη συλλογή “Μαζί”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2009.

Εν αρχή ην ο λόγος ο πρώτος
Το κλάμα
Και εν τέλει ο λόγος
ο καταληκτικός
κραυγή και αυτός
Εγώ, ο από το πουθενά ερχόμενος
και ο που στο πουθενά θα τερματίσω
Χωρίς εξαίρεση
Θα ιστορήσω με λόγια γλυκά και σχήματα
Τα ανιστόρητα
Τα παιχνίδια της φθοράς
της κοινής λογικής
που ποτέ κοινή δεν ήταν
Αδελφοποιητός των αρχαίων αιώνιων νεκρών
των δικών μου και όλων
των αχράντων μυστηρίων
εξερευνητής
Των πηγών ποντοπόρος
ο πανταχού διεισδύων
και δέκτης
των υπερήχων φωνών
αοράτων πλασμάτων
αδελφός προφητών
και κακούργων
Αναβλύζω από της θάλασσας
τον άηχο βυθό
απολογητής των δεινών
ο ξεπλένων τις αμαρτίες του κόσμου
Εγώ, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης
ανεβοκατεβαίνω στο σταυρό
υποβαστάζοντας τον αδελφό μου
τους αδελφούς μου
Ο κατέχων τα όπλα
αγχέμαχα και εκιβόλα
Ο κατέχων και μοιράζων τους χιτώνες
όλους
μηδέ του κενταύρου Νέσσου εξαιρουμένου
Το πρόβατο που
φυλάγει τους λύκους
Εγώ ο ποιητής
Ο υπέροχος αιώνια αθάνατος νεκρός

*Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Αλεξόπουλου «Η Πλατεία των Ταύρων» από τις εκδόσεις Οδός Πανός (2017).