Φώτο: Audun Rikardsen

I

Το ελάχιστό σου άγγιγμα εκεί κοντά στο στόμα
ανεπαίσθητο, ολότελα αισθητό, η μυρωδιά του
μαζί μου όλο το βράδυ, βροχή από γιασεμί.

II

Ολάκερη η νύχτα είναι κομμένη σε μεταξωτές,
ευέλικτες κορδέλες γύρω από το πρόσωπό σου,
ήχοι σκιάς, βελούδινο πηγάδι
πάτημα πεταλούδας, η μέρα με τρομάζει.

ΙΙΙ

Δε με φοβίζει
που τούτο το μολύβι
δεν αφήνει μελάνι
αλλά ίχνη από λιωμένο ουρανό
ούτε με φοβίζει
πως αντί για χαρτί
γράφω πάνω στο κορμί σου,
ζεστή αμοιβάδα από μυρωμένο χαμομήλι,
ολόγυρα, παντού.
Με φοβίζει μόνο που κάποια μέρα,
Θα γράφω πάλι σε χαρτί ποιήματα με μελάνι.

IV

Τότε ακούστηκαν οι σάλπιγγες της Ιεριχούς,
και ένα μετά το άλλο γκρεμίστηκαν
τα τελευταία προπύργιά μου στο κορμί σου,
το τελευταίο άγγιγμα, το τελευταίο τέλος,
χαμένες πατρίδες
νεκρικοί αλαλαγμοί στο σκοτάδι,
μεταναστεύω,
κουλουριάζομαι στο γυαλιστερό καταφύγιο
των μαύρων ματιών σου,
με αποδιώχνεις, αποδιώχνομαι,
και αλλάζω χώρες και χρώματα
και μυστικά και αέρα,
ξέροντας πως η γη της επαγγελίας
έχει για μένα οριστικά χαθεί.

V

Αποβάθρα στο πουθενά
περιμένοντας το κάτι
χάνοντας το τώρα
στα μάτια το τότε, διαλύομαι στον καπνό του πλοίου
που ξέρω πως δε θα ‘ρθει

Αναδεύω το χρόνο
σε μια πελώρια χύτρα,
φυσώ την καλαμένια μου φλογέρα,
Έτσι,

σα να μη σ’ είχα ποτέ μου αγαπήσει.

*Από τη συλλογή “Η νύχτα είναι μια φάλαινα”, Βιβλιοπωλείο Λοξίας”, Θεσσαλονίκη 1990.

Είναι πόχω πουλήσει την ψυχή μου στο Διάβολο
μ’ αντάλλαγμα τί άλλο τη νιότη
την ατελείωτη νιότη
στο θλιβερό ετούτο δωμάτιο
με τα βιβλία και με τα τσιγάρα
με τ’ αλλόκοτα όνειρα
ακατανόητα ολωσδιόλου για τον μέσο αστό
με ξεκούμπωτο πουκάμισο και σηκωμένα μανίκια
εντελώς ανοιξιάτικος
με σένα στην αγκαλιά μου
με τ’ αγγούρια
(τουρσί)
κι’ αυτά στο πρόγραμμα μέσα
με τη ζωή μπροστά μου όλη κι’ όλη δική μου
όλη δική μας,αγάπη μου.
.
*Από το http://www.bibliotheque.gr/article/61917

Έργο Magnus Zeller

Η τρέλα μου
μολύβι ασφαλισμένο
στη ζεστή θαλάμη
της νύχτας.

Θα εκπυρσοκροτήσει μόνη της
η μπερέτα των ματιών μου
γεμίζοντας τον ουρανό
πλειάδες.

Φέγγω από μέσα
αιμορραγώ απέξω.
Είμαι εντάξει.

Η θλίψη ανταπέδωσε
το κάλεσμα
κερνώντας με πρωινές
ημικρανίες και ποιήματα.

Φτύνω τους στίχους
μα η γεύση απ ́ το ποίημα
παραμένει.

*Από τη συλλογή “Το μερίδιο των αγγέλων”, διαδικτυακή έκδοση, Παρίσι 2012.

Έργο Adolph Gottlieb

Στο βάθος της ύπαρξής μας
Κατοικεί μια βέβαιη πτώση
Αόριστοι νόμοι κυβερνούν τα βήματα
Η ζωή μια σύντομη παρένθεση
Με άνω τελεία πάντα η σιωπή.

Σε κώμα κυκλοφορώ τα χαράματα
Πηδώ παρακείμενους φράχτες
Σημεία στίξης γέμισαν οι επιθυμίες
Η μνήμη επιθετική
Υπερθετικού βαθμού η μοναξιά.

Το μέλλον ένα πλεόνασμα
Καταχρηστικών προθέσεων
Λέξεις δοτικές στη φθορά του χρόνου.

Στην τελευταία σελίδα απορρίμματα
Κι ένα πελώριο ερωτηματικό.

*Από τη συλλογή “Εκτός εαυτού”, Εκδόσεις “Στοχαστής”, Αθήνα 2015.